ΕΙΜΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ΓΙΑΤΙ… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ

«Όταν δεν υπάρχει ελπίδα δεν υπάρχει κανένας λόγος για να είναι κανείς απαισιόδοξος πια…»

Ακι Καουρισμάκι (Φιλανδός σκηνοθέτης)

Μετά την αριστουργηματική και... πολυβραβευμένη του ταινία «Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν»(2002), ο Καουρισμάκι κάνει μια ακόμη σπουδαία ταινία «Τολιμάνι της Χάβρης» που την χαρακτηρίζουν η κοινωνική ευαισθησία και ο ανθρωπισμός.

Το λιμάνι της Χάβρης

Ο Αντρέ Βιλμς, ήρωας φετίχ του Καουρισμάκι αφού συνεργάστηκαν αρκετές φορές, υποδυόταν το 1992 στην ταινία «LA VIEDE BOHEME» τον αποτυχημένο ποιητή Μαρσέλ. Ο Βιλμς, Αλσατός, αυτοδίδακτος ηθοποιός του θεάτρου με γοητευτικά βαθιά φωνή πρωτοσυνάντησε τον Φινλανδό πριν 20 χρόνια, όταν έψαχνε πρωταγωνιστή για την ταινία που είχε στα σκαριά. «Εχετε λυπημένα μάτια και μεγάλη μύτη σαν κι εμένα κάτι που σας επιτρέπει να καπνίζετε κάτω από το ντους», σχολίασε ο Φινλανδός και τον προσέλαβε για το ρόλο του Μαρσέλ. Με την επιστροφή του Καουρισμάκι στη Γαλλία ξανασυναντάμε τον Μαρσέλ - γερασμένο κατά 20 χρόνια - που μετακόμισε από το Παρίσι στη Χάβρη και από αποτυχημένος ποιητής κατέληξε αποτυχημένος λούστρος, γιατί τώρα πια οι περισσότεροι φορούν παπούτσια γυμναστικής.

Ο Μαρσέλ όταν δεν περιμένει για πελάτες έξω από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό και στα πεζοδρόμια κεντρικών δρόμων, κάθεται στο μπαρ της γειτονιάς μπροστά σε ένα ποτήρι κρασί, μ' ένα τσιγάρο στο χέρι ανάμεσα στους καλοκάγαθους μοναχικούς θαμώνες. `Η βρίσκεται στο σπίτι του, με τη λιγομίλητη σύζυγό του Αρλετί, με τα λυπημένα μάτια (στο ρόλο η Κάτι Ούτινεν μέλος και αυτή της «οικογένειας» Καουρισμάκι) που τον φροντίζει σαν φύλακας άγγελος. Η Αρλετί με καρκίνο μεταφέρεται στο νοσοκομείο, ενώ ο Μαρσέλ πέφτει τυχαία πάνω σ' ένα «καταζητούμενο» μικρό ορφανό αγόρι από την Αφρική - παράνομο μετανάστη χωρίς χαρτιά με προορισμό το Λονδίνο, που το 'σκασε από το αστυνομικό μπλόκο στο κοντέινερ, στο λιμάνι. Ο Μαρσέλ γνωρίζει ότι δεν υπάρχει τρόπος να βοηθήσει την άρρωστη γυναίκα του. Αποφασίζει όμως να βοηθήσει, πάση θυσία, το αγόρι να περάσει τη Μάγχη. «Θαύματα γίνονται συχνά, αλλά όχι στη δική μου γειτονιά», λέει. Στην εργατική του γειτονιά, με τους φτωχούς εργαζόμενους, από κει ξεπηδά η ελπίδα για ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Ο Καουρισμάκι που κατά καιρούς έχει σταθεί κριτικά στην Αμερική, μποϊκοτάροντας και την φιέστα των Οσκαρ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στο Ιράκ, επιτίθεται αυτήν την φορά στην απάνθρωπη πολιτική της «πολιτισμένης» Ευρωένωσης, εν προκειμένω σε ό,τι έχει να κάνει με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Ο Φινλανδός μεταδίδει - καίτοι με γερή δόση γενικεύσεων και υπεραπλουστεύσεων - ένα πολύ σημαντικό για τις μέρες μας μήνυμα. Αναπτύσσει, μέσα από την ξεκάθαρη θεματική του, επιχειρηματολογία για το πόσο βάρος έχει τώρα, τώρα χωρίς αργοπορία, η συλλογική οργάνωση σε συνδυασμό με το να είναι κάποιος (κι αν δεν είναι, πρέπει να γίνει) αυτό που λέμε «καλός άνθρωπος». Να θωρακίζεται, καθένας χωριστά και όλοι μαζί, με κοινωνικό σθένος και τόλμη και θάρρος επιδεικνύοντας ανυπακοή όποτε χρειαστεί, σε Αρχές του κράτους που στηρίζουν το άδικο. Και ο Μαρσέλ Μαρξ (η στάση του τιμά το επίθετό του) κρίνει ότι τώρα χρειάζεται! Την ορθότητα της εκτίμησής του επιβεβαιώνει η απόλυτη γελοιότητα: Ολόκληρος ο αστυνομικός και ο σιδηρόφρακτος κατασταλτικός μηχανισμός της πόλης έχει ξαμοληθεί στη σύλληψη και απέλαση του ανήλικου.

Από την πρώτη ματιά, αναγνωρίσιμη η ταινία του Καουρισμάκι. Με επιδέξια αφήγηση που προχωρά έξυπνα και μέσα από τίτλους εφημερίδων, τηλεοπτικά δελτία ακόμα και ταμπλό βιβάν, χωρίς μεγάλες χειρονομίες και υπερβολές. Χωρίς - ευτυχώς! - να ξεπέφτει σε γλυκερούς συναισθηματισμούς . Με συνέπεια στους επιλεγμένα χαμηλούς, αργούς τόνους, με τον συνήθη μινιμαλισμό, τις εξευγενισμένες ερμηνείες και τον πολιτισμένο λόγο. Με το φάντασμα του «ποιητικού ρεαλισμού» του γαλλικού κινηματογράφου της δεκαετίας του '30, να πλανάται πάνω από το φιλμ ... Με την ατμόσφαιρα της ταινίας να χρωματίζεται από τη σμαραγδένια σκηνογραφία, τη διαχρονικότητα των κοστουμιών και εκείνες τις διάσπαρτες πινελιές σε βαθύ, ζεστό, κόκκινο!... Ολα αυτά τα στοιχεία από κοινού συνθέτουν το οπτικό σύμπαν του Καουρισμάκι από όπου αναδύονται τα μικρά του, ουμανιστικά μαργαριτάρια, έτσι απλά και γενναιόδωρα.... Με ίντριγκα θρίλερ τύπου γάτας/ποντικού να εκτυλίσσεται ανάμεσα στις δυνάμεις της εξουσίας και της αντίστασης, τον αστυνομικό επιθεωρητή με την μαύρη καμπαρντίνα και τον Μαρσέλ Μαρξ που ηγείται της δράσης για τη διάσωση του μικρού Αφρικανού. Την επιχείρηση συνδράμει η γειτονιά, με όλη τους την καρδιά κάνουν ό,τι πρέπει οι φτωχοί μικρομαγαζάτορες με τα χαρακωμένα πρόσωπα. Φιγούρες και συμπεριφορές, απομεινάρια παρελθουσών εποχών, τότε που οι λέξεις αλληλεγγύη και συλλογικότητα δε χλευάζονταν ως ντεμοντέ. Νοσταλγικές ανοησίες ίσως; Καθόλου! Ο Καουρισμάκι οριοθετεί την υπόθεση εργασίας σε ένα διαχρονικό πλαίσιο με χαρακτήρες «στένσιλ» τους οποίους «ρίχνει» στη σημερινή, απάνθρωπα ωμή πραγματικότητα. Με τα δεδομένα αυτά, ως υλικά και προϋποθέσεις, ο Φινλανδός διαμορφώνει ένα σύγχρονο παραμύθι στο οποίο συνυπάρχουν με σαφή περιγράμματα το καλό και το κακό, το ωραίο και το άσχημο. Και είμαστε όλοι εμείς, αυτοί, που με τη συνείδηση και τη στάση τους θα αποφασίσουν για το ποια πλευρά θα νικήσει. Ο Καουρισμάκι επιλέγει πλευρά και κλείνει αισιόδοξα λέγοντας «έζησαν αυτοί καλά ...». Είθε να το κάνουμε κι εμείς...

Η Χάβρη βέβαια δεν είναι απλά μια πόλη transit για πρόσφυγες ή - κατά τον Βιετναμέζο συνάδελφο του Μαρσέλ που ζει με «νομίμως» πλαστά χαρτιά - η πόλη όπου κυκλοφορούν περισσότερα πιστοποιητικά γέννησης από όσα ψάρια στη θάλασσα. Κινηματογραφικά, έχει θέση βασιλεύουσας σε ταινίες που σημάδεψαν την τέχνη του σινεμά. «ΑΤΑΛΑΝΤΗ» του Ζαν Βιγκό «ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΩΝ ΑΠΟΚΛΗΡΩΝ» του Μαρσέλ Καρνέ, «ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΝΤ ΝΕΦ» του Λεό Καράξ.
Το αισιόδοξο κοινωνικό παραμύθι του Καουρισμάκι με το ζεστό του χιούμορ, την αλάνθαστη αισθητική του οπτική, την παιδιάστικης απλότητας ουμανιστική προσέγγιση, την ευγένεια και την καλοσύνη του συμβάλλει στο να γίνει ο κόσμος λίγο καλύτερος και λίγο ευμορφότερος.
Παίζουν: Αντρέ Βιλμς, Κάτι Ούτινεν, Ζαν-Πιέρ Νταρουσάν, Μπλοντίν Μιγκέλ, Πιέρ Εταίξ, Ζαν-Πιέρ Λεό, Εβλίν Ντιντί, κ.ά.
Παραγωγή: Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία (2010).

ΚΡΙΤΙΚΗ: Τζία ΓΙΟΒΑΝΗ

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ «ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ» (video)

«Δεν διάβασα το μνημόνιο, γιατί είχα άλλες υποχρεώσεις. Είχα άλλα καθήκοντα. Είχα να αντιμετωπίσω το έγκλημα ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Δεν ήταν δική μου δουλειά»!

Αυτή είναι η δήλωση που έκανε (στο ΣΚΑΪ) ο Χρυσοχοΐδης.

Και μετά από αυτό που εκστόμισε τούτος ο «ταγός» του έθνους δε χρειάζεται τίποτα, μα τίποτα περισσότερο. Είναι η ώρα να προβούμε στις απαραίτητες «συστάσεις».

Έχουμε και λέμε, λοιπόν:

Αυτός, ο Χρυσοχοΐδης, είναι ο ίδιος που διατελεί ανελλιπώς υπουργός και υφυπουργός στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ - και τώρα του Παπαδήμου - από το 1994...

Αυτός, ο Χρυσοχοΐδης, είναι ο ίδιος που από το 2003 μέχρι το 2005 διατέλεσε ακόμα και γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος δηλαδή που κυβερνάει την Ελλάδα τα 21 από τα 38 χρόνια της μεταπολίτευσης...

Αυτός, ο Χρυσοχοΐδης, έχει υπάρξει εκλεκτός κατά σειρά του Α. Παπανδρέου, του Κ. Σημίτη, του Γιώργου Παπανδρέου και τώρα του Λ. Παπαδήμου...

Εν κατακλείδι:

Αυτός, ο Χρυσοχοΐδης, ο ίδιος που ψήφισε το μνημόνιο, ο ίδιος που εφάρμοσε το μνημόνιο, ο ίδιος που ελεεινολογούσε εναντίον οποιουδήποτε αμφισβητούσε το μνημόνιο, ο ίδιος που μετά το... άλλαξε το τροπάρι και έλεγε ότι «γίναμε αποικία» (!) με το μνημόνιο, ο ίδιος που τώρα μας δηλώνει (...συντετριμμένος για το «λάθος» του!) ότι «δεν διάβασε το μνημόνιο» (!!!), αξίζει (σ.σ.: δεν είναι σχήμα λόγου - ναι, αξίζει!) όλη μας την ευγνωμοσύνη! Αξίζει όλη μας τη συμπάθεια! Αξίζει όλα τα «ευχαριστώ» από τα βάθη της καρδιάς του ελληνικού λαού!

Είναι απλό:

Η περίπτωση «Χρυσοχοΐδη» είναι μια περίπτωση που υπερβαίνει κατά πολύ το συγκεκριμένο φυσικό πρόσωπο. Οι δηλώσεις του δεν έχει σημασία αν προσδιορίζουν τον άνθρωπο - αν ήταν έτσι δε θα ασχολούμασταν - αλλά ότι προσδιορίζουν ένα ολόκληρο σύστημα. Τα λεγόμενά του ξεπερνούν την όποια «ατομική σφραγίδα» και συνιστούν μια ανεπανάληπτη προσφορά που προέρχεται εν συνόλω από την πολιτική τάξη που εκπροσωπεί ο Χρυσοχοΐδης:

Εν ολίγοις:

Ο Χρυσοχοΐδης με μια του μόνο κουβέντα κατάφερε να αποτυπώσει ότι άλλοι (και μεις μαζί τους) πασχίζουν να καταδείξουν για μια ολόκληρη ζωή και πάλι δεν τα καταφέρνουν:

Κατάφερε - με τρόπο ανεπανάληπτο, λιτό, αψεγάδιαστο - να δείξει και να αποδείξει το «πώς» μας κυβερνούν και το «ποιοι» είναι αυτοί που μας κυβερνούν!

Κατάφερε, δηλαδή, να ακτινογραφήσει όλους τους λόγους για τους οποίους ο ελληνικός λαός έχει μια μόνο επιλογή: Να απαλλαγεί από το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς των πράσινων, γαλάζιων και μαύρων «Χρυσοχοΐδηδων» που ορίζουν τις τύχες μας, που καθορίζουν το «είναι» μας και ρημάζουν τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας!

Το κείμενο είναι του Νίκου Μπογιόπουλου όπως δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» το βίντεο δεν έχει σχέση ούτε με τον Νικό Μπογιόπουλο ούτε με την εφημερίδα. Το βρήκα μου άρεσε και το πρόσθεσα στο κείμενο επειδή πιστεύω ότι ταιριάζει.

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο σημερινός αγώνας είναι πολύ πιο περίπλοκος. Ο λαός δεν μπορεί να προστατευτεί από την καπιταλιστική βαρβαρότητα με τους συνηθισμένους αγώνες και με διεκδικήσεις του χθες. Τα ξεσπάσματα μόνο εκτονώνουν την αγανάκτηση και την οργή. Χρειάζεται να οικοδομήσει μια ισχυρή εργατική - λαϊκή συμμαχία που θα πατά γερά στους εργασιακούς χώρους και στις συνοικίες, που με σχέδιο θα οργανώνει την άμυνα και την αντεπίθεση, με στόχο την εξουσία για την αποδέσμευση από την ΕΕ και τις αναγκαίες ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στο κράτος.

Κρατήστε αποστάσεις από εκφράσεις και απόψεις  που παραπέμπουν σε κυβερνήσεις κατοχής. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια «υποτακτική κυβέρνηση», η με μια «κατοχή» του ΔΝΤ και της ΕΚΤ στην Ελλάδα. Δεν έκαναν καμιά εισβολή τα παλικάρια του Στρος Καν, οι Έλληνες μεγαλοκαρχαρίες τους φώναξαν με την μεσολάβηση της κυβέρνησης ΤΟΥΣ. Αυτά τα περί «κατοχής» είναι χαριτωμενιές που αθωώνουν αυτούς που μας πίνουν το αίμα, κρύβουν ότι με τις αρχικές στρατηγικές επιλογές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ  συμφωνεί όλο το αστικό πολιτικό σύστημα, γι΄αυτό δημιούργησαν την κυβέρνηση του «Μαύρου Μετώπου», που ακολουθεί τον ίδιο δρόμο. Η ΕΕ και το ΔΝΤ γι' αυτούς αποτελούν συμμαχίες, ισχυρά όπλα κατά του λαού. Ο ΣΕΒ που πανηγύριζε το μνημόνιο και το μακροπρόθεσμο τι εκπροσωπεί τους κακούς ξένους, η τους Έλληνες μεγαλοκαρχαρίες; Επίσης θέλω να πω ότι εχθρός δεν είναι ο κάθε εργοδότης, αδιακρίτως. Και οι ιδιοκτήτες συνοικιακών βιοτεχνιών (όσες επιβιώνουν ακόμη) εργοδότες είναι, είναι όμως το ίδιο θύματα με τους εργαζόμενους τους και γι’ αυτό το λόγο πρέπει να βρίσκονται μαζί στους αγώνες. Ο εχθρός είναι κοινός.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η κρίση δεν είναι εθνική υπόθεση, ούτε έχεις τις ίδιες συνέπειες από αυτή όταν είσαι εργαζόμενος και όταν είσαι μεγαλοεργοδότης. Δεν μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο όταν: Τα έσοδα της «Motor Oil» για το πρώτο τρίμηνο του 2011 εκτινάχτηκαν στα 1,41 δισ. ευρώ. Το ίδιο διάστημα το 2010 ήταν 962,5 εκατ. ευρώ. Δηλαδή αυξήθηκαν κατά 46,5%.Ο κύκλος εργασιών του ομίλου της «Motor Oil» έφτασε το πρώτο τρίμηνο του 2011 στα 1,82 δισ. ευρώ. Πέρσι το ίδιο διάστημα ήταν 1,11 δισ. ευρώ. Δηλαδή αυξήθηκε κατά 64%. Και τώρα κρατηθείτε αδέλφια μου αναγνώστες… Τα κέρδη του ομίλου της «Μotor Oil» συνολικά, το πρώτο τρίμηνο του 2011 ανήλθαν, μετά από φόρους, στα 62,4 εκατ. ευρώ. Το ίδιο διάστημα πέρσι ήταν 12,5 εκατ. ευρώ. Δηλαδή στην κορύφωση της κρίσης αυξήθηκαν κατά 499%! Αυτοί και οι εκπρόσωποι τους έχουν το θράσος να μας λένε ότι είναι εθνική ανάγκη να κάνουμε την οικονομία της Ελλάδας ανταγωνιστική. Δηλαδή αν στο Μπαγκλαντές τα μεροκάματα είναι κάτω από 3 ευρώ θα πρέπει εμείς οι Έλληνες εργαζόμενοι να δουλεύουμε με 1,5 για μην χάσουμε τα καλά μας αφεντικούλια!

Από όπου κι αν το πιάσεις, όπως και να το δεις, καταλήγεις ότι ο Σοσιαλισμός - Κομμουνισμός είναι ιστορική αναγκαιότητα. Ακόμα και η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσεις που πολύ εύκολα μπορεί κάποιος να διαπιστώσει αποδεικνύει την ιστορική αναγκαιότητα του κομμουνισμού. Θα στο αναλύσω λίγο αυτό. Στην Ελλάδα, έχουμε εκατομμύρια αγρότες που ξεκληρίστηκαν εξαιτίας της αντιαγροτικής πολιτικής της ΕΕ και των ελληνικών κυβερνήσεων που ξεκληρίζει τους μικρομεσαίους αγρότες και παραχωρεί τη γη στα χέρια λίγων μεγαλοαγροτών κι επιχειρηματιών. Προσθέστε τώρα και τα εισαγόμενα προϊόντα από χώρες με φτηνά εργατικά χέρια και έχετε έτοιμο το «πακέτο». Επίσης έχουμε καθημερινά λουκέτα σε βιοτεχνίες - βιομηχανίες που επίσης δε μπορούν να αντέξουν σε σύγκριση με τα κόστη πχ της Βουλγαρίας, της Κίνας, και άλλων αγαπημένων προορισμών των μεγαλοεργοδοτών. Η ανεργία αυξάνεται, ο κόσμος δεν έχει λεφτά, δε ψωνίζει, δε πολυβγαίνει για καφέ, κτλ τα «λουκέτα» πολλαπλασιάζονται, διότι χωρίς παραγωγή δεν υπάρχει κατανάλωση. Γίνεται ξεκάθαρη η συγκέντρωση πλούτου - εξουσίας στα χέρια των λίγων. Όταν η ιδιοκτησία συγκεντρώνεται σε ελάχιστα χέρια, έχει φτάσει η ώρα να χαθεί από αυτά τα χέρια. Όταν μια πλειονότητα του λαού καταδικάζεται στην ανέχεια τότε θα πάρει με την βία ότι έχει ανάγκη. ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Καληνύχτα σε όσους μπαίνουν εμπόδιο σε αυτή την διαδικασία προσαρμόζοντας τις δικές τους ανάγκες, στις ανάγκες του ντόπιου (καλού;) κεφαλαίου για να γίνει αυτό ανταγωνιστικό στο ξένο (κακό;) κεφάλαιο.

Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ

Έχω τεράστιο πρόβλημα με την άρνηση των γενικών νομοτελειών της ταξικής πάλης στο όνομα των «εθνικών δρόμων» για το σοσιαλισμό, στην αποδοχή της ΕΟΚ αρχικά και μετέπειτα της ΕΕ, στην συνεργασία και στα κοινά προγράμματα με τους σοσιαλδημοκράτες, στην αποθέωση του κοινοβουλευτισμού και του ρεφορμισμού, αλλά και στον αντισοβιετισμό.

Ο Σοσιαλισμός είναι ένας, αγαπημένε μου αναγνώστη.

Η σε εκφράζει, η πες μου τι σε εκφράζει;  

Δεν υπάρχουν σοσιαλισμοί με πολλά χρώματα, Ελληνικός, Ρωσικός, Γαλλικός, Κινέζικος και πάει λέγοντας.

Η υιοθέτηση τέτοιων απόψεων είναι στην πράξη υποχώρηση και εγκατάλειψη της πάλης για το σοσιαλισμό.

Οι εθνικές ιδιαιτερότητες δεν πρέπει να παραγνωρίζονται βεβαίως, αλλά δεν μπορεί να αναιρούν τα βασικά και ενιαία γνωρίσματα του σοσιαλισμού.

Υπάρχει μία άμεση σχέση μεταξύ των εθνικών και διεθνιστικών συμμαχιών, με βάση όμως πάντα τα κοινά συμφέροντα και τους κοινούς στόχους και τις κοινές ευθύνες προς όφελος των εργαζόμενων ανθρώπων και ΟΧΙ των εκμεταλλευτών τους.

Γιατί κάποιοι θεωρούν πατριωτικό στόχο και σωτήριο για την Ελλάδα να «ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών»!

Και αναρωτιέμαι βρε παιδί μου, αυτές οι «αγορές» δεν είναι κάποιοι διεθνείς κερδοσκόποι που όλο αυτό τον καιρό χτυπάνε την ελληνική οικονομία;

Έτσι δε μας λέγανε;

Μετά, ξαφνικά πώς μας προέκυψαν ...τιμητές των λεγόμενων «θυσιών του ελληνικού λαού» ;

ΚΕΡΔΟΣ ΙΣΟΝ ΑΠΛΗΡΩΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ (video)

«Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που χρησιμοποιούν στην προπαγάνδα τους οι καπιταλιστές, τα αστικά κόμματα και οι εργατοπατέρες, για να νομιμοποιήσουν στις εργατικές συνειδήσεις το νέο πετσόκομμα στους μισθούς, είναι ότι η μείωσή τους θα συμβάλει στη συγκράτηση θέσεων εργασίας, ότι οι χαμηλότεροι μισθοί θα αποτελέσουν κίνητρο για να γίνουν επενδύσεις και άρα να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Η αφετηρία όλων είναι ότι ο εργάτης αποτελεί κόστος για τον εργοδότη κρύβοντας ότι, στην πραγματικότητα, ο καπιταλιστής τίποτα δικό του δε δίνει στον εργαζόμενο για να του "κοστίζει". Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει: Ο μισθός του εργαζόμενου είναι μέρος μόνο της αξίας που παράγει δουλεύοντας, μέρος της δουλειάς του, το υπόλοιπο είναι η υπεραξία που αποσπά από την εργασία του ο εργοδότης.

Η ανεργία χρήσιμη στους καπιταλιστές

Για το αν η μείωση στους μισθούς φέρνει και μικρότερη ανεργία, το πρακτορείο "Bloomberg" έγραψε την περασμένη βδομάδα: Η Ελλάδα έχει "τεράστιο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας" και "το κόστος εργασίας έχει αυξηθεί πολύ πιο γρήγορα τα τελευταία χρόνια από ότι στη Γερμανία και τον υπόλοιπο πυρήνα του ευρώ". Συνεπώς, αυτό που χρειάζεται, είναι "να αποκατασταθεί η ανταγωνιστικότητα πιο βάναυσα: Με την περικοπή των μισθών, η οποία με τη σειρά της απαιτεί επίμονα υψηλό ποσοστό ανεργίας για την καταστολή της διαπραγματευτικής δύναμης των εργαζομένων". Να, λοιπόν, πώς η ανεργία είναι χρήσιμη στον καπιταλιστή και στο κράτος του. Κραδαίνοντας τους δείκτες της, που σκαρφαλώνουν σε συνθήκες κρίσης, φοβερίζουν τους εργαζόμενους ότι αν δεν αποδεχτούν να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί, θα προστεθούν κι αυτοί στις στρατιές των ανέργων. Άρα, γίνε δούλος για να έχεις δουλειά.

Λύση στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής

Μείωση των μισθών σημαίνει βάθεμα της εκμετάλλευσης συνολικά για την εργατική τάξη, αφού μεγαλώνει το κλεμμένο κομμάτι της υπεραξίας και ταυτόχρονα ο ένας μισθός μοιράζεται σε ενάμιση ή και δύο εργαζόμενους. Ανάλογο αποτέλεσμα έχει και η γενίκευση της μερικής και των άλλων ελαστικών μορφών απασχόλησης, που επίσης αποτελούν παράγοντα έντασης της εργασιακής εκμετάλλευσης. Μόνο η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, με ανάπτυξη όλων των παραγωγικών δυνάμεων προς όφελος του λαού, μπορούν να εξαλείψουν την ανεργία, να εξασφαλίσουν μισθούς και δικαιώματα για όλους, στο ύψος των σύγχρονων και πραγματικών αναγκών. Αυτό απέδειξε περίτρανα ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε, επιβεβαιώνοντας την ανωτερότητά του».

(από άρθρο στον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒ ΣΤΟ ΚΚΕ (4 video)

Η λυσσασμένη επίθεση των εκπροσώπων των βιομηχάνων στο ΚΚΕ είναι ταξικά φυσιολογική. Αυτό που θέλουν, μαζί με τα κόμματα και τους συνδικαλιστές συνεργάτες τους, είναι η εργατική τάξη, υποταγμένη, να λέει «σφάξε με αγά μου να αγιάσω». Γι’ αυτό και το τόσο μίσος, όταν το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ καλούν την εργατική τάξη να ξεσηκωθεί για να αποτρέψει το ξήλωμα των στοιχειωδών κατακτήσεών της, για .......να βάλει τέρμα στις θυσίες για τα κέρδη των εκμεταλλευτών της, με στόχο την ανατροπή της εξουσίας τους.

Δεν σας φοβόμαστε, κύριοι. Η τάξη σας είναι ένα παράσιτο που εμποδίζει την κοινωνική εξέλιξη. Για να αυξήσετε την κερδοφορία σας, για να προστατεύσετε τα συμφέροντά σας, είστε κυριολεκτικά αδίστακτοι. Κλείνετε τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις και τα μεταφέρετε στο εξωτερικό, πετώντας σαν στυμμένες λεμονόκουπες τους εργαζόμενους που για χρόνια εκμεταλλευτήκατε. Εξάγετε τα δισεκατομμύρια ευρώ, που είναι προϊόν κλοπής δεκαετιών από την εκμετάλλευση του μόχθου των εργαζομένων, για επενδύσεις ή για ασφαλείς καταθέσεις σε τράπεζες. Λεηλατήσατε τα ασφαλιστικά Ταμεία. Απολαμβάνετε προκλητικές φοροαπαλλαγές και προνόμια και απαιτείτε κι άλλα. Εσείς δημιουργήσατε την κρίση και το χρέος με την υψηλή σας κερδοφορία και τώρα έχετε το θράσος, στο όνομα δήθεν της σωτηρίας της χώρας, δηλαδή της τάξης σας, να αξιώνετε, με όπλο τα κόμματα που σας υπηρετούν και τους διεθνείς συμμάχους σας ΕΕ και ΔΝΤ, να αφαιρέσετε από την εργατική τάξη ό,τι κέρδισε στις προηγούμενες δεκαετίες, να εκτοπίσετε από την παραγωγή τους αυτοαπασχολούμενους. Το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σας σύστημα είναι σάπιο ως το μεδούλι.

Γνωρίζετε καλά πόσο αληθινό είναι το σύνθημα «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά» και πόσο αγγίζει τις καρδιές των εργατών. Αλλά θα έρθει η ώρα που όλη η εργατική τάξη θα υψώσει το ανάστημά της.

ΑΘΗΝΑ 19/1/2011 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ο ΔΙΚΟΣ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΦΤΩΧΕΙΑ (video)

Το μαύρο μέτωπο της συγκυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ), με τις «ευλογίες» της ΕΕ, του ντόπιου κεφαλαίου και την ολόπλευρη στήριξη των αστικών ΜΜΕ, φέρνει νέα μέτρα, εξαθλιώνει ακόμα περισσότερο τη λαϊκή οικογένεια, εντείνει την ιδεολογική τρομοκρατία, απειλεί και εκβιάζει. Οι βιομήχανοι ζητούν και άλλα μέτρα. Απαιτούν νέες παρεμβάσεις στις συλλογικές συμβάσεις με δραστική μείωση των μισθών κι επιδομάτων, ζητούν ακόμα μεγαλύτερη ευελιξία, δραστικές περικοπές στις εργοδοτικές εισφορές για την ασφάλιση (προτείνουν για αρχή -10%), νέες φορολογικές ελαφρύνσεις.

Η επίθεση δεν καίει το σπίτι του διπλανού μας. Η ανεργία, οι απολύσεις, η φτώχεια βρίσκονται σε κάθε σπίτι και συνεχώς θα μεγαλώνουν. Η μαζική απλήρωτη εργασία και η επίθεση σε όλους τους κλάδους, αυξάνεται.

Δεν αντέχουμε. Δεν μας αξίζει τέτοια ζωή.

Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας

Το λεκανοπέδιο της Αττικής να γίνει «Χαλυβουργία»

Σε αυτήν την κλιμακωμένη επίθεση υπάρχει διέξοδος. Η λύση δεν είναι η υποταγή, ούτε να σιχτιρίζουμε από απόσταση για το κακό το ριζικό μας. Οι εργαζόμενοι στην Ελληνική Χαλυβουργία βρίσκονται σε απεργία πάνω από δύο μήνες. Αρνήθηκαν να υποταχτούν στην εκ περιτροπής εργασία, στους μισθούς των 500ευρω, στην τρομοκρατία και τις μαζικές απολύσεις. Δείχνουν το δρόμο

Η επίθεση του Βιομηχάνου Μάνεση της Ελληνικής Χαλυβουργίας στα εργατικά δικαιώματα δεν αφορά μόνο τους χαλυβουργούς. Μας αφορά όλους. Ο Μάνεσης λειτουργεί ως πιλότος στη συντονισμένη επίθεση της εργοδοσίας σε κάθε δικαίωμα της εργατικής τάξης, επιχειρεί να υλοποιήσει τα όσα έχει αποφασίσει η τάξη του για κάθε κλάδο και εργατικό χώρο.

Η απεργία πρέπει να αποτελέσει έμπρακτη απάντηση στη γενικευμένη επίθεση της εργοδοσίας σε κάθε τόπο δουλειάς και ταυτόχρονα εκδήλωση αλληλεγγύης πέρα από τους χαλυβουργούς και στους εργαζόμενους που βρίσκονται όλο αυτό το διάστημα σε πολυήμερες κινητοποιήσεις σε δεκάδες τόπους δουλειάς.

Η καλύτερη αλληλεγγύη στον αγώνα των απεργών χαλυβουργών, είναι να πολλαπλασιαστούν οι χαλυβουργίες, να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους εργαζόμενοι και σωματεία σε επιχειρήσεις και κλάδους. Κάθε εργατικός χώρος να γίνει κάστρο αντίστασης.

ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΚΑΤΟΧΙΚΑ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΛΙΚΙΑ (video)

Μην παραμυθιάζεστε ότι οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα ενεργούν σύμφωνα με τις υποδείξεις της τρόικας ή τη θέληση της Μέρκελ και του Σαρκοζί.

Συνεταιράκια είναι και ότι κάνουν, το κάνουν από κοινού.

Οι  όποιες διαφωνίες έχουν, αφορούν τους χειρισμούς και τις επιλογές για το ποιο τμήμα του κεφαλαίου και πόσο θα καταστραφεί, δηλαδή ποιος θα πληρώσει τη ζημιά σε μια περίοδο καπιταλιστικής κρίσης, όπως αυτή που ζούμε σήμερα.

Μεταξύ τους επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας, όμως στην επίθεση ενάντια σε εμάς τους εργαζόμενους, είναι ενωμένοι και ομόθυμοι.

Η δύναμη κάθε καπιταλιστικής χώρας και ο αντίστοιχος βαθμός ανεξαρτησίας της εξαρτάται από τη θέση της στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Τα ζητήματα εξάρτησης των λιγότερο ισχυρών καπιταλιστικών κρατών, όπως είναι η Ελλάδα, από τα πιο ισχυρά, όπως είναι η Γερμανία ή η Γαλλία, εκφράζουν τη μεγαλύτερη ανάγκη να συνάπτουν τα πρώτα διεθνείς συμμαχίες με τα δεύτερα.

Έτσι ισχυροποιούν τη θέση τους.

Η ιστορία έχει επιβεβαιώσει ότι οι εξαρτήσεις μπορούν να λυθούν προς όφελος του λαού μιας χώρας, μόνο με μια νικηφόρα σοσιαλιστική επαναστατική διαδικασία που θα οδηγήσει στην έξοδο από την ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Αυτή την προοπτική δεν θέλουν να ακούνε, όχι μόνο οι δηλωμένοι εκπρόσωποι των Ελλήνων μεγαλοκαρχαριών, αλλά και κάποιοι σουπερ «αριστεροί» του λεγόμενου «ευρωπαϊκού προσανατολισμού», ψευτοεπαναστάτες της μούντζας και του γιαουρτώματος, που όταν τους λες για κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, στρίβουν δια του αρραβώνος… με τα αφεντικά τους.

Και εγώ ακόμα περιμένω κάποιος να μου εξηγήσει, τι συνέβη στο διάστημα που οι Έλληνες μεγαλοκαρχαρίες έβαλαν τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ να υπογράψουν το Μάαστριχτ, πανηγυρίζοντας για την ΟΝΕ;

Τότε η αστική τάξη δεν ήταν ξενόδουλη;

Πότε έγινε δωσίλογη; Τα τελευταία δύο - τρία χρόνια; `Η μήπως συνιστούσαν πράξεις δωσιλογισμού η ένταξη στην ΕΟΚ (ΕΕ), το Μάαστριχτ και η ΟΝΕ;

Ας αφήσουμε στην άκρη λοιπόν τα καραγκιοζλίκια του λεγόμενου αντιμνημονιακού μετώπου ή του αντικατοχικού μετώπου και ας βάλουμε όλοι ένα χαράκι, ότι μπορεί ο καθένας, όσο μπορεί ο καθένας, για να οργανώσουμε μια συμμαχία που θα κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής, θα βγάλει την Ελλάδα από την ΕΕ και θα διαγράψει μονομερώς το χρέος. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ που υπάρχει υπέρ της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, υπέρ των απλών λαϊκών ανθρώπων της δουλειάς.

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ» ΚΟΝΤΡΑ ΣΕ ΘΕΟΥΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ (4 video)

Σκληρή μάχη όλο το 24ωρο στις πύλες των εργοστασίων.

Τα τσιράκια του Μάνεση έμειναν χωρίς απεργοσπάστες. 

Ο εργατοπατέρας (αριστερά στη φωτ.) απαγορεύει στον πρόεδρο των εργαζομένων απεργών Ασπροπύργου Γ. Σιφωνιό (δεξιά στη φωτ.) να μιλήσει στους εργαζόμενους του Βόλου

Απαράδεκτη παρέμβαση του αστυνομικού διευθυντή Θεσσαλίας που ζητούσε από εργάτες να δηλώσουν επώνυμα ότι δε θα πιάσουν δουλειά!!!

Για πρώτη φορά, μετά από 24 χρόνια στο γκέτο του Μάνεση έσβησαν όλες οι φωτιές (εκτός από κείνες που άναψαν έξω από τις πύλες οι απεργιακές φρουρές). Ούτε μια μπετόβεργα δεν βγήκε χτες από τα δύο εργοστάσια του Μάνεση σε Βόλο και Βελεστίνο.

ΒΑΛΤΕ ΟΛΟΙ ΧΕΡΙ

Ο πάντα θεοσεβούμενος Γιάννης Πρετεντέρης, αναφερόμενος στην οικονομική μας κατάσταση είπε:


«Ο Θεός να βάλει το χέρι του»

Ευτυχώς η πάντα πιο ερωτική Όλγα Τρέμη έβαλε τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση συμπληρώνοντας: 
 
«Όποιος θέλει ας βάλει το χέρι του».

ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΠΕΙΛΕΣ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ (video)

Το μήνυμα
 

«Να "νεκρώσουμε" κάθε τόπο δουλειάς σε όλο το Λεκανοπέδιο, να πλημμυρίσουν οι δρόμοι με ανθρώπους του μόχθου. Να ξεπεράσουμε την εργοδοτική τρομοκρατία, τις απειλές και τους εκβιασμούς της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου και των δυνάμεών τους στο συνδικαλιστικό κίνημα. Καλούμε τα συνδικάτα, τις Επιτροπές Αγώνα, τις Σωματειακές Επιτροπές να πάρουν την προετοιμασία, την οργάνωση και την επιτυχία της απεργίας στα χέρια τους. Να μη λείψει εργάτης και εργάτρια,

Γιατί δεν πάει άλλο

(...) Το μαύρο μέτωπο της συγκυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ.), με τις "ευλογίες" της ΕΕ, του ντόπιου κεφαλαίου και την ολόπλευρη στήριξη των αστικών ΜΜΕ, φέρνει νέα μέτρα, εξαθλιώνει ακόμα περισσότερο τη λαϊκή οικογένεια, εντείνει την ιδεολογική τρομοκρατία, απειλεί και εκβιάζει. Οι βιομήχανοι ζητούν και άλλα μέτρα. Απαιτούν νέες παρεμβάσεις στις συλλογικές συμβάσεις, με δραστική μείωση των μισθών κι επιδομάτων, ζητούν ακόμα μεγαλύτερη ευελιξία, δραστικές περικοπές στις εργοδοτικές εισφορές για την ασφάλιση (προτείνουν για αρχή -10%), νέες φορολογικές ελαφρύνσεις. Η επίθεση δεν καίει το σπίτι του διπλανού μας. Η ανεργία, οι απολύσεις, η φτώχεια βρίσκονται σε κάθε σπίτι και συνεχώς θα μεγαλώνουν. Η μαζική απλήρωτη εργασία και η επίθεση σε όλους τους κλάδους αυξάνεται. Δεν αντέχουμε. Δεν μας αξίζει τέτοια ζωή. Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Το λεκανοπέδιο της Αττικής να γίνει "Χαλυβουργία".
 

Ο δρόμος μας

Σε αυτήν την κλιμακούμενη επίθεση υπάρχει διέξοδος. Η λύση δεν είναι η υποταγή, ούτε να σιχτιρίζουμε από απόσταση για το κακό το ριζικό μας (...) Η απεργία πρέπει να αποτελέσει έμπρακτη απάντηση στη γενικευμένη επίθεση της εργοδοσίας σε κάθε τόπο δουλειάς και ταυτόχρονα εκδήλωση αλληλεγγύης πέρα από τους χαλυβουργούς και στους εργαζόμενους που βρίσκονται όλο αυτό το διάστημα σε πολυήμερες κινητοποιήσεις σε δεκάδες τόπους δουλειάς (...) Να πολλαπλασιαστούν οι χαλυβουργίες, να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους εργαζόμενοι και σωματεία σε επιχειρήσεις και κλάδους. Κάθε εργατικός χώρος να γίνει κάστρο αντίστασης. Στις 17 Γενάρη να μη γυρίσει γρανάζι. Να μην μπει εργάτης για δουλειά στην Αττική (...) `Η θα σκύψουμε το κεφάλι και θα δεχθούμε να δουλεύουμε μόνιμα για 500 ευρώ, μισοάνεργοι, άνεργοι και χωρίς δικαιώματα για να σωθούν τα κέρδη των μονοπωλίων και η ΕΕ ή θα μπούμε σε νέους αγώνες για ανατροπή της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής (...) Ολοι στο δρόμο των απεργών χαλυβουργών. Να σειστεί η Αθήνα!»

(από την προκήρυξη του ΠΑΜΕ ενόψει της απεργίας στις 17 Γενάρη)