Η ταξική αλήθεια τσούζει

Η ταξική αλήθεια τσούζει

Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΣΚΛΗΡΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΛΟΥΣΙΟΣ. ΑΜΕ!


 
Σύμφωνα με τον αστικό μύθο, το καπιταλιστικό σύστημα, δήθεν παρέχει αυτόματα έναν πλούτο στους σκληρά εργαζόμενους ανθρώπους. Σε αυτή τη βάση, οι εργαζόμενοι κυοφορούν ασυνείδητα αυτήν την απατηλή ελπίδα, και αν τα σχέδιά τους δεν γίνουν πραγματικότητα, κατηγορούν απλά τον εαυτό τους.

Στην πραγματικότητα, κάτω από τον καπιταλισμό, δεν έχει σημασία πόσο πολύ εργάζεσαι, το ποσοστό επιτυχίας είναι περίπου το ίδιο όπως και στην κλήρωση. Ο πλούτος, με σπάνιες εξαιρέσεις, δεν δημιουργείται από τη σκληρή δουλειά, αλλά είναι το αποτέλεσμα της απάτης και η παντελής έλλειψης της ηθικής μεταξύ εκείνων που έχουν μεγαλύτερη επιρροή και εξουσία. Είναι μύθος ότι η επιτυχία είναι το αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς, σε συνδυασμό με την καλή τύχη.

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

ΟΥΤΕ ΣΚΛΗΡΑ, ΟΥΤΕ ΜΑΛΑΚΑ




Η Γραμματεία Νέων του ΠΑΜΕ στα πλαίσια του φετινού εργατικού τουρνουά ποδοσφαίρου πραγματοποίησε εκδήλωση - ημερίδα με θέμα: 

"Ούτε σκληρά ούτε μαλακά, ούτε φτηνά ούτε ακριβά. Ασυμβίβαστοι με τη ναρκωκουλτούρα" 

με τη συμμετοχή εκπροσώπων από θεραπευτικές κοινότητες, το ΚΕΘΕΑ, το ΕΣΥΝ και σωματεία. 

Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν και χαιρέτησαν άνθρωποι από το χώρου του αθλητισμού.

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

ΜΑΣ ΠΙΝΟΥΝ ΤΟ ΑΙΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΛΑΜΑΚΙ




Κάποιοι επιμένουν να μιλάνε για διαφοροποίηση μεταξύ τραπεζικού και παραγωγικού κεφαλαίου. 

Θέλω λίγο την προσοχή σας, θέλω να καταλάβετε τι θέλω να πω. 

Θα γνωρίζετε καλά ότι το πρώτο που κάνει ένα κράτος που βρίσκεται σε κρίση είναι να δώσει κάποιο πακέτο δισ. στις Τράπεζες. Στόχος είναι να κινηθεί και πάλι το τραπεζικό κεφάλαιο. Αυτή και είναι η ουσία της υπόθεσης. Μέσω της κρατικής στήριξης, την οποία θα πληρώσουμε εμείς στο ακέραιο, είναι να ξεκινήσει η «κύκληση» του τραπεζικού κεφαλαίου, η οποία έχει βραχυκυκλώσει λόγω της πιστωτικής κρίσης. Στόχος είναι το Χ (δανεισμένο κεφάλαιο) να επιστρέψει στον τραπεζίτη κεφαλαιοκράτη σαν Χ' (κεφάλαιο συν τόκος). Αυτή είναι η ουσία του θέματος. 

Στο σημείο αυτό όμως θέλω την μεγαλύτερη προσοχή σας. 

Για να γίνει η περιστροφή του τοκοφόρου κεφαλαίου προϋποθέτει την παραγωγή της υπεραξίας από το παραγωγικό κεφάλαιο, ώστε στη συνέχεια το από κοινού μοίρασμά της και στους δύο, κάτι που γίνεται με ομαλό τρόπο την περίοδο κατά την οποία ο οικονομικός κύκλος βρίσκεται στη φάση της ανόδου και της άνθησης. Ο κεφαλαιοκράτης του χρήματος (πιστωτικό κεφαλαίο) δανείζει το παραγωγικό κεφάλαιο, το τελευταίο, μέσα από την παραγωγική διαδικασία, απομυζά υπεραξία, ένα μέρος της οποίας κρατά και ένα μέρος, υπό τη μορφή τόκου, επιστρέφει στον τραπεζίτη. Όσες διαφοροποιήσεις και να έχουν, βρίσκονται απέναντι μας, όταν είναι να μας ποιούν το αίμα το κάνουν από το ίδιο καλαμάκι. Όλα αυτά βέβαια σε ομαλές συνθήκες. Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης θα πρέπει να παραδεχτούμε, ότι το εγχείρημα έχει υψηλό βαθμό επικινδυνότητας. Αν αποτύχει να κινηθεί το παραγωγικό κεφάλαιο, γιατί η παραγωγική διαδικασία έχει κατακερματιστεί, έχει σπάσει σε πολλαπλά σημεία και δεν παραχθεί υπεραξία, τότε τα πακέτα με τα δις. μπορεί να καταλήξουν μέσα από δαιδαλώδεις διαδρόμους, τους οποίους γνωρίζουν πολύ καλά οι τραπεζίτες, σε οποιεσδήποτε μορφής τοποθετήσεις, εκτός από την ενίσχυση της, τραυματισμένης από την κρίση, «πραγματικής» οικονομίας. 

Ευνόητο είναι ότι η κίνηση του τραπεζικού κεφαλαίου είναι συνυφασμένη με την άνθηση της κερδοσκοπίας και της τοκογλυφίας. Και ας μη γελιέται κανείς, με την παραφιλολογία για «καζινοκαπιταλισμό» και «golden boys». Όταν η κρίση ξεπεραστεί, γιατί κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί, όλοι θα ξαναγυρίσουν στις συνήθεις ασχολίες τους... 

Ο σύγχρονος καπιταλισμός, ο καπιταλισμός στο στάδιο της συνύφανσης του κράτους και των μονοπωλίων, είναι ο παρασιτικός καπιταλισμός, ο καπιταλισμός που σαπίζει. Αυτό, καμιά «ηθική» «εθνική» «γεωπολιτική» δύναμη δεν μπορεί να το αλλάξει. Είναι κάτι το αντικειμενικό. Εκτός αν τον απαλλάξουμε εμείς από την παρουσία του. Και αυτό αντικειμενική διαδικασία είναι...

Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

ΧΤΙΖΟΥΝ ΑΝΩΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΩΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΑΝΑΜΕΣΑ ΚΛΑΙΝΕ




Κατά τη διάρκεια του 2012, ένα έτος παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, οι 100 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου απέκτησαν συνολικά 240 δισ. δολάρια, αρκετά χρήματα για να καταπολεμήσουμε την ακραία φτώχεια σε όλο τον κόσμο τέσσερις φορές.

Από εκεί και πέρα: Μαζί με τα «πολύχρωμα», της μοδός στις εφημερίδες των μεγαλοβιομηχάνων, πάνε ασορτί και οι λεκτικές ακροβασίες.

Βάζουν ένα τούβλο στη βάση με ότι μπαρούφα θέλουν και πάνω σ' αυτό χτίζουν λέξεις, δεν έχει σημασία αν λένε κάτι, σημασία έχει να φαίνεται ότι λένε κάτι.

 Έτσι και με το περίφημο «λάθος» του Μνημονίου.

Πιασάρικο θέμα.

Ουδείς, όμως, απ' όσους γράφουν γι' αυτό τολμά να γράψει ότι δεν υπάρχει λάθος.

Ότι μύριες όσες μπορούν να 'ναι οι διαχειριστικές προτάσεις αλλά δυο δεδομένα δεν αλλάζουν.

Η ίδια η καπιταλιστική κρίση.

Και το αποτέλεσμά της με αυτήν ή την άλλη μέθοδο.

Βολεύει το σχήμα «μνημόνιο - αντιμνημόνιο», γιατί αφήνει στο απυρόβλητο την καπιταλιστική κρίση, η αναγνώριση της οποίας οδηγεί σε άλλους δρόμους τα θύματα αυτής της ιστορίας.

Έτσι, οι γραφιάδες που δε θα μάθουν ποτέ (κι ευτυχώς) πώς σχεδιάζει ο εργάτης να αντιμετωπίσει τον καπιταλιστή, χτίζουν ανώγια και κατώγια και κάπου ανάμεσα κλαίνε.

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2013

ΠΩΣ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ;


"Πρώτα πρέπει ν' αλλάξεις τον εαυτό σου, και μετά μιλάμε για το πώς θα αλλάξει ο κόσμος."

Δημήτρης Λιγνάδης - Ηθοποιός, σκηνοθέτης