Η ταξική αλήθεια τσούζει

Η ταξική αλήθεια τσούζει

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Η ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ



Δυστυχώς παρατηρείτε συχνά στα μικρά παιδιά, όταν διαβάζουν ένα κείμενο να το «καταβροχθίζουν», παραβλέποντας τα σημεία στίξεις, χωρίς να τηρούν τις παύσεις, χωρίς κανένα λογικό τόνο στη φωνή τους, λες και βάλθηκαν να τρέχουν για κάπου με κλειστά τα μάτια.

 Το διάβασμα χωρίς εκφραστικότητα είναι η καλύτερη απόδειξη ότι αυτός που διαβάζει μένει κουφός στις σκέψεις και τα αισθήματα που προσπαθεί να μεταδώσει ο συγγραφέας. Η πραγματική γοητεία της λογοτεχνικής έκφρασης του είναι άγνωστη στους νεαρούς αναγνώστες και μάλλον αυτή είναι η αιτία που αρκετά παιδιά δεν αγαπούν το διάβασμα.

Το παιδί μαθαίνει να διαβάζει εκφραστικά πριν ακόμα αρχίσει να διαβάζει!!! Η εξοικείωση με την παραστατική ανάγνωση συντελείται κι όταν ακόμα ο μπαμπάς, η μαμά, η ο δάσκαλος διορθώνει τις λέξεις η τις φράσεις του, η ακόμα καλύτερα όταν του λέτε ένα παραμύθι και ύστερα το βάζετε να το επαναλάβει.

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

ΑΝ ΓΙΑΤΡΕΥΤΕΙ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΘΑ ΣΕ ΦΑΕΙ ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΑ



Είναι ΛΑΘΟΣ ότι το ότι «μνημόνιο» και το «μεσοπρόθεσμο» απέτυχαν.

Σε συνθήκες τόσο μεγάλης και βαθειάς καπιταλιστικής κρίσης, το γεγονός ότι οι μεγάλες πολυεθνικές υπερασπίζονται – διατηρούν και σε κάποιες περιπτώσεις αυξάνουν (!!!) τα κέρδη τους, οφείλετε στην ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ των μέτρων της ελληνικής αστικής κυβέρνησης και των συμμάχων της, Τρόικα, ΔΝΤ, ΕΚΤ κτλ.

Αν κάποιοι νομίζουν ότι το «μνημόνιο» το «μεσοπρόθεσμο» και όποιο άλλο μέτρο παρθεί στην πορεία της καπιταλιστικής κρίσης έχει κάποιο άλλο στόχο εκτός από την θωράκιση του μεγάλου κεφαλαίου… «καλή νύχτα και όνειρα γλυκά».

Πάντως όπως δείχνουν οι εξελίξεις φαίνεται ότι το «τέρας» δεν γιατρεύεται.

Όμως γιατί θα πρέπει σαν εργαζόμενοι άνθρωποι αυτού του τόπου να έχουμε αγωνία για την «υγεία» του τέρατος που θέλει να φάει εμάς και τα παιδία μας;

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ - ΘΕΛΟΥΝ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΥΨΟΥΝ ΤΟ ΛΑΟ

 
 
Σε πολιτική συγκέντρωση του Κόμματος στο Αλιβέρι, μίλησε χτες ο Γιώργος Μαρίνος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Μεταξύ άλλων, σημείωσε:



Ζούμε έναν σκληρό κοινωνικό πόλεμο στο εσωτερικό της χώρας που o αντίπαλος του λαού, το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του, χτυπούν τις εργατικές - λαϊκές οικογένειες με σκοπό να ισοπεδώσουν κάθε δικαίωμα. Κι αυτός ο πόλεμος με άλλη μορφή, αλλά με σκοπό την προώθηση των μεγάλων μονοπωλιακών συμφερόντων, γίνεται στην περιοχή μας και στην ευρύτερη περιοχή για τον έλεγχο των πετρελαίων και του φυσικού αερίου, για την καταλήστευση των λαών.

Οι εξελίξεις αυτές διδάσκουν και τον πιο διστακτικό. Διδάσκουν ότι ο καπιταλισμός, που διανύει το τελευταίο ιμπεριαλιστικό στάδιο, είναι πολύ επικίνδυνος, αντιδραστικός, γεννάει κρίσεις, ανεργία, φτώχεια και πολέμους. Σ' αυτές τις συνθήκες είναι ανυπολόγιστης αξίας η πάλη της εργατικής τάξης, η πάλη των λαών, η πάλη του ΚΚΕ για κάθε λαϊκό πρόβλημα, για την ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Εκεί πρέπει να φτάσουμε, να κατακτήσει η εργατική τάξη με τους συμμάχους της την εξουσία. Αυτή είναι η προϋπόθεση, για να λυθούν τα λαϊκά προβλήματα και να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες. Σε διαφορετική περίπτωση, ο λαός θα ματώνει συνεχώς, θα υποφέρει, για να πλουτίζει και να ισχυροποιείται το μεγάλο κεφάλαιο.

Αυτό έχουμε υποχρέωση να χτίζουμε στους καθημερινούς αγώνες, στην πάλη για το δικαίωμα στη δουλειά, για τις Συλλογικές Συμβάσεις, για τους μισθούς και τις συντάξεις, τα εργασιακά δικαιώματα, την Κοινωνική Ασφάλιση, την Υγεία, την Πρόνοια, την Παιδεία, για όλα τα προβλήματα. Με την οργάνωση της εργατικής τάξης και την κοινωνική συμμαχία, με την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, την ισχυροποίηση του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ και των άλλων αγωνιστικών συσπειρώσεων.

Αυτό που φοβούνται οι δυνάμεις του κεφαλαίου θα το πάθουν με τη δραστήρια, αποφασιστική στάση της εργατικής τάξης, την πίστη της στην ιστορική της αποστολή να αλλάξει ριζικά η οργάνωση της κοινωνίας, να γίνει ο πλούτος που παράγεται κοινωνική ιδιοκτησία.

Λυσσάνε με τους ταξικούς αγώνες

Οι εξελίξεις διδάσκουν. Διδάσκει ιδιαίτερα η στάση της πλουτοκρατίας, η στάση της κάθε πολιτικής και συνδικαλιστικής δύναμης, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης την ώρα που οξύνεται η πάλη. Κι αυτό έχουν υποχρέωση να το σκεφτούν καλά οι εργαζόμενοι. Να σκεφτούν το μίσος που εκδηλώνεται για το δικαίωμα στην απεργία, την προσπάθεια υπονόμευσης, συκοφάντησης του δικαιώματος της εργατικής τάξης να αντιστέκεται στα αντιλαϊκά μέτρα, να συγκρούεται με τις αντιλαϊκές πολιτικές, να διεκδικεί δικαιώματα με τη χρησιμοποίηση του όπλου της απεργίας.

Αυτό καίει τις δυνάμεις του κεφαλαίου, αυτήν τη μορφή πάλης επιδιώκουν να φθείρουν, να αποδυναμώσουν, να την ενοχοποιήσουν. Γιατί, σ' αυτήν τη μορφή και στους στόχους πάλης που συγκρούονται με το κεφάλαιο και την εξουσία του, μπορεί να εκφραστεί η εργατική δύναμη και να ενισχυθεί από την αλληλεγγύη των λαϊκών στρωμάτων, να γίνει παράδειγμα και βάση για παραπέρα κλιμάκωση του αγώνα. Αυτό φοβούνται, γι' αυτό πέφτουν σαν τα σκυλιά πάνω στους απεργιακούς αγώνες που πρωτοστατεί το ταξικό κίνημα, το ΠΑΜΕ.

Πότε στους ναυτεργάτες και στους μεταλλεργάτες, πότε στους εργαζόμενους στον τουρισμό - επισιτισμό, σε κάθε κλάδο, οι καπιταλιστές και τα φερέφωνά τους, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑ.Ο.Σ. ξερνάνε χολή, προβοκάρουν, προσπαθώντας να προκαλέσουν αρνητικά αντανακλαστικά στο λαό, να φοβίσουν τους εργαζόμενους. Μιλάνε για τη ζημιά στον τουρισμό και εννοούν τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών, στέλνοντας στο πυρ το εξώτερο κάθε εργατικό δικαίωμα, υποστηρίζοντας ότι είναι φυσιολογικοί οι μισθοί της πείνας, οι εργασιακές σχέσεις της μισθωτής δουλείας, η κατάργηση των Βαρέων - Ανθυγιεινών.

Εχουν σπάσει πολλές φορές τα μούτρα τους και αυτό πρέπει να γίνει ο κανόνας, ώστε με την αγωνιστική στάση, με την εκδήλωση μαζικής αλληλεγγύης, όλων των κλάδων, να διαμορφωθεί το έδαφος που θα αφοπλίζει κάθε απεργοσπαστικό σχέδιο και θα ακυρώνει τους στόχους των δυνάμεων του κεφαλαίου. Το αυτί του ΚΚΕ δεν ιδρώνει. Βρέξει - χιονίσει, θα δίνει τη μάχη μαζί με τους εργαζόμενους, συμβάλλοντας στην κατάκτηση νέων θέσεων στην ταξική πάλη, που είναι κινητήρια δύναμη για την κοινωνική πρόοδο.

Ανάπτυξη για ποιον;

Οι εργαζόμενοι πρέπει να προσέξουν πολύ την προβολή της συναίνεσης των κομμάτων της πλουτοκρατίας και να μην παγιδευτούν στην προσπάθεια να παρουσιαστεί η συναλλαγή, η συναίνεση ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, τον ΛΑ.Ο.Σ., το κόμμα της Μπακογιάννη, ως θετικό στοιχείο των εξελίξεων που αφορά τα συμφέροντα του λαού.

Συναίνεση σημαίνει συγκέντρωση των πολιτικών δυνάμεων που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, για να επιβάλουν ακόμα πιο σκληρές αντιλαϊκές πολιτικές, αλλαγές που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες της πλουτοκρατίας, όπως έγινε και στο νομοσχέδιο για τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, για να παραδοθεί η εκπαίδευση και η έρευνα στα μεγάλα συμφέροντα και να τσακιστεί η αγωνιστική δράση που αναπτύσσεται κατά της αντιλαϊκής πολιτικής.

Αλλάζουμε και θα αλλάξουμε την Ελλάδα, λέει ο κ. Παπανδρέου. Το ίδιο υποστηρίζει και ο κ. Σαμαράς, το ίδιο έλεγαν και λένε παραδοσιακά οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Τι σημαίνει γι' αυτές τις δυνάμεις "αλλάζουμε ή θα αλλάξουμε την Ελλάδα;" Ποιο είναι το περιεχόμενο των αλλαγών; Ποιας τάξης τα συμφέροντα υπηρετούν; Υπηρετούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων ή των μονοπωλίων;

Αυτό είναι το κριτήριο και η πράξη που αποκαλύπτει την αλήθεια. Αποδεικνύει ότι οι αλλαγές όλων αυτών των χρόνων δίνουν δύναμη στην πλουτοκρατία, αυξάνουν τα κέρδη της, στύβουν το λαό και επιβάλλουν, στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, αλλαγές για ισχυροποίηση του κεφαλαίου από τη μια, ακόμα πιο φτηνούς, ταλαιπωρημένους εργαζόμενους από την άλλη. Αυτό κάνουν οι αλλαγές των κομμάτων που διαχειρίζονται τον καπιταλισμό και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα, για να διασώσουν το εκμεταλλευτικό σύστημα, που έχει παλιώσει, είναι σε παρακμή και δεν παίρνει γιατρειά».

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ



Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος γεννιέται και με το Θεό και με το διάβολο μέσα του.
Και με το καλό και με το κακό.
Από εκεί και πέρα, αν θα επικρατήσει στο χαρακτήρα και στις πράξεις μας το αγαθοποιό στοιχείο η το δαιμονικό, εξαρτάται αποκλειστικά σχεδόν από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα ανατραφούμε και τις καταστάσεις που θα αντιμετωπίσουμε στη μετέπειτα ζωή μας.

ΤΙ ΧΡΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ;



H συζήτηση μεταξύ παππού και εγγονού στη σημερινή Ρωσία:

(Εγγονός) Παππού, τελικά οι κομμουνιστές ήταν κόκκινοι ή μπορντό;

(Παππούς) Χρυσοί παιδί μου!!!

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ… ΚΑΜΙΑ ΚΟΥΦΑΛΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ



Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να 'ρθει.

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΑΝ ΠΛΟΥΣΙΟΣ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΛΟΥΣΙΑ. ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ;


Όλοι, από το παλαιότερο μέλος του ΚΚΕ, μέχρι τον απλό παρατηρητή των εξελίξεων και της Ιστορίας, έχουμε γίνει μάρτυρες της επίθεσης που δέχεται το ΚΚΕ, άλλοτε με λύσσα, άλλοτε ήπια, πότε ξεκάθαρα και «φόρα παρτίδα», πότε ύπουλη και υπόγεια. Οι τρόποι διαφορετικοί, ο στόχος τους όμως σε κάθε Ιστορική συγκυρία είναι ο ίδιος.

Το όλο σκηνικό επιβεβαιώνει ότι όλοι αυτοί που θεωρούν δικαίωμα τους να εκμεταλλεύονται τους συνανθρώπους τους για να περνάνε «ζωή χαρισάμενη» με τoν ιδρώτα των άλλων, όλοι αυτοί για να υπερασπιστούν αυτή την κτηνωδία, έχουν εγκαθιδρύσει μια απάνθρωπη οικονομική χούντα, μια κοινωνία που κουμάντο κάνουν μια χούφτα κηφήνες, μια ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ, την δικτατορία των μονοπωλίων.

Σε αυτή την δικτατορία. Στην δικτατορία αυτών που μας πίνουν το αίμα μπορεί να γίνεται «ανεκτή» η διακήρυξη του σοσιαλιστικού – κομμουνιστικού στόχου, αρκεί όμως να μην συνδέσεις την ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΔΡΑΣΗ σου με αυτή την κατεύθυνση - στόχο.

Τότε αρχίζουν οι «ομορφιές»!!!

Όπως άλλωστε έχει δείξει και η Ιστορία, η δαιμονοποίηση της επαναστατικής πάλης αποτελεί την απαραίτητη ιδεολογική προετοιμασία με στόχο το χτύπημα όσων αντιστέκονται, όσων αντιδρούν, όσων κινητοποιούνται ενάντια στην εξουσία των μεγάλων αφεντικών.

Τελικά μπορούν να μου απαντήσουν όλοι αυτοί που πλουτίζουν από το αίμα μας, η έστω κάποιο από τα πρόθημα παπαγαλάκια τους: εγώ σαν εργαζόμενος αυτού του τόπου, έχω δικαίωμα να αγωνιστώ για να αλλάξει η ζωή μου; Ο αυτοαπασχολούμενος υδραυλικός της γειτονιάς μου, ο ξάδελφος μου ο ηλεκτρολόγος, ο αδελφικός μου φίλος που περνάει όλη του τη μέρα μπροστά σε ένα τιμόνι κάνοντας τον ταξιτζή, έχουμε δικαίωμα να συμμαχήσουμε, να οργανωθούμε για να καταφέρουμε την ανατροπή του ΔΙΚΟΥ ΣΑΣ συστήματος που κάθε μέρα τσακίζει εμάς και τις οικογένειες μας;

Ο οικοδόμος της πόλης και της επαρχίας, ο ναυτεργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροσυνταξιούχος, έχει δικαίωμα να συμμαχήσει μαζί μας με ταξικό προσανατολισμό μέχρι το τέλος μέχρι την οριστική ανατροπή των εκμεταλλευτών μας;

Ο δημόσιος υπάλληλος, ο δάσκαλος των παιδιών μας, ο γιατρός του δημόσιου και του ιδιωτικού νοσοκομείου, ο δικηγόρος που σπούδασε τόσα χρόνια για να βγάζει φωτοτυπίες στο γραφείο κάποιου μεγαλοδικηγόρου για 800 ευρώ… όλοι αυτοί και όσοι ξέχασα, τελικά, έχουμε δικαίωμα να αμφισβητήσουμε τον Καπιταλισμό, η όχι;

Μην κουράζεστε κακόμοιροι καπιταλιστές να βρείτε απαντήσεις στα ερωτήματα μου. Ούτε εσείς φουκαράδες «παπαγάλοι» του συστήματος που βλέπετε τα αφεντικά σας να δυσκολεύονται να σας ταΐσουν και πανικοβάλλεστε. Την απάντηση δεν θα τη δώσετε εσείς ούτε οι καλοπληρωμένοι κονδυλοφόροι και «παραθυράκηδες», που γράφουν και αναλύουν κατά παραγγελία σας. Η απάντηση προέρχεται από την ίδια την  Ιστορική κίνηση.

Εσείς ρε κηφήνες της κοινωνίας είστε αυτοί που δημιουργείτε τον νεκροθάφτη σας. Όπως στο παρελθόν γεννήθηκε η ανάγκη να σπάσει κάθε φεουδαρχικός φραγμός, νόμος και εξουσία, έτσι και τώρα ζούμε στην εποχή που είναι ανάγκη να σπάσει ο καπιταλιστικός φραγμός, που εμποδίζει την απρόσκοπτη ανάπτυξη και ευημερία όλων όσων δουλεύουν και όχι μόνο όσων εκμεταλλεύονται αυτούς που δουλεύουν, όλων όσων παράγουν τον πλούτο και όχι μιας χούφτας καπιταλιστών.

Αυτή η ανάγκη θα γίνει κίνηση και αυτή η κίνηση, θα γίνει λαϊκή ορμή. Τη λαϊκή θέληση και ορμή δεν μπορείτε να την σταματήσετε, όσους νόμους και να βγάλουν, όσα Συντάγματα και να αναθεωρήσουν οι πολιτικοί σας υπάλληλοι.

Αργά η γρήγορα το Τέλος (σας) θα αρχίσει.

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

ΤΖΟΝ ΡΙΝΤ–ΔΕΚΑ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (7)






ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΤΖΟΝ ΡΙΝΤ

7ον ΜΕΡΟΣ

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

"Ώστε νομίζετε, ότι η υπόθεση κερδήθηκε;..".

Σήκωσε τους ώμους: "Πρέπει να κάνουμε ακόμα πάρα πολλά. Αφάνταστα πολλά... το έργο μόλις τώρα αρχίζει...".

Στο κεφαλόσκαλο είδα τον σύντροφο πρόεδρο του Σοβιέτ των επαγγελματικών συνδικάτων Ριαζάνοφ. Κοίταζε μελαγχολικά μπροστά του, μασουλώντας την άσπρη γενειάδα του. "Αυτό είναι τρέλα, τρέλα!" φώναξε. "Το προλεταριάτο της Ευρώπης δε θα ξεσηκωθεί! Όλη η Ρωσία...". Κούνησε αφηρημένα το χέρι και τράβηξε πιο πέρα.

Ο Ριαζάνοφ κι ο Κάμενεφ ήταν ενάντια στην εξέγερση και δοκίμασαν πάνω τους όλη τη φοβερή δύναμη της λενινιστικής πολεμικής.

Η συνεδρίαση εκείνη ήταν πολύ σοβαρή. Ο Τρότσκι από μέρους της Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής δήλωσε ότι η προσωρινή κυβέρνηση δεν υπάρχει πια.

"Το χαρακτηριστικό γνώρισμα των αστικών και μικροαστικών κυβερνήσεων, είπε, είναι η εξαπάτηση των μαζών.

Σ' εμάς τη στιγμή αυτή, σ' εμάς, στα Σοβιέτ των στρατιωτών, των εργατών και των αγροτών βουλευτών, μπαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία το καθήκον να δημιουργήσουμε εξουσία, που δε θα 'χει άλλο σκοπό, παρά μόνο την εξυπηρέτηση των αναγκών των στρατιωτών, των εργατών και των αγροτών".

Στο βήμα ανέβηκε ο Λένιν. Τον υποδέχτηκαν με θυελλώδεις επευφημίες. Ο Λένιν πρόβλεψε την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση... Μετά απ' αυτόν μίλησε ο Ζινόβιεφ, που τόνισε:

"Σήμερα κάναμε το καθήκον μας απέναντι στο διεθνές προλεταριάτο και δώσαμε ένα ισχυρό χτύπημα στον πόλεμο, χτύπημα στα στήθη όλων των ιμπεριαλιστών και ιδιαίτερα, στο δήμιο Γουλιέλμο".

Μετά απ' αυτό ο Τρότσκι δήλωσε ότι "στο μέτωπο στάλθηκαν κιόλας τηλεγραφήματα, που αναγγέλλουν τη νίκη της εξέγερσης, όμως απάντηση δεν ήρθε ακόμα. Υπάρχουν φήμες ότι ενάντια στην Πετρούπολη κινούνται στρατεύματα. Είναι απαραίτητο να στείλουμε σ' αυτά αντιπροσώπους για να τους πουν όλη την αλήθεια".

Φωνή από τις θέσεις: "Εσείς προαποφασίζετε τη θέληση του Πανρωσικού συνεδρίου των Σοβιέτ!".

Ο Τρότσκι (κρύα): "Η θέληση του Πανρωσικού συνεδρίου των Σοβιέτ προαποφασίστηκε από το μεγάλο γεγονός της εξέγερσης των εργατών και στρατιωτών της Πετρούπολης".

(1) Κάμενεφ Λ. Μπ. (Ρόζενφελντ). Έκανε επανειλημμένες υποχωρήσεις από τον μπολσεβικισμό και στο τέλος ξέκοψε από το μαρξισμό - λενινισμό. Στα χρόνια της αντίδρασης του Στολίπιν και της νέας ανόδου του εργατικού κινήματος ενεργούσε σαν συμφιλιωτής απέναντι στους μενσεβίκους - λικβινταριστές και τροτσκιστές. Μετά την επανάσταση του Φλεβάρη ήταν υπέρ της υποστήριξης της προσωρινής κυβέρνησης και της αμυντικής πολιτικής της, τασσόταν ενάντια στη γραμμή του κόμματος για τη μετεξέλιξη της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική. Τον Οχτώβρη του 1917 μαζί με τον Ζινόβιεφ, έκανε προδοσία, γράφοντας στη μενσεβικική εφημερίδα "Νέα Ζωή", ενάντια στην απόφαση της ΚΕ των μπολσεβίκων για την ένοπλη εξέγερση, κι έτσι αποκάλυψε το σχέδιο της εξέγερσης στον εχθρό. Μετά τη νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης ήταν υπέρ της δημιουργίας κυβέρνησης συνασπισμού με τη συμμετοχή εκπροσώπων των μενσεβίκων, των εσέρων και των "λαϊκών σοσιαλιστών". Το 1925 μαζί με τον Ζινόβιεφ υπήρξε ο οργανωτής της λεγόμενης "νέας αντιπολίτευσης", κάνοντας μπλοκ με τον Τρότσκι. Το 1927 για την ασταμάτητη αντικομματική φραξιονιστική πάλη του διαγράφηκε από τις γραμμές του ΠΚΚ (μπ). Πετυχαίνοντας αργότερα την αποκατάσταση στο κόμμα, συνέχισε την αντικομματική και αντισοβιετική του δράση και διαγράφηκε ξανά.

Μπήκαμε στην τεράστια αίθουσα των συνεδριάσεων, διασχίζοντας το ανήσυχο πλήθος, που συνωστιζόταν στις πόρτες. Στους πάγκους και στις καρέκλες, στους διαδρόμους, στα περβάζια των παραθυριών, ακόμα και στις άκρες της εξέδρας του προεδρείου, κάτω από το φως των μεγάλων άσπρων πολυέλαιων, κάθονταν οι αντιπρόσωποι των εργατών και των στρατιωτών όλης της Ρωσίας. Πότε με ανήσυχη ηρεμία, πότε με άγριο θόρυβο, περίμεναν να χτυπήσει το κουδούνι του προεδρείου. Το διαμέρισμα δεν είχε θέρμανση, μα ήταν ζέστη από την αποφορά των άπλυτων ανθρώπινων σωμάτων. Ο αποπνιχτικός γαλάζιος καπνός των τσιγάρων υψωνόταν και αιωρούνταν στο βρώμικο αέρα. Κατά διαστήματα ανέβαινε κάποιο από τα καθοδηγητικά πρόσωπα στο βήμα και παρακαλούσε τους συντρόφους να σταματήσουν το κάπνισμα. Τότε όλοι μαζί, ακόμα και κείνοι που κάπνιζαν, φώναζαν: "Σύντροφοι, μην καπνίζετε!" και το κάπνισμα συνεχιζόταν. Ο αντιπρόσωπος του εργοστασίου Ομπουχοφ, ο αναρχικός Πετρόβσκι, με έβαλε και κάθισα δίπλα του. Λερωμένος και αξύριστος, μόλις κρατιόταν στα πόδια από την αϋπνία: δούλευε στη Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή τρία μερόνυχτα χωρίς διακοπή.

Στο προεδρείο κάθονταν οι ηγέτες της παλιάς ΚΕΕ. Τελευταία φορά τους δόθηκε ευκαιρία να διευθύνουν τη συνεδρίαση των ανυπόταχτων Σοβιέτ, που τα διοικούσαν από τις πρώτες μέρες της επανάστασης. Τώρα τα Σοβιέτ ξεσηκώθηκαν ενάντιά τους. Τέλειωσε η πρώτη περίοδος της ρωσικής επανάστασης την οποία οι ηγέτες αυτοί προσπαθούσαν να φρενάρουν. Οι τρεις πιο επιφανείς δεν ήταν στο προεδρείο: δεν ήταν ο Κερένσκι, που το 'σκασε για το μέτωπο, περνώντας πόλεις και χωριά, που 'χαν αρχίσει κιόλας να ξεσηκώνονται, έλειπε ο γέρικος αετός Τσχέιτζε, που με αποστροφή αποσύρθηκε στα πατρικά βουνά της Γεωργίας κι εκεί πέθανε από χτικιό, απουσίαζε κι ο γαλαντόμος Τσερετέλι, που ήταν βαριά άρρωστος. Αυτός όμως γύρισε αργότερα και κατανάλωσε όλη τη ραφινάτη ευγλωττία του για την υπεράσπιση της χαμένης υπόθεσης. Στο βήμα κάθονταν ο Γκοτς, ο Νταν, ο Λίμπερ, ο Μπογκντάνοφ, ο Μπρόιντο, ο Φιλιπόφσκι, όλοι χλομοί και οργισμένοι, με βαθουλωμένα μάτια. Κάτω απ' αυτούς έβραζε και βούιζε το 2ο Πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ, και πάνω απ' τα κεφάλια τους δούλευε πυρετώδικα η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή, που κρατούσε στα χέρια της όλα τα νήματα της εξέγερσης και που κατάφερνε εύστοχα και ισχυρά χτυπήματα... Η ώρα ήταν 10 και 40 το βράδυ.

Ο Νταν, ένας ανθρωπάκος με πλαδαρό πρόσωπο, με μια ασουλούπωτη στολή στρατιωτικού γιατρού, χτύπησε το κουδούνι. Επακολούθησε αμέσως απόλυτη ησυχία που διακοπτόταν μονάχα από τις λογομαχίες και τις βρισιές των ανθρώπων που στριμώχνονταν στην είσοδο...

"Η εξουσία είναι στα χέρια μας", άρχισε θλιμμένα ο Νταν. Σταμάτησε για μια στιγμή και συνέχισε αργά. "Σύντροφοι, το συνέδριο των Σοβιέτ συνέρχεται σε τέτοια εξαιρετική στιγμή και κάτω από τέτοια εξαιρετικά περιστατικά, που νομίζω, ότι θα καταλαβαίνετε, γιατί η ΚΕΕ θεωρεί περιττή την έναρξη της σημερινής συνεδρίασης με πολιτικό λόγο. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα κατανοητό, αν σκεφτείτε ότι είμαι μέλος του προεδρείου της ΚΕΕ κι ότι αυτή τη στιγμή οι κομματικοί μας σύντροφοι βρίσκονται στα Χειμερινά Ανάκτορα κάτω από τα πυρά, εκπληρώνοντας σαν υπουργοί με αυταπάρνηση το καθήκον που τους ανέθεσε η ΚΕΕ (ανήσυχος θόρυβος). Κηρύσσω την έναρξη της πρώτης συνεδρίασης του 2ου συνεδρίου των Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών".

Το προεδρείο εκλέχτηκε μέσα σε γενικό θόρυβο και κίνηση. Ο Αβανέσοφ δήλωσε, ότι έπειτα από συμφωνία ανάμεσα στους μπολσεβίκους, τους αριστερούς εσέρους και τους μενσεβίκους - διεθνιστές αποφασίστηκε να σχηματιστεί το προεδρείο με βάση την αναλογική αντιπροσώπευση. Μερικοί μενσεβίκοι, διαμαρτυρόμενοι έντονα, έφυγαν από τη θέση τους. "Θυμάστε, τους φώναξε κάποιος γενειοφόρος στρατιώτης, θυμάστε τι μας κάνατε εμάς τους μπολσεβίκους, όταν ήμασταν μειοψηφία!" Το αποτελέσματα των εκλογών: δεκατέσσερις μπολσεβίκοι, εφτά εσέροι, τρεις μενσεβίκοι και ένας διεθνιστής(από την ομάδα του Γκόργκι). Ο Χέντελμαν δηλώνει από μέρους των δεξιών εσέρων και των εσέρων του κέντρου ότι παραιτούνται από τη συμμετοχή στο προεδρείο. Ο Χεντσούκ κάνει παρόμοια ακριβώς δήλωση από μέρους των μενσεβίκων. Κι οι μενσεβίκοι διεθνιστές δηλώνουν ότι δεν μπορούν να πάρουν μέρος στο προεδρείο, αν δεν ξεκαθαριστούν προηγούμενα ορισμένα γεγονότα (χλιαρά χειροκροτήματα και φωνές). Φωνή από κάτω: "Αποστάτες! Και αποκαλείτε τον εαυτό σας σοσιαλιστή!". Ο εκπρόσωπος των αντιπροσώπων της Ουκρανίας ζητάει και παίρνει θέση στο προεδρείο. Μετά απ' αυτό η παλιά ΚΕΕ εγκαταλείπει το βήμα και τη θέση της την παίρνουν ο Τρότσκι, ο Κάμενεφ, ο Λουνατσάρσκι, η Κολοντάι, ο Νόγκιν... Όλοι σηκώνονται και η αίθουσα τραντάζεται από τα χειροκροτήματα. Πόσο ψηλά πέταξαν αυτοί οι μπολσεβίκοι! Από μια αποκηρυγμένη και καταδιωκόμενη ομάδα που ήταν πριν τέσσερις μήνες, έφτασαν ως τη λαμπρή θέση των τιμονιέρηδων της μεγάλης Ρωσίας, που την είχε αγκαλιάσει η θύελλα της εξέγερσης.

Ο Κάμενεφ ανακοινώνει ότι στην ημερήσια διάταξη μπαίνουν: πρώτο, το ζήτημα της οργάνωσης της εξουσίας, δεύτερο, το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης και τρίτο, το ζήτημα της Συντακτικής Συνέλευσης. Ο Λοζόβσκι σηκώνεται και δηλώνει πως ύστερα από συμφωνία ανάμεσα στα γραφεία όλων των ομάδων προτείνεται να γίνει πρώτα απολογισμός της δουλειάς του Σοβιέτ της Πετρούπολης, κατόπιν να δοθεί ο λόγος στα μέλη της ΚΕΕ και στους εκπροσώπους των κομμάτων και τελευταία, να περάσουμε στην ημερήσια διάταξη. Ξαφνικά, όμως, ακούστηκε νέος θόρυβος πιο ισχυρός από το θόρυβο του πλήθους. Ένας επίμονος, ανησυχαστικός θόρυβος: η υπόκωφη βροντή των κανονιών. Όλοι κοίταζαν νευρικά προς τα σκοτεινά παράθυρα και το συνέδριο το διέτρεξε κάποιο ρίγος. Ο Μάρτοφ παρακάλεσε να του δοθεί ο λόγος και τσίριξε: "Ο εμφύλιος πόλεμος άρχισε, σύντροφοι! Το πρώτο ζήτημά μας πρέπει να είναι η ειρηνική λύση της κρίσης. Κι από άποψη αρχής κι από άποψη ταχτικής είμαστε υποχρεωμένοι να συζητήσουμε έκτακτα με ποιον τρόπο θα προληφθεί ο εμφύλιος πόλεμος. Στο δρόμο πυροβολούν ενάντια στ' αδέλφια μας! Πριν αρχίσει το συνέδριο των Σοβιέτ λύνεται το ζήτημα της εξουσίας με στρατιωτικό πραξικόπημα, που οργάνωσε ένα από τα επαναστατικά κόμματα!..". Φωνές και θόρυβος σκέπασαν το λόγο του στη στιγμή.

"Όλα τα επαναστατικά κόμματα είναι υποχρεωμένα να κοιτάξουν τα γεγονότα κατάματα! Το συνέδριο έχει καθήκον, πρώτα απ' όλα, να λύσει το ζήτημα της εξουσίας και ήδη αυτό το ζήτημα κατέβηκε στους δρόμους, λύνεται με τα όπλα!

Πρέπει να δημιουργήσουμε εξουσία που θα την αναγνωρίζει όλη η δημοκρατία. Το συνέδριο, αν θέλει να 'ναι η φωνή της επαναστατικής δημοκρατίας, δεν πρέπει να καθίσει με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στο άναμμα του εμφύλιου πολέμου, αποτέλεσμα του οποίου, πιθανόν να είναι η έκρηξη αντεπανάστασης. Τη δυνατότητα της ειρηνικής διεξόδου πρέπει να την αναζητήσουμε με τη δημιουργία ενιαίας δημοκρατικής εξουσίας... Είναι ανάγκη να εκλέξουμε μια αντιπροσωπεία για διαπραγματεύσεις με τα άλλα σοσιαλιστικά κόμματα και οργανώσεις...".

Αδιάκοπες μακρινές ομοβροντίες των πυροβόλων, αδιάκοπες διενέξεις των αντιπροσώπων... Έτσι, κάτω από τις ομοβροντίες των πυροβόλων σε ατμόσφαιρα σκοταδιού και μίσους, άγριου τρόμου και απεριόριστης τόλμης, γεννήθηκε η νέα Ρωσία. Οι αριστεροί εσέροι και οι ενωμένοι σοσιαλδημοκράτες υποστήριξαν την πρόταση του Μάρτοφ. Η πρόταση ψηφίστηκε. Κάποιος στρατιώτης δήλωσε ότι η Πανρωσική εκτελεστική επιτροπή των Σοβιέτ των αγροτών αρνήθηκε να στείλει στο συνέδριο τους αντιπροσώπους της. Γι' αυτό προτείνει να στείλουν σ' αυτή μια επιτροπή και να την καλέσουν και τυπικά.

"Εδώ είναι παρόντες μερικοί αγρότες βουλευτές, είπε. Προτείνω να τους δοθεί δικαίωμα ψήφου". Η πρόταση έγινε δεκτή.

Πήρε το λόγο ο λοχαγός Χαράς. "Οι πολιτικοί υποκριτές, που είναι επικεφαλής σ' αυτό το συνέδριο", ούρλιαξε με πάθος από τη θέση του, "μας μιλούν πως πρέπει να συζητήσουμε το ζήτημα της εξουσίας και στο μεταξύ αυτό το ζήτημα μπήκε πια πίσω από τις πλάτες μας, πριν ακόμα αρχίσει το συνέδριο. Κανονιοβολούνται τα Χειμερινά Ανάκτορα, μα τα χτυπήματα που δίνονται σ' αυτό, μπήγουν καρφιά στο καπάκι της νεκρόκασας του πολιτικού κόμματος, που αποφάσισε έναν τέτοιο τυχοδιωκτισμό!". Γενική αγανάχτηση. Παίρνει το λόγο ο Γκαρά (1). "Ενώ εδώ γίνεται πρόταση για τον ειρηνικό διακανονισμό της σύρραξης, στους δρόμους γίνεται μάχη... Οι εσέροι και οι μενσεβίκοι θεωρούν αναγκαίο να διαχωρίσουν τις ευθύνες τους απ' όλα όσα γίνονται εδώ, και καλούν όλες τις κοινωνικές δυνάμεις ν' αντισταθούν στις απόπειρες κατάληψης της εξουσίας...".

Ο τρουντοβίκος Κούτσιν, αντιπρόσωπος της 12ης Στρατιάς: "Εμένα μ' έστειλαν εδώ μόνο για κατατόπιση. Θα γυρίσω αμέσως στο μέτωπο, όπου όλες οι στρατιωτικές επιτροπές πιστεύουν απόλυτα ότι η κατάληψη της εξουσίας από τα Σοβιέτ, τρεις βδομάδες πριν την έναρξη της Συντακτικής Συνέλευσης, είναι μαχαίρι στην πλάτη του στρατού και έγκλημα απέναντι στο λαό!". Μανιασμένες φωνές: "Ψέμα! Ψεύδεστε!". Η φωνή του ομιλητή ακούστηκε πάλι: "Είναι ανάγκη να τελειώσουμε μ' αυτό τον τυχοδιωκτισμό της Πετρούπολης! Στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας και της επανάστασης καλώ όλους τους αντιπροσώπους να εγκαταλείψουν την αίθουσα!". Αποσύρθηκε από το βήμα. Ουρλιαχτά αγανάχτησης. Πολλοί με απειλητικές διαθέσεις σηκώνονται να τον βρουν... Μιλάει ο Χιντσούκ, ένας αξιωματικός με κόκκινο μυτερό γένι, με μαλακή και πειστική ομιλία:

"Μιλώ από μέρους των αντιπροσώπων του μετώπου. Ο στρατός δεν αντιπροσωπεύεται αρκετά σ' αυτό το συνέδριο κι εκτός από αυτού, δε θεωρεί απαραίτητο το συνέδριο των Σοβιέτ αυτή τη στιγμή, δηλαδή τρεις βδομάδες πριν την έναρξη της Συντακτικής Συνέλευσης...". Αποδοκιμασίες που όλο μεγαλώνουν και ποδοκροτήματα.

"Ο στρατός θεωρεί, ότι το συνέδριο των Σοβιέτ δεν έχει την απαραίτητη εξουσία...". Οι στρατιώτες που βρίσκονταν στην αίθουσα πήδηξαν από τη θέση τους. "Από ποιανού μέρος μιλάτε: Ποιον εκπροσωπείτε;" φώναξαν.

"Την κεντρική εκτελεστική επιτροπή της 5ης Στρατιάς, το δεύτερο σύνταγμα του τομέα Φ., το πρώτο σύνταγμα του τομέα Ν., το 3ο σύνταγμα πεζικού του τομέα Σ...".

"Πότε σας εξέλεξαν; Εσείς δεν αντιπροσωπεύετε τους στρατιώτες, αλλά τους αξιωματικούς! Κι οι στρατιώτες τι λένε;".

Συνεχίστηκαν οι φωνές διαμαρτυρίας.

"Εμείς, η ομάδα του μετώπου δεν παίρνουμε καμιά ευθύνη γι' αυτό που γίνεται τώρα και που θα γίνει αργότερα και θεωρούμε αναγκαίο να επιστρατεύσουμε όλες τις συνειδητές επαναστατικές δυνάμεις για τη σωτηρία της επανάστασης!

Η ομάδα του μετώπου εγκαταλείπει το συνέδριο... Η θέση για μάχη είναι στους δρόμους".

Δυνατή φωνή: "Εσείς μιλάτε από μέρους του επιτελείου κι όχι από μέρους του στρατού".

"Καλώ όλους τους στρατιώτες που σκέφτονται σωστά να εγκαταλείψουν το συνέδριο!".

"Κορνιλοφικέ! Αντεπαναστάτη! Προβοκάτορα!" ακούστηκε από την αίθουσα.

Κατόπιν (2) ο Χιντσούκ από μέρους των μενσεβίκων δηλώνει: "Η μοναδική δυνατότητα για ειρηνική διέξοδο είναι ν' αρχίσει το συνέδριο διαπραγματεύσεις με την προσωρινή κυβέρνηση για το σχηματισμό καινούριας κυβέρνησης, που θα στηρίζεται σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας". Για μερικά λεπτά ένας φοβερός θόρυβος δεν τον άφηνε να μιλήσει.

Δυναμώνοντας τη φωνή του και τσιρίζοντας διάβασε τη διακήρυξη των μενσεβίκων.

"Μια και οι μπολσεβίκοι οργάνωσαν στρατιωτική συνωμοσία, στηριζόμενοι στο Σοβιέτ της Πετρούπολης και δε συμβουλεύτηκαν τις άλλες παρατάξεις και κόμματα, δε θεωρούμε σκόπιμο να παραμείνουμε στο συνέδριο και γι' αυτό το εγκαταλείπουμε, καλώντας όλες τις άλλες ομάδες και κόμματα να μας ακολουθήσουν και να συγκεντρωθούμε για να συζητήσουμε την κατάσταση που δημιουργήθηκε".

"Λιποτάχτες!".

Ο Χέντελμαν, που διακοπτόταν κάθε λεπτό από γενικό θόρυβο και φωνές, με φωνή που μόλις ακουγόταν διαμαρτύρεται από μέρους των σοσιαλιστών - επαναστατών ενάντια στο βομβαρδισμό των Χειμερινών Ανακτόρων. "Εμείς δεν αναγνωρίζουμε τέτοιου είδους αναρχία...".

Δεν πρόφτασε να τελειώσει και στο βήμα ανεβαίνει ένας νεαρός στρατιώτης, με ισχνό πρόσωπο και με ζωηρά μάτια. Με μια δραματική χειρονομία σήκωσε το χέρι:

"Σύντροφοι!" φώναξε και επικράτησε ησυχία. "Ονομάζομαι Πέτερσον. Μιλώ από μέρους του δεύτερου λιθουανικού συντάγματος πεζικού. Ακούσατε τη δήλωση των δύο εκπροσώπων στρατιωτικών επιτροπών. Κι αυτές οι δηλώσεις θα είχαν κάποια αξία αν αυτοί που τις κάνουν ήταν πραγματικοί εκπρόσωποι του στρατού...". (Θυελλώδη χειροκροτήματα)

"Αυτοί δεν εκπροσωπούν τους στρατιώτες...". Ο ομιλητής κουνάει τη γροθιά. "Η 12η Στρατιά από καιρό βάζει ζήτημα επανεκλογής του Σοβιέτ και της Ισκολός (3), όμως η δική μας επιτροπή, ακριβώς όπως και η δική σας ΚΕΕ, αρνήθηκε να συγκαλέσει τους αντιπροσώπους των στρατιωτών μέχρι τα τέλη (τα μέσα) του Σεπτέμβρη, για να μπορέσουν οι αντιδραστικοί να στείλουν στο σημερινό συνέδριο τους δικούς ψευτοαντιπροσώπους. Κι εγώ σας λέω πως τα λιθουανικά συντάγματα επανειλημμένα δήλωσαν: "Ούτε μια απόφαση πια! Φτάνουν τα λόγια: Χρειάζονται έργα. Πρέπει να πάρουμε την εξουσία στα χέρια μας!"

Ας φύγουν αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι αντιπρόσωποι! Ο στρατός δεν είναι μ' αυτούς!".

Η αίθουσα τραντάχτηκε από θυελλώδη χειροκροτήματα. Στα πρώτα λεπτά της συνεδρίασης, οι αντιπρόσωποι, ζαλισμένοι από τη θύελλα των γεγονότων, ξεκουφαμένοι από το κανονίδι, ταλαντεύονταν. Μια ολόκληρη ώρα από τούτο το βήμα έπεφταν απάνω τους το ένα μετά το άλλο τα σφυροκοπήματα, τους έσμιγαν σε μια ενιαία μάζα και ταυτόχρονα τους πίεζαν. Μήπως μείνουν απομονωμένοι. Δε θα ξεσηκωθεί άραγε ενάντιά τους η Ρωσία; Είναι σωστό άραγε, πως ενάντια στην Πετρούπολη έρχονται στρατεύματα; Μόλις όμως μίλησε αυτός ο γαλανομάτης νεαρός στρατιώτης, αμέσως κατάλαβαν όλοι ότι μέσα στα λόγια του, που έλαμψαν σαν αστραπή, κρυβόταν η αλήθεια... Η φωνή του ήταν η φωνή των στρατιωτών, των εκατομμυρίων εργατών και αγροτών που ήταν ντυμένοι στο χακί, που ήταν συνεπαρμένοι από τον ίδιο παροξυσμό, από τις ίδιες ιδέες και αισθήματα, όπως κι αυτοί οι ίδιοι οι αντιπρόσωποι...

Στο βήμα ανέβηκαν πάλι στρατιώτες... Ο Γκζελσάκ δηλώνει από μέρους των αντιπροσώπων του μετώπου, πως το ζήτημα της αποχώρησης από το συνέδριο αποφασίστηκε μόνο από μια πολύ ασήμαντη πλειοψηφία και μάλιστα οι μπολσεβίκοι αντιπρόσωποι δεν πήραν μέρος στην ψηφοφορία, θεωρώντας, ότι η απόφαση πρέπει να παρθεί κατά παρατάξεις και όχι κατά ομάδες. "Εκατοντάδες αντιπρόσωποι από το μέτωπο", είπε, "εκλέχτηκαν χωρίς τη συμμετοχή των στρατιωτών, γιατί οι στρατιωτικές επιτροπές έπαψαν από πολύν καιρό να είναι πια οι πραγματικοί εκπρόσωποι της μάζας των απλών στρατιωτών...". Ο Λουκιάνοφ φωνάζει, πως οι αξιωματικοί του είδους Χαράς ή Χιντσούκ δεν εκπροσωπούν στο συνέδριο τους στρατιώτες, αλλά την ανώτερη διοίκηση. "Αυτοί που ζουν στα χαρακώματα περιμένουν με ανυπομονησία τη μεταβίβαση της εξουσίας στα χέρια των Σοβιέτ". Οι διαθέσεις άρχισαν να αλλάζουν...

(1) Σύμφωνα με τα γραφόμενα της "Πράβντα", αυτό το είπε ο Χαράς.

(2) Η επόμενη ομιλία αποδίδεται από τον Τζον Ριντ στον Χιντσούκ. Σύμφωνα με όλα τα γραφόμενα των εφημερίδων, αυτή είναι η συνέχεια του λόγου του Κούτσιν.

Κατόπιν από μέρους του Μπουντ (του εβραϊκού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος) μίλησε ο Αμπράμοβιτς. Έτρεμε από οργή, τα μάτια του έλαμπαν κάτω από τα χοντρά γυαλιά (1):

"Τα γεγονότα που διαδραματίζονται αυτή τη στιγμή στην Πετρούπολη είναι μεγάλο ατύχημα! Η ομάδα του Μπουντ προσχώρησε στη διακήρυξη των μενσεβίκων και των σοσιαλιστών - επαναστατών και εγκαταλείπει το συνέδριο!".

Δυνάμωσε τη φωνή και σήκωσε το χέρι: "Το καθήκον μας απέναντι στο ρωσικό προλεταριάτο δε μας επιτρέπει να παραμείνουμε εδώ και να πάρουμε πάνω μας την ευθύνη γι' αυτό το έγκλημα. Επειδή ο κανονιοβολισμός των Χειμερινών Ανακτόρων δε σταματάει, το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης, μαζί με τους μενσεβίκους, τους εσέρους και την Εκτελεστική Επιτροπή των Σοβιέτ των αγροτών αποφάσισε να χαθεί μαζί με την προσωρινή κυβέρνηση. Εμείς προσχωρούμε σ' αυτούς! Άοπλοι, ανοίγουμε τα στήθη μας στα πολυβόλα των τρομοκρατών... Καλούμε όλους τους αντιπροσώπους του συνεδρίου...".

Το υπόλοιπο της ομιλίας πνίγηκε μέσα σε θύελλα από κραυγές, απειλές και κατάρες που μοιάζανε σαν υποχθόνιος κρότος, καθώς πενήντα αντιπρόσωποι σηκώθηκαν από τις θέσεις τους κι άρχισαν να τραβούν προς την έξοδο.

Ο Κάμενεφ, φώναζε χτυπώντας το κουδούνι του προεδρείου: "Καθίστε στις θέσεις σας! Θα περάσουμε στην ημερήσια διάταξη!". Ο Τρότσκι σηκώθηκε από τη θέση του. Το πρόσωπό του ήταν χλομό και σκληρό. Στη δυνατή φωνή του κυριαρχούσε μια παγερή περιφρόνηση. "Όλοι οι λεγόμενοι σοσιαλσυμβιβαστές, όλοι αυτοί οι κατατρομαγμένοι μενσεβίκοι, εσέροι κι οι μπουντιστές ας φύγουν! Όλοι αυτοί είναι απλώς σκουπίδια που θα μπουν στο καλάθι των αχρήστων της ιστορίας!..".

Ο Ριαζάνοφ ανακοίνωσε από μέρους των μπολσεβίκων ότι η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή, ύστερα από παράκληση του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης έστειλε αντιπροσωπεία για διαπραγματεύσεις με τα Χειμερινά Ανάκτορα. "Έτσι, λοιπόν, εμείς κάνουμε το καθετί για ν' αποφύγουμε την αιματοχυσία...".

Ήταν καιρός πια να φύγουμε από δω. Καθυστερήσαμε για ένα λεπτό στο δωμάτιο, όπου δούλευε πυρετώδικα η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή, δεχόταν και ξεπροβόδιζε τους λαχανιασμένους συνδέσμους, ξαπόστελνε προς όλα τα σημεία της πόλης κομισάριους εξουσιοδοτημένους με δικαίωμα ζωής και θανάτου. Τα τηλέφωνα βούιζαν αδιάκοπα.

Όταν άνοιξε η πόρτα, μας χτύπησε ένας αποπνιχτικός αέρας γεμάτος καπνό κι είδαμε αναμαλλιασμένους ανθρώπους, σκυμμένους πάνω στο χάρτη που λουζόταν με το κατακάθαρο φως μιας ηλεκτρικής λάμπας με αμπαζούρ... Ο σύντροφος Γιοζέφοφ - Ντουχβίνσκι, ένας καλόκαρδος νέος με ολόκληρη θημωνιά από χρυσοκίτρινα μαλλιά μας έδωσε τις άδειες.

Βγήκαμε μέσα στην κρύα νύχτα. Μπροστά στο Σμόλνι ήταν συγκεντρωμένα πάρα πολλά αυτοκίνητα, που άλλα σταματούσαν κι άλλα έφευγαν. Μέσα από το θόρυβό τους ξεχώριζαν τα υπόκωφα βουητά των μακρινών κανονιοβολισμών. Ένα τεράστιο φορτηγό τρανταζόταν ολόκληρο από το δούλεμα της μηχανής. Μερικοί άνθρωποι φόρτωναν πάνω σ' αυτό δέματα προκηρύξεων, ενώ άλλοι τα έπαιρναν και τα ταχτοποιούσαν, κρατώντας στο χέρι τα ντουφέκια.

"Πού πηγαίνετε;" τους ρώτησα.

"Σ' όλη την πόλη!" μου απάντησε χαμογελώντας ένας μικρός εργάτης κι έκανε μια ενθουσιώδη κίνηση με το χέρι.

Τους δείξαμε τα πιστοποιητικά μας. "Ελάτε μαζί μας!" μας προσκάλεσαν. "Μπορεί όμως να μας πυροβολήσουν κιόλας...".

Σκαρφαλώσαμε στο φορτηγό. Μ' ένα διαπεραστικό τρίξιμο του μοχλού σύνδεσης, η τεράστια μηχανή κινήθηκε προς τα μπρος κι όλοι πέσαμε προς τα πίσω, πατώντας τους ανθρώπους που σκαρφάλωναν ακόμα στο φορτηγό μας. Το αυτοκίνητο τρέχοντας δίπλα από τις φωτιές, που ήταν αναμμένες στην εσωτερική και εξωτερική πόρτα και φώτιζαν με την κόκκινη ανταύγεια τους, τους μαζεμένους γύρω τους εργάτες, πηδώντας και ταλαντευόμενο δεξιά - αριστερά, τράβηξε για τη λεωφόρο Σουβόροφ. Ένας από τους συνεπιβάτες μας ξέσχισε το περιτύλιγμα ενός δέματος κι άρχισε να σκορπίζει στον αέρα κάτι προκηρύξεις. Τον βοηθήσαμε κι εμείς. Έτσι τρέχαμε μέσα στους σκοτεινούς δρόμους, αφήνοντας ολόκληρη ουρά από άσπρα χαρτιά που πετούσαν. Οι αργοπορημένοι διαβάτες σταματούσαν και τα μάζευαν. Στα σταυροδρόμια οι περιπολίες άφηναν τις φωτιές και, σηκώνοντας τα χέρια, έπιαναν τις προκηρύξεις. Κάπου - κάπου μας σταματούσαν οπλισμένοι άνθρωποι. Πρότειναν τα όπλα και φώναζαν: "Στάσου". Ο σοφέρ μας, όμως, πετούσε μερικές ακατάληπτες λέξεις και τραβούσαμε πιο πέρα. Πήρα μια από τις εκκλήσεις και στο φως που σκορπούσαν τα αριά φανάρια των δρόμων, κατόρθωσα να τη διαβάσω όπως - όπως:

"Προς τους πολίτες της Ρωσίας!

Η προσωρινή κυβέρνηση ανατράπηκε. Η κρατική εξουσία πέρασε στα χέρια του οργάνου του Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών της Πετρούπολης, της Στρατιωτικής Επαναστατικής Επιτροπής, που βρίσκεται επικεφαλής του προλεταριάτου και της φρουράς της Πετρούπολης.

Η υπόθεση για την οποία αγωνιζόταν ο λαός: άμεση πρόταση δημοκρατικής ειρήνης, κατάργηση της τσιφλικάδικης ιδιοκτησίας στη γη, εργατικός έλεγχος στην παραγωγή, δημιουργία σοβιετικής κυβέρνησης - είναι εξασφαλισμένη!

Ζήτω η επανάσταση των εργατών, των στρατιωτών και των αγροτών!

Η Στρατιωτική Επαναστατική Επιτροπή του Σοβιέτ της Πετρούπολης των εργατών και στρατιωτών βουλευτών".

Ο γείτονάς μου, ένας αλλήθωρος, με μογγολική φάτσα, με καυκασιανό καλπάκι από τραγίσια γούνα, ψιθύρισε: "Προσέξτε! Οι προβοκάτορες πάντα πυροβολούν από τα παράθυρα!..". Στρίψαμε στη σκοτεινή και σχεδόν έρημη πλατεία Ζναμιόνσκαγια, παρακάμψαμε το ανόητο άγαλμα που έφτιαξε ο Τρουμπέτσκι (2) και τραβήξαμε προς την πλατιά λεωφόρο Νέβσκι. Τρεις από μας στέκονταν με τα όπλα έτοιμα, κοιτώντας προς τα παράθυρα. Ο δρόμος είχε μεγάλη κίνηση. Μάζες λαού έτρεχαν σκυφτά προς διάφορες κατευθύνσεις. Κανόνια δεν ακούγαμε πια, κι όσο πλησιάζαμε προς τα Χειμερινά Ανάκτορα, τόσο πιο ήσυχοι κι έρημοι ήταν οι δρόμοι. Τα παράθυρα του Δημαρχείου έλαμπαν όλα. Πιο πέρα διακρινόταν πυκνή μάζα λαού και μια αλυσίδα από ναύτες που φώναζαν άγρια να σταματήσουμε. Η μηχανή έκοψε ταχύτητα και κατεβήκαμε στη γέφυρα.

(1) Πιο κάτω, φαίνεται, ότι ο Τζον Ριντ συνένωσε δυο ομιλίες του Αμπράμοβιτς και του Έρλιχ. Σύντ.

(2) Έχει υπόψη του το άγαλμα του Τσάρου Αλέξανδρου του 3ου. Σύντ.

Ήταν ένα υπέροχο θέαμα. Εκείνη τη στιγμή στη γωνία του καναλιού της Αικατερίνης, κάτω από τα φανάρια των δρόμων, μια αλυσίδα από ένοπλους ναύτες έζωνε τη λεωφόρο Νέβσκι, φράζοντας το δρόμο σε ένα πλήθος ανθρώπων, που συντάσσονταν κατά τετράδες. Ήταν τριακόσιοι - τετρακόσιοι άνθρωποι: Άντρες με ωραία παλτά, κομψά ντυμένες γυναίκες, αξιωματικοί, το πιο παρδαλό κοινό. Ανάμεσά τους αναγνωρίσαμε πολλούς αντιπροσώπους του συνεδρίου, αρχηγούς των μενσεβίκων και των εσέρων. Εδώ ήταν και ο ισχνός κοκκινογένης πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ των αγροτών Αυξέντιεφ κι ο οπαδός του Κερένσκι Σορόκιν κι ο Χιντσούκ κι ο Αμπράμοβιτς και - μπροστά από όλους - ο ασπρογένης δήμαρχος της Πετρούπολης, ο γέρο - Σρέιντερ κι ο υπουργός Επισιτισμού της προσωρινής κυβέρνησης Προκοπόβιτς, που είχε συλληφθεί το ίδιο πρωί και αφέθηκε πια ελεύθερος. Είδα και το ρεπόρτερ της εφημερίδας "Russian Daily News" (1) Μάλκιν. "Πάμε να πεθάνουμε στα Χειμερινά Ανάκτορα", φώναξε ενθουσιώδικα. Η φάλαγγα στεκόταν ακίνητη, όμως από τις μπροστινές γραμμές της ακούγονταν δυνατές κραυγές. Ο Σρέιντερ κι ο Προκοπόβιτς λογομαχούσαν με ένα μεγαλόσωμο ναύτη που, όπως φαίνεται, ήταν ο διοικητής του τμήματος.

"Απαιτούμε να μας αφήσετε να περάσουμε!", φώναζαν. "Να, αυτοί οι σύντροφοι ήρθαν από το συνέδριο των Σοβιέτ!

Δέστε τα πληρεξούσιά τους! Πηγαίνουμε στα Χειμερινά Ανάκτορα!...".

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΩΡΙΜΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ (video)

Από συγκέντρωση - διαδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην Πελοπόννησο το καλοκαίρι του 2009

Στην ιστορία της ανάπτυξης τόσο του ελληνικού καπιταλισμού συνυπήρχαν οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές - πολιτικές - οικονομικές εξαρτήσεις που, προκειμένου να διατηρηθούν κινητοποιούσαν τις πιο παρωχημένες αντιδραστικές δυνάμεις.

Ορισμένα στοιχεία οικονομικού σχεδιασμού έφεραν μαζί με την καπιταλιστική ανάπτυξη και ορισμένη άνοδο στην αξία της εργατικής δύναμης, στο μορφωτικό - πολιτιστικό και βιοτικό της επίπεδο.

Αυτές οι εξελίξεις είχαν την αντανάκλασή τους σε πολιτικό επίπεδο, ακόμα και με νομιμοποίηση του ΚΚΕ και αντιπροσώπευσή του σε θεσμικά όργανα, π.χ. στη Βουλή, σε τοπικά όργανα. Όμως, αυτές οι εξελίξεις δεν ερμηνεύθηκαν πάντα σωστά, με αποτέλεσμα να γίνουν καθοριστικής σημασίας λάθη στρατηγικής.

Στην έννοια «λαός» συχνά συμπεριλήφθηκαν και αστικές δυνάμεις, η λεγόμενη «εθνική αστική τάξη», η οποία θεωρήθηκε ως κοινωνική δύναμη του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα. Ως στόχος του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα προσδιορίσθηκε η αναβάθμιση της χώρας στο διεθνή συσχετισμό των κρατών ή ειδικότερα η αλλαγή του συσχετισμού μεταξύ των κρατών της βαλκανικής επικράτειας. Θεωρήθηκε λαθεμένα ότι υπάρχουν ενιαίοι «εθνικοί» στόχοι εργατών - αγροτών, αλλά και αστικών δυνάμεων ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση.

Το εργατικό κίνημα, θα ήταν ακριβέστερο να πούμε το κομμουνιστικό κίνημα, συχνά και επί μακρόν εγκλωβίστηκε στο παραπάνω σχήμα, δηλαδή ενσωματώθηκε στο παραπάνω σχήμα, ενσωματώθηκε στους στόχους των αστικών τάξεων, υπηρέτησε και όχι αξιοποίησε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, με αποτέλεσμα να χάσει πολύτιμες ευκαιρίες σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, πολιτικής αστάθειας, επαναστατικής κατάστασης όπως το 1944.

Θα λέγαμε ότι ακόμα και σήμερα, στον 21ο αιώνα, μέσα στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα επιβιώνουν θεωρητικά λάθη και λαθεμένες στρατηγικές επιλογές, που έχουν τις ρίζες τους σε βάθος δεκαετιών, ακόμα και σε αναθεωρητικές θέσεις και οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις ΚΚ των πιο ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, όπως των ΗΠΑ, του Ην. Βασιλείου, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας, ήδη από την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Γι' αυτό είναι επίκαιρη και επιτακτικά αναγκαία η συζήτηση για το κοινωνικό - οικονομικό περιεχόμενο του ιμπεριαλισμού.

Στην Ελλάδα των αρχών του 20ού αιώνα, έδρασαν τα πρώτα μονοπώλια, στα μεταλλεία, στους σιδηροδρόμους, στις τράπεζες κυρίως ως ξένα μονοπώλια. Προσέξτε μια λεπτομέρεια… την ίδια εποχή το ίδιο έγινε και στη Ρωσία. Αυτό όμως το γεγονός, αν και δεν εμπόδισε το ρωσικό επαναστατικό εργατικό κίνημα να διαμορφώσει επαναστατική πάλη για την εργατική εξουσία, στην Ελλάδα προκάλεσε σύγχυση στην επεξεργασία του Προγράμματος του Κομμουνιστικού Κόμματος, οδήγησε στη στρατηγική παρέκκλιση των σταδίων στην επανάσταση, στην υιοθέτηση ενός ενδιάμεσου στόχου εξουσίας, μιας εξουσίας όχι εργατικής, παρά το γεγονός ότι καπιταλιστική ήταν η εξουσία στην Ελλάδα ήδη από το 1918 που ιδρύθηκε το ΚΚΕ. Η εξουσία τότε ήταν καπιταλιστική, έστω και αν σε αυτή την εξουσία ενσωματώνονταν παρωχημένες αντιδραστικές δυνάμεις (π.χ. βασιλεία) και κατά καιρούς ενσωματώνονταν και ξένες δυνάμεις - στρατιωτικές, πολιτικές - από άλλα καπιταλιστικά κράτη, π.χ. με εκπροσώπους των ΗΠΑ στα όργανα εξουσίας, με στρατιωτικές βάσεις κ.λπ.

Αν δούμε προσεκτικά τα προγράμματα των ΚΚ που μιλάνε για «εθνικό δρόμο στο σοσιαλισμό» ή για «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», για «σοσιαλισμό με αγορά» για «ανανέωση του σοσιαλισμού με κριτική απόσταση από τον κεντρικό σχεδιασμό» κ.λπ. θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για τα παλιά προγράμματα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, που τα εγκατέλειψαν όταν άσκησαν την εξουσία, ιδιαίτερα την τελευταία 25ετία. Αναφέρομαι στα προγράμματα των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στη Σουηδία κ.λπ. Για την καπιταλιστική Ευρώπη είναι παρελθόν χωρίς επιστροφή ορισμένες γενικευμένες κοινωνικές παροχές, όπως η Κοινωνική Ασφάλιση, το ύψος μισθού καθορισμένου από κλαδικές συμβάσεις, κ.λπ.

Το μέλλον της εργατικής τάξης στην αναπτυγμένη καπιταλιστική Ευρώπη είναι να πέφτει ο μισθός της μέχρι να φτάσει το ύψος των μισθών στην Κίνα, στη Ρωσία, στην Ινδία, στη Βραζιλία.

Αρκεί να τα συγκρίνουμε με τις θέσεις των κομμάτων του ευρωκομμουνισμού στις δεκαετίες 1960, 1970, 1980 και να αξιολογήσουμε και το αποτέλεσμα της πολιτικής τους πρακτικής. Τα περισσότερα από αυτά τα κόμματα συμμετείχαν σε αστικές κυβερνήσεις συνεργασίας και έτσι έγιναν στυλοβάτες του συστήματος, ευθύνονται για την ενσωμάτωση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, την απομαζικοποίηση και γραφειοκρατικοποίησή του, ευθύνονται για το γεγονός ότι δεν είχε γίνει ούτε μια απεργία για 20 - 25 χρόνια στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ισπανία, στην Ιταλία.

Δεν είναι τυχαίο ότι κόμματα από αυτές τις χώρες, με κομμουνιστικό επίθετο ηγήθηκαν στη συγκρότηση οπορτουνιστικής ευρωπαϊκής οργάνωσης, στη δημιουργία του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς που προπαγάνδισε την ΕΕ ως διαδικασία προοδευτική, ως μονόδρομο προς τη λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση». Έσπειραν ιδεολογική σύγχυση στους εργατοϋπάλληλους, στους αυτοαπασχολούμενους, στη νεολαία που προέρχεται από λαϊκές οικογένειες, πρωτοστάτησαν στην ενσωμάτωσή τους μέσα από τη συμμετοχή σε ανάλογους θεσμούς, στο μοίρασμα χρήματος εξαγοράς. Καλλιέργησαν αυταπάτες για τη συνοχή της ΕΕ και για τον οικονομικό δυναμισμό της που δήθεν θα οδηγούσε στη βελτίωση της θέσης και των μισθωτών, διαβεβαίωναν ότι ήταν δυνατή η προς τα πάνω σύγκλιση των μισθών - του βιοτικού επιπέδου στις χώρες - μέλη της ΕΕ. Αυτά τα κόμματα, το ΚΕΑ συνολικά, έδωσαν αριστερό άλλοθι στις επιδιώξεις του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, των καπιταλιστικών κυβερνήσεων και κομμάτων στις χώρες της Ευρώπης. Ευθύνονται, γιατί δεν έγιναν έγκαιρα εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις.

Τώρα, που οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης, αλλά και η προοπτική μιας νέας βαθύτερης τρομάζει τους αστούς, προκαλεί αντιδράσεις και μικροαστικών δυνάμεων, τώρα αυτά τα κόμματα ψελλίζουν για κάποια αναμόρφωση της ΕΕ. Πρόκειται για την ίδια απατηλή και επικίνδυνη παλιά ρεφορμιστική πολιτική γραμμή των μεταρρυθμίσεων σε μια χώρα για να γίνει δήθεν πιο ανθρώπινος ο καπιταλισμός, η οποία προβάλλεται και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ως πολιτική εξυγίανσης του καπιταλισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και να σας πω και κάτι πολύ σημαντικό. Ο κύκλος της αντεπαναστατικής διαδικασίας που εκδηλώθηκε στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 20ούαιώνα ΔΕΝ έχει ολοκληρωθεί. Αυτή η ιστορικά προσωρινή, αλλά βαθιά ήττα του κομμουνιστικού κινήματος, εκφράζεται στην ιδεολογική, προγραμματική και οργανωτική του υποχώρηση.

Ωστόσο, η αναγκαιότητα του σοσιαλισμού - κομμουνισμού ωριμάζει μέσα στον καπιταλισμό, όπως και ο καπιταλισμός γεννήθηκε μέσα στα σπλάχνα της φεουδαρχίας, τα φύτρα του οι εμπορευματικές - χρηματικές σχέσεις εμφανίστηκαν στις δουλοκτητικές κοινωνίες. Η ιστορική κίνηση της κοινωνικής ανάπτυξης δεν είναι μια ευθύγραμμη ανοδική πορεία, χωρίς ζιγκ - ζαγκ, πισωγυρίσματα.

Τα πρώτα αστικά κέντρα όπου κυοφορήθηκαν οι καπιταλιστικές σχέσεις στον 14ο αιώνα καταστράφηκαν και αναπτύχθηκαν νέα περίπου δύο αιώνες αργότερα. Είναι βέβαιο ότι σήμερα έχουν ωριμάσει πολύ περισσότερο οι υλικές συνθήκες για το σοσιαλισμό σε σύγκριση με το πρώτο μισό του 20ούαιώνα.

Η κοινωνική ιδιοκτησία και ο κεντρικός σχεδιασμός είναι θεμελιακές αρχές, νομοτέλειες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης που δεν αναιρούνται από διαφορές που υπάρχουν μεταξύ διαφορετικών καπιταλιστικών κοινωνιών.

Άλλο συνεταιριστική αγροτική παραγωγή, άλλο ακόμα και ύπαρξη αυτοαπασχολούμενων σε ορισμένες υπηρεσίες όπως, κομμωτήρια, καφενεία, εστιατόρια κτλ. και άλλο σε κλάδους στρατηγικής σημασίας όπως η ενέργεια, οι μαζικές μεταφορές, η Υγεία, η Παιδεία, για τους οποίους βλέπουμε άμεση κατάργηση όλων των καπιταλιστικών και εμπορευματικών σχέσεων.

Προέχει, η ενότητα της εργατικής τάξης να εκφρασθεί σε πλαίσιο πάλης και μορφή συσπείρωσης των ταξικά προσανατολισμένων σωματείων. Αντίστοιχα, στους αυτοαπασχολούμενους της πόλης και της υπαίθρου, στη μαθητική και φοιτητική - σπουδάζουσα νεολαία, στο γυναικείο κίνημα. Είναι, επίσης, βέβαιο ότι η εργατική τάξη σε διάφορες χώρες θα βρεθεί μπροστά σε μια απότομη όξυνση των αντιθέσεων, που θα τροφοδοτήσει αδυναμία της αστικής εξουσίας, ιδεολογικά και πολιτικά, να κυριαρχεί πάνω στην εργατική τάξη και να εξασφαλίζει τη συμμαχία της με τους αυτοαπασχολούμενους σε σύγκριση με το παρελθόν. Αυτές οι εξελίξεις θα συντελεσθούν, ανεξάρτητα από τις τεράστιες απώλειες των δυνάμεων του κομμουνισμού στην τελευταία 20ετία. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η κατάσταση του υποκειμενικού παράγοντα, πρώτα απ' όλα της πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, του Κομμουνιστικού Κόμματος.


Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΝΗΜΗ - ΑΡΘΟΥΡ ΜΙΛΕΡ

«Η αποστολή του θεάτρου, τελικά, είναι να αλλάξει τους ανθρώπους, να τους κάνει να αποκτήσουν μεγαλύτερη συνείδηση για το τι μπορούν να κάνουν»

«Θεωρώ το θέατρο μια σοβαρή υπόθεση, που κάνει ή θα έπρεπε να κάνει τον άνθρωπο ανθρώπινο, με άλλα λόγια λιγότερο μόνο»
 Άρθουρ Μίλερ

«Σπάνια ένας καλλιτέχνης έχει δεχτεί τόσες πολλές επιθέσεις και συκοφαντίες στην πατρίδα του και ταυτόχρονα έχαιρε βαθιάς εκτίμησης σε όλον τον κόσμο».

Μάρτιν Γκότφριντ - βιογράφος του Άρθουρ Μίλερ


Ο Άρθουρ Μίλερ ( Άρθουρ Άσερ Μίλερ - Arthur Asher Miller) ήταν ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς. Όλα τα έργα του ασκούσαν κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες, την κυβέρνηση και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της, ενώ εξέθεταν και τα ψεγάδια του λεγόμενου «αμερικανικού ονείρου», κάτι για το οποίο είχε δεχτεί κριτική στις ΗΠΑ. Γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1915 στη Νέα Υόρκη, ανατολικά της 12ης Οδού και το όνομα του ήταν πρώτο στον κατάλογο των «υπό επιτήρηση καλλιτεχνών» που είχε καταρτίσει, την εποχή του Μακαρθισμού, το Κογκρέσο για τους καλλιτέχνες που θεωρούσε ότι ασκούσαν «κομμουνιστική επιρροή επί των τεχνών». Η οικογένειά του είχε εβραϊκές ρίζες και μεγάλωσε με θρησκευτική ανατροφή. Ο πατέρας του, Ισιντόρ Μίλερ, μετανάστης από την Πολωνία, είχε αποκτήσει μεγάλη περιουσία από μια βιοτεχνία και κατάστημα γυναικείων ρούχων, ενώ η μητέρα του, Ογκούστα Μπάρνετ, ήταν Αμερικανίδα που είχε εργαστεί ως δασκάλα στο δημόσιο, ενώ ο πατέρας της είχε ρίζες από την ίδια πόλη της Πολωνίας απ' όπου κατάγονταν και οι Μίλερ.

Ήταν το δεύτερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Πήγε στο δημόσιο σχολείο του Χάρλεμ και τέλειωσε το γυμνάσιο το 1932, όντας μέτριος μαθητής με καλές επιδόσεις στον αθλητισμό. Στο μεταξύ, σε αντίθεση με την προηγουμένως οικονομικά άνετη και σχεδόν πλούσια ζωή τους, είχαν μετακομίσει στο Μπρούκλιν και η οικογένειά του είχε καταστραφεί οικονομικά από το Κραχ του 1929 στις ΗΠΑ, συνεπώς αναγκάστηκε να εργαστεί για να βγάλει χρήματα σε διάφορες δουλειές: τραγουδιστής σε τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, οδηγός φορτηγού, υπάλληλος καταστήματος ανταλλακτικών αυτοκινήτων στη 10η Λεωφόρο του Μανχάταν κ.ά. Η μόνη επαφή που είχε μέχρι τότε με τη λογοτεχνία ήταν κάποια από τα έργα του Άγγλου συγγραφέα Καρόλου Ντίκενς, ενώ ώθηση για να αρχίσει να γράφει του έδωσαν οι «Αδερφοί Καραμαζώφ» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Στις 29 Ιανουαρίου 1947, ανεβαίνει το έργο «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», ("All my sons"), ένα έργο που παρουσίαζε τον αντίκτυπο της ανάμειξης των ΗΠΑ στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε μια τυπική αμερικανική οικογένεια και επίκεντρό του ήταν οι κοινωνικές ευθύνες ενός βιομηχάνου που είχε κερδοσκοπήσει, πουλώντας ελαττωματικά ανταλλακτικά αεροσκαφών στην αμερικανική πολεμική αεροπορία. Με το έργο αυτό έγινε ευρέως δημοφιλής και κέρδισε το Βραβείο Δράματος των Κριτικών της Νέας Υόρκης και το Βραβείο «Ντόναλντσον». Το συγκεκριμένο έργο παρουσιάστηκε ξανά και απέκτησε μεγαλύτερη σημασία, όταν προβλήθηκε στην κρατική τηλεόραση το 1987, ένα χρόνο μετά την εκτόξευση και έκρηξη του διαστημικού λεωφορείου Challenger λόγω βλάβης στους αγωγούς στερεών καυσίμων.

Το 1949, είναι ο πρώτος που κερδίζει τρία βραβεία, το Βραβείο «Πούλιτζερ», το Βραβείο «Τόνι» και το βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης, για το «Θάνατο του εμποράκου» ("Death of a Salesman")  σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν, το οποίο του έφερε παγκόσμια αναγνώριση, ίσως το καλύτερό του έργο κατά τους ειδικούς, μια ιστορία για μια μικροαστική αμερικανική οικογένεια που συνεθλίβη υπό το βάρος του αμερικανικού καπιταλισμού. Κατά σύμπτωση, η 10η Φεβρουαρίου 2005, ημερομηνία θανάτου του, ήταν η 56η επέτειος από την πρεμιέρα του έργου αυτού (1949) Ένα έργο που ήταν ο απόηχος της προσωπικής εμπειρίας του Μίλερ από την οικονομική καταστροφή του πατέρα του. Όπως ο ίδιος είχε πει για τον «Εμποράκο» την τελευταία φορά, που ανέβηκε, το 1999 και απέσπασε το βραβείο «Τόνι» καλύτερης αναβίωσης έργου - «Η τρομοκρατία σήμερα δεν άλλαξε και πολύ. Το έργο μου είναι επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Ο Εμποράκος είναι η τραγωδία ενός ανθρώπου που πίστεψε πως μόνο εκείνος δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει τα κριτήρια που έθεσαν, για όλη την ανθρωπότητα, κάποιοι φρεσκοξυρισμένοι, άκαμπτοι κύριοι που παροικούν σήμερα την κορυφή των τηλεοπτικών επιχειρήσεων και των διαφημιστικών γραφείων». Το 1950 παρουσιάζει τη διασκευή του θεατρικού του Ίψεν "Ο εχθρός του λαού" ("An Enemy of the People"), ο ήρωας του οποίου αρνείται να ακολουθήσει το ιδεολογικό κατεστημένο της εποχής του, αποτελώντας, έτσι, σε φιλοσοφικό επίπεδο, το βήμα για το επόμενο έργο του, το "The Crucible".

Στις ΗΠΑ πλέον βασιλεύει ο μακαρθισμός και η δραστηριότητα της Επιτροπής Αντι-Αμερικανικών Δραστηριοτήτων. Επηρεασμένος από τον αντικομμουνισμό και το «κυνήγι μαγισσών», που ακολούθησε εναντίον εκπροσώπων του πνευματικού κόσμου, ο Άρθουρ Μίλερ γράφει και παρουσιάζει το αλληγορικό έργο - κατηγορητήριο «Δοκιμασία», ("The Crucible"),  το οποίο, αν και δε γνώρισε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία ούτε έγινε δεκτό με εγκωμιαστικές κριτικές, του έφερε ένα Βραβείο «Τόνι» το 1953 κι αργότερα έγινε ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα του, παρουσιαζόμενο, κατά το συγγραφέα, κάθε φορά που σε κάποια χώρα έμπαιναν σε κίνδυνο οι πολιτικές ελευθερίες. Σύμφωνα με τον ίδιο το Μίλερ: «Εν μέρει ήταν πολιτικό θέμα και πολύς κόσμος το φοβόταν. Επίσης, το κόστος του ανεβάσματος ήταν υψηλό γιατί είναι μεγάλη παραγωγή. Υπήρχαν και μερικοί που έλεγαν ότι η γλώσσα του έργου δε θα γινόταν κατανοητή από όλους. Δεν υπήρξε όμως τέτοιο πρόβλημα. Όλοι κατάλαβαν τη γλώσσα που χρησιμοποίησα».


Το 1954, του αφαιρείται το διαβατήριο κι έτσι δεν καταφέρνει να παραστεί στην πρεμιέρα της «Δοκιμασίας» στις Βρυξέλλες. Οδηγείται για κατάθεση, κατηγορούμενος ότι είχε διασυνδέσεις με αριστερούς. Αρνείται να καταδώσει ονόματα υπόπτων για κομμουνιστική δράση, καταδικάζεται από το Κογκρέσο το 1957, αλλά αθωώνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο το 1958.

Στα τέλη του '50, ο Μίλερ σταμάτησε να γράφει για το θέατρο και ασχολήθηκε με τη συγγραφή σεναρίων για τον κινηματογράφο. Το 1960, σε μια από τις τελευταίες προσπάθειές του να κρατήσει κοντά σε αυτόν και στην πραγματικότητα την Μέριλιν Μονρόε, η οποία είχε αρχίσει να καταφεύγει στα ναρκωτικά, ο Μίλερ έγραψε το πρώτο του κινηματογραφικό σενάριο, των «Αταίριαστων» ("The Misfits"), όπου πρωταγωνιστούσαν η Μονρόε, ο Κλαρκ Γκέιμπλ κι ο Μοντγκόμερι Κλιφτ. Η ταινία δεν αποδείχτηκε καθόλου ευοίωνη για τους πρωταγωνιστές της: ο Γκέιμπλ πέθανε δεκαπέντε μέρες μετά το τέλος των γυρισμάτων, ο Κλιφτ είχε αρχίσει ήδη την κατάχρηση χαπιών και αλκοόλ που τον οδήγησαν στο θάνατο έξι χρόνια μετά και η Μέριλιν εμφανιζόταν τελευταία φορά στο κοινό.

Στο θέατρο επανήλθε το 1964 με τα έργα «Επεισόδιο στο Βισύ» ("Incident at Vichy")  και «Μετά την πτώση» ("After the fall"), το πιο προσωπικό και ενδοσκοπικό έργο του, στο οποίο διακρίνονται αυτοβιογραφικά στοιχεία από το γάμο του με την Μονρόε, κάτι για το οποίο επικρίθηκε. Συνεχίστηκε το ανέβασμα θεατρικών έργων κατά τις επόμενες δεκαετίες, τα οποία ωστόσο δεν καταφέρνουν να φτάσουν τις προηγούμενες επιτυχίες του. Το 1965, αποδέχτηκε την προεδρία στον οργανισμό PEN International, την ένωση ποιητών, συγγραφέων, δοκιμιογράφων και άλλων εκπροσώπων της λογοτεχνίας, και έγινε ολοένα και πιο δραστήριος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λογοτεχνών.

Ο Μίλερ ξεχώρισε και για την αρθρογραφία του σε αμερικανικές εφημερίδες και περιοδικά, όπου εξέφρασε την άποψή του για κρίσιμα πολιτικά, κοινωνικά και καλλιτεχνικά ζητήματα, όπως για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και την κρίση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, τη λογοκρισία και τη φυλάκιση καλλιτεχνών, ενώ πιο πρόσφατα για τον πόλεμο στο Ιράκ. Σε ένα από τα ταξίδια του, το 1985, πήγε στην Κωνσταντινούπολη με τον Χάρολντ Πίντερ, υποστηρίζοντας τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων που είχαν πληγεί από το δικτατορικό καθεστώς.

Ο παραγωγός του Μπρόντγουεϊ Ρόμπερτ Γουάιτχεντ, που είχε συνεργαστεί πολλές φορές με τον Μίλερ, αναφέρει ότι στο έργο του «υπάρχει μια σχεδόν συνειδητή ανάγκη να γίνει το φως που θα λάμψει μες στον κόσμο. Προσπάθησε να βρει απαντήσεις σε αυτό που έβλεπε γύρω του και χαρακτηριζόταν ως ένας κόσμος όπου δεν υπήρχε δικαιοσύνη».

Τα τελευταία του χρόνια ο Άρθουρ Μίλερ τα πέρασε με την επίγνωση ότι ήταν ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός δραματουργός. Πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 89 ετών. Ήταν περιστοιχισμένος από ολόκληρη την οικογένειά του, όταν άφησε την τελευταία του πνοή.

«Ήταν βράχος και έμοιαζε με βράχο, εννοώ ότι και η φυσική παρουσία του ήταν επιβλητική», είχε δηλώσει για τον Μίλερ ο θεατρικός συγγραφέας Χάρολντ Πίντερ στην είδηση του θανάτου του. «Ήταν ηγέτης... Απόλυτα ανεξάρτητος, με μια αταλάντευτη κριτική ευφυΐα».


Διαβάστε περισσότερα:




Άρθουρ Μίλερ, ο θάνατος ενός στρατευμένου καλλιτέχνη


Δείτε:

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

ΕΝΑΣ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Τα άκρα αυτού του διαγονιδιακού εμβρύου ποντικιού έχουν χρωματιστεί μπλε αποκαλύπτοντας τη δράση της πρωτεΐνης που ονομάζεται παράγοντας ανάπτυξης ινοβλαστών και δείχνοντας ότι πρέπει πράγματι να παίζει ρόλο στην ανάπτυξη των δακτύλων. Το έμβρυο έχει τροποποιηθεί γενετικά με γονίδιο που παράγει μπλε χρωστική, όταν ο παράγοντας ανάπτυξης είναι σε δράση



Σχεδόν πριν από χίλια χρόνια καταγραφόταν για πρώτη φορά σε ιστορικό ντοκουμέντο πως οι φακοί και το φως μπορούν να συνδυαστούν ώστε να μεγεθυνθεί η εικόνα μικροσκοπικών αντικειμένων.

Ήταν το 1011 όταν ο Άραβας επιστήμονας Ιμπν αλ Χαϊθάμ (Αλχαζέν) άρχισε να γράφει το «Βιβλίο της Οπτικής», που περιγράφει τις ιδιότητες του μεγεθυντικού φακού, φυσικές αρχές η γνώση των οποίων αργότερα θα οδηγούσε στην εφεύρεση του μικροσκοπίου.

Σήμερα, υπάρχουν άλλα είδη μικροσκοπίας, που επιτρέπουν την παρατήρηση μορίων, ακόμα και ατόμων.

Ωστόσο, η οπτική μικροσκοπία που δεν μπορεί να φτάσει σε αυτό το επίπεδο του μικρόκοσμου παραμένει η τεχνική με τη μεγαλύτερη αίσθηση αμεσότητας της παρατήρησης.

Έχοντας αξιοποιήσει πολλές γενιές τεχνολογικής προόδου, συνεχίζει να προσφέρει εκθαμβωτικές αποδείξεις ότι πέρα από τη διακριτική ικανότητα του γυμνού ανθρώπινου ματιού υπάρχει ένας τεράστιος κόσμος μικροσκοπικών πραγμάτων, τόσο τριγύρω μας, όσο και μέσα στον οργανισμό μας.

Απολάψτε  μια επιλογή φωτογραφιών από μικροσκόπιο που διακρίθηκαν σε πρόσφατο (λίγο πρώιμο) διαγωνισμό προς τιμή της χιλιετίας από την ανάπτυξη των γνώσεων που μας επιτρέπουν να κάνουμε ορατό το αόρατο.

Το θανάσιμο πλοκάμι της μέδουσας Physalia physalis ξεχωρίζει σαν ένα ροζ κομπολόι που κάθε χάντρα του είναι γεμάτη ισχυρή τοξίνη. Οι μυικές ίνες που σχετίζονται με την ελαστικότητα του πλοκαμιού φαίνονται στο βάθος σαν ασπριδερές καμπύλες γραμμές

Φύκη (άλγες) μοιάζουν σαν χριστουγεννιάτικες μπάλες διαμέτρου 40 εκατομμυριοστών του μέτρου. Στο κέντρο τους ο κόκκινος χρωματισμός οφείλεται στην καροτενοειδή χρωστική ασταξανθίνη

Ο ψύλλος του νερού φέρει ένα στέμμα από αγκάθια, που μοιάζει λίγο και με χτένα, ώστε να γίνεται δυσάρεστη τροφή για τους θηρευτές του. Το στέμμα αυτό που έχει μήκος 200 εκατομμυριοστά του μέτρου εμφανίζεται μόνο σε παιδιά γονέων που νιώθουν το χημικό σήμα που εκπέμπει ο γυρίνος της γαρίδας

Εμβρυα σολομού έμειναν ακίνητα για αρκετή ώρα, ώστε να τραβηχτεί αυτή η φωτογραφία τους. Οι τρεις προνύμφες, που έχουν μάτια με διάμετρο περίπου 2 χιλιοστών, έχουν μόλις εκκολαφτεί και είναι ακόμα προσδεδεμένες στους σάκους κρόκου του αβγού τους. Αυτοί παραμένουν η τροφή τους, αφού ακόμα δεν είναι πλήρως διαμορφωμένα ώστε να μπορούν να κυνηγήσουν