Η ταξική αλήθεια τσούζει

Η ταξική αλήθεια τσούζει

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΕΣ ΤΟΥ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ» ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ



Η υποκρισία, η απάτη και τα αδιέξοδα του αστικού πολιτικού συστήματος έχουν φθάσει σε τέτοιο βαθμό σήψης ώστε μια χαζοχαρούμενη τηλεοπτική εκπομπή να χρησιμοποιείται ως εργαλείο πολιτικής παρέμβασης και κυβερνητικής προπαγάνδας. Ο λόγος για την εκπομπή με το "αριστερό" εκατομμυριούχο διασκεδαστή που παίζει το ρόλο που συμφέρει στα αφεντικά του για να εκτονώνει και να αποκοιμίζει τον κόσμο, συμβάλλοντας στην ένταση της κοκορομαχίας του δικομματισμού. 

Εκτός του ότι δεν έχει (ούτε είχε ποτέ) στοιχειώδη τσίπα να απολογηθεί για τις αλλεπάλληλες κολοτούμπες της κυβέρνησης την οποία προπαγάνδιζε προεκλογικά με τον τρόπο του, συνεχίζει να στηρίζει την ίδια αδιέξοδη πολιτική με την ρηχή και επιπόλαιη σάτιρα σε επίπεδο προσώπων, λοβοτομώντας το ταξικό κριτήριο και εκμηδενίζοντας την δυνατότητα εξαγωγής πολιτικών συμπερασμάτων. 

Αυτή είναι η καλύτερη υπηρεσία που προσφέρει στο αστικό πολιτικό σύστημα που σαπίζει όλο και περισσότερο, γιατί υπηρετεί αυτό το βάρβαρο εκμεταλλευτικό οικονομικό σύστημα που βρίσκεται σε βαθιά και παρατεταμένη κρίση στο τελευταίο του στάδιο... 

Αργά ή γρήγορα θα πέσουν στο βουρκάρι της ανυποληψίας όλοι αυτοί οι προπαγανδιστές του «ανθρώπινου» καπιταλισμού που χρησιμοποιούν την προβιά του καλλιτέχνη, ή του δημοσιογράφου προκειμένου να στηρίξουν το σύστημα των αφεντικών τους, με το αζημίωτο βέβαια....


Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ




«Στην εποχή των ιδιωτικοποιήσεων και της ελεύθερης αγοράς το χρήμα κυβερνάει χωρίς μεσάζοντες. Ποιες είναι τότε οι αρμοδιότητες του κράτους; Το κράτος οφείλει να τιθασεύει τα φτηνά εργατικά χέρια, τα καταδικασμένα σε μισθούς πείνας και να καταστέλλει τις επικίνδυνες στρατιές των ανέργων: ένα κράτος δικαστής και χωροφύλακας και τίποτε άλλο.»

Εδουάρδο Γκαλεάνο

Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΠΕΡΑΤΑ




«Σήμερα ωστόσο, παρότι γνωρίζουμε πως από τον τελευταίο ιό μέχρι το σύμπαν είμαστε απλώς οργανώσεις ατόμων και πως στο εσωτερικό τους, εκτός από τη μάζα που τους αντιστοιχεί, περισσεύει χώρος για το κενό (το απόλυτο συμπαγές δεν υπάρχει, όλα είναι διαπερατά), συνεχίζουμε, ακριβώς όπως έκαναν οι πρόγονοί μας στις σπηλιές, να μαθαίνουμε, να ταυτίζουμε και να αναγνωρίζουμε τον κόσμο σύμφωνα με την εμφάνιση με την οποία μας παρουσιάζεται».