Η ταξική αλήθεια τσούζει

Η ταξική αλήθεια τσούζει

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

ΟΙ ΖΕΥΓΑΔΕΣ ΦΕΥΓΟΥΝ, ΜΩΡΕ! Η ΣΠΟΡΑ ΜΕΝΕΙ



"Πρόεδρε, μια - μια και ένας - ένας, η γενιά σου φεύγει. Εφυγε ήδη. Μετρημένοι είστε όσοι μένετε. Κι όμως, μετά από κάθε ξόδι, κοιτάς ίσα μπροστά και εκφράζεις την πίστη σου ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται στο δρόμο, ότι έρχεται! Από πού αντλείς την αισιοδοξία σου για την επιτυχία του αγώνα, αφού οι αγωνιστές - οι πολλοί αγωνιστές - βρίσκονται, πια, στο χώμα;"

«Οι ζευγάδες φεύγουν, μωρέ! Η σπορά μένει. Και φουντώνει. Και μεγαλώνει. Και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη. Και οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Έτσι νόμιζε και η γενιά του 1912-1913 ότι είναι η τελευταία ηρωική γενιά. Και τι θα γίνει ο τόπος μόλις φύγει. Μα ήρθε η γενιά του '40, η νέα σπορά, και ανέβασε πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα. Έτσι λέει, κάθε γενιά, ταυτίζοντας τον εαυτό της με την ιστορία. Και λησμονά τη σπορά. Που έρχεται πολύ βαθιά από το παρελθόν και πηγαίνει πολύ βαθιά στο μέλλον. Βλέπεις, μωρέ, αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατισμένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά, σου λέω...».

(Από το βιβλίο του Χρήστου Θεοχαράτου, «ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ - Ο Λαϊκός Ηγέτης», τόμος Β΄)

Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΟΥΛΙΑΟ ΜΑΟΥ-ΤΕΜΠΟ...


... είμαι γέννημα του Αλεντέζου κι ήρθα να δουλέψω στη Μάρφα εξαιτίας της μεγάλης πείνας που υποφέρει η επαρχία μου, δεν ξέρω πως ζει ο υπόλοιπος κόσμος, αν δεν είχαμε συνηθίσει να τρώμε χόρτα και βελανίδια, είμαι σίγουρος πως θα είχαμε πεθάνει όλοι, πονάει η ψυχή σου να βλέπεις έναν τόσο μεγάλο τόπο, μόνο όποιος πέρασε από κει το ξέρει, και να'ναι χερσότοπος, λίγη είναι η γη με σπαρτά και παραγωγή, τα υπόλοιπα είναι δάσος και ερημιά, κι είμαστε πεδίο πολέμων, οι Ισπανοί μπαινοβγαίνουν σαν να'ναι στο κυνήγι, τώρα έχουν αφήσει την ειρήνη στην ησυχία της, ποιος ξέρει για πόσο ακόμα, όμως οι βασιλιάδες και οι ευγενείς, όταν δεν βάζουν εμάς να τρέχουμε και δεν μας σκοτώνουν, βάζουν το θήραμα να τρέξει και το σκοτώνουν, γι'αυτό, αλίμονο στο φτωχό που θα βρεθεί με κουνέλι μέσα στο σάκο του, ακόμα κι αν τι βρει πεθαμένο από αρρώστια ή γηρατειά, το λιγότερο που θα του συμβεί είναι να τον μαστιγώσουν μια ντουζίνα φορές στην πλάτη, για να μάθει πως ο Θεός έφτιαξε τα κουνέλια για την ευχαρίστηση και την κατσαρόλα των κυρίων, κι αν μας άφηναν το κυνήγι, χαλάλι το μαστίγωμα, κι ο λόγος που ήρθα στη Μάρφα είναι γιατί ο βικάριος της ενορίας μου κήρυξε στις εκκλησίες πως όποιος έρθει γίνεται υπηρέτης του βασιλιά, όχι ακριβώς υπηρέτης, σχεδόν όμως, και πως οι υπηρέτες του βασιλιά, έτσι έλεγε, δεν περνάνε πείνα και στέρηση και πως έχουν κάτι να ρίξουν απάνω τους, καλύτερα κι απ' τον παράδεισο, γιατί σίγουρα ο Αδάμ, που δεν είχε ανταγωνισμό στο σιτηρέσιο, έτρωγε κατά γούστο και όρεξη του, στα ρούχα όμως ήταν πίσω, και τελικά μου βγήκαν όλα ψεύτικα, αυτά για τον παράδεισο εννοώ, γιατί, αν δεν πεθαίνω στην πείνα, είναι επειδή ξοδεύω όσα βγάζω, με τα σκισμένα είμαι όπως πριν, κι όσο για υπηρέτης του βασιλιά, ελπίζω ακόμα να μην πεθάνω προτού δω το πρόσωπο του αφέντη μου, εκτός αν πεθάνω απ' την αγωνία που είμαι τόσο καιρό μακριά απ' την οικογένεια μου, ένας άντρας όταν έχει παιδιά, τρέφεται επίσης βλέποντας το πρόσωπο τους, μακάρι να τρέφονταν κι αυτά βλέποντας το πρόσωπο μας, αυτό είναι το πεπρωμένο, να τελειώνει η ζωή και να κοιταζόμαστε μεταξύ μας, ποιος είσαι εσύ, τι ήρθες να κάνεις εδώ, ποιος είμαι και τι κάνω, το ρώτησα κι εγώ κι απόκριση δεν πήρα, όχι, κανένα απ'τα παιδιά μου δεν έχει γαλάζια μάτια, είμαι όμως σίγουρος πως είναι παιδιά μου, αυτό με τα γαλάζια μάτια είναι κάτι που εμφανίζεται πότε πότε στις οικογένειες, και η μάνα της μάνας μου τέτοιο χρώμα είχε.

Ζοζέ Σαραμάγκου - Χρονικό του Μοναστηριού

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

ΜΕ ΟΔΗΓΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ


Αφήστε την αγάπη να σας οδηγήσει, ώστε να καταφέρετε να κοιτάξτε τον σύντροφο σας στα μάτια και να του πείτε:

Σ' αγαπώ πολύ και μ' αρέσει να είμαι μαζί σου, αλλά θέλω να ξέρεις ότι νιώθω πολύ ωραία και μόνος μου!

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ





Η προσωπική μου πείρα με έχει διδάξει τα εξής :

Η εργατική νομοθεσία ήταν ανέκαθεν διάτρητη από δικονομικές διατάξεις υπέρ του "ιερού" διευθυντικού δικαιώματος των εργοδοτών που διασφαλίζεται απόλυτα στο αστικό δίκαιο. Εκτός αυτού η καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης που οφείλεται και στην σκόπιμη υποστελέχωση του δικαστικού σώματος από τις αστικές κυβερνήσεις, σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος προσφυγής στις αλληλοαναιρούμενες βαθμίδες της δικαιοσύνης έχουν καταντήσει απρόσιτο έως αδύνατο το δικαίωμα δικαστικής προστασίας των εργαζόμενων στα πλαίσια του αστικού κράτους. Το αποτέλεσμα της δικαστικής πλευράς του αγώνα των εργαζόμενων πάντα σημαδεύεται από μια ερμαφρόδιτη δικαστική απόφαση (όχι με ευθύνη του δικαστή) που ναι μεν αναγνωρίζει ως καταχρηστική την απόλυση, αλλά υπάρχει πάντα το παράθυρο ερμηνείας στην εφαρμογή της, διότι υπερισχύει το διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη που είναι ο τελικός κριτής υπεράνω της δικαστικής απόφασης, αν θα δεχτεί τελικά την παροχή εργασίας από τον απολυμένο εργαζόμενο, αν και είναι υποχρεωμένος να του καταβάλλει τους μισθούς.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα από τα χιλιάδες παρόμοια είναι και η περίπτωση των καθαριστριών που αν και η απόλυση κρίθηκε παράνομη, αν και λαμβάνουν τους μισθούς μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της δικαστικής απόφασης, η κυβέρνηση αρνείται την αποδοχή εργασίας των καθαριστριών και απαγορεύει την είσοδο τους στον εργασιακό χώρο.

Ο στόχος της κυβέρνησης λοιπόν είναι να εξαλείψει το νομικό κενό που έδωσε την δυνατότητα στον δικαστή να εκδώσει θετική απόφαση. Το νομικό κενό που απετέλεσε και νομικό έρεισμα για τις εργαζόμενες ήταν ότι το αντικείμενο εργασίας τους υπήρχε κατά την στιγμή της απόλυσης όπως υπήρχε και η ανάγκη του εργοδότη να αποδεχτεί τις υπηρεσίες των καθαριστριών. Επομένως ο άμεσος στόχος της κυβέρνησης είναι να ολοκληρώσει την διαδικασία σύναψης συμβάσεων με ιδιωτικές εταιρείες καθαρισμού, έτσι ώστε να εξαλειφθεί το νομικό έρεισμα των εργαζόμενων, και στην συνέχεια να προχωρήσει στην εκ νέου απόλυση τους που δεν θα είναι δυνατόν να προσβληθεί δικαστικά.

Από το παράδειγμα αυτής της περίπτωσης και χιλιάδων άλλων παρόμοιων προκύπτει ότι η ταξική πάλη δεν κρίνεται στις δικαστικές αίθουσες αλλά στο πεζοδρόμιο.... Γι' αυτό χρειάζεται να δυναμώσει η ταξική πάλη, η αλληλεγγύη και ο συντονισμός των Σωματείων να δυναμώσουν τα Ταξικά Συνδικάτα παραμερίζοντας από τις ηγεσίες τους κυβερνητικούς εργοδοτικούς συνδικαλιστές που παρεμποδίζουν την διαδικασία ανασύνταξης του κινήματος...




Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ


Ο Νεοέλληνας παραμένει, και το νέο χρόνο που ανέτειλε, πιστός στο ρόλο που διάλεξε από την Καινή Διαθήκη: του νεκρού Λαζάρου, που ελπίζει στην ανάσταση. 

Ασκώντας το δημοκρατικό του δικαίωμα να γυρνάει όσο θέλει μέσα στον τάφο του, αγνοεί ο παραμυθιασμένος πως η ποινή που του έχει επιβληθεί είναι ανάλογη του ονόματος που φέρει. 

«Ο Λάζαρος ανήκει στο χώμα» του φωνάζει η πραγματικότης, και ο δυστυχής τη μεταφράζει ως «δεύρο έξω», κάνοντας την κωμωδία να συνεχίζεται.

Γιώργος Κακουλίδης

Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΈΝΩΣΗ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ





Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό ‘χει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του. 





Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

ΕΣΥ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙΣ Μ@Λ@Κ@Σ;



Σα μαλάκας τους ψήφιζα…

Το 1974 μου έθεσαν το ερώτημα «Καραμανλής ή τανκς». Επέλεξα Καραμανλής και τα τανκς στάθηκαν δίπλα.

Το 1981 Παπανδρέου, να φύγει ο Καραμανλής, να φύγουμε απ’ το ΝΑΤΟ, να μη μπούμε στην ΕΟΚ κι έπειτα βλέπουμε. «Δεν ήταν η ώρα μας ακόμη».

Το 1989 Παπανδρέου πάλι για να μη βγει ο Μητσοτάκης και μπορεί να χάναμε και τα «χρυσά κουτάλια» που μας έρχονταν από την ΕΕ.

Το 1991 τα ίδια. Παπανδρέου τώρα που είναι στριμόκωλα τα πράγματα και θα δεις. Έρχεται η παγκοσμιοποίηση, το Μάαστριχτ, έπεσε και το τείχος του Βερολίνου που μας έκοβε τον… ήλιο...

Ψήφιζα και όλα τα επόμενα χρόνια, τη μια για να μην ανέβει η δεξιά, την άλλη γιατί έρχεται το κοινό νόμισμα και θα πήξουμε στο χρήμα, την τρίτη γιατί γίναμε ευρωπαίοι και καταργήσαμε το διαβατήριο και χεστήκαμε απ’ τη χαρά μας…

Το 2012 ήρθαν καινούργιοι και μου είπαν τώρα πια θα ψηφίζεις εμάς για να φύγουν όλοι οι άλλοι που εν τω μεταξύ τα είχαν βρει μεταξύ τους. Εμείς είμαστε και πρώην δικοί σου. Οι δικοί σου-δικοί σου έτσι κι αλλιώς δεν θέλουν να κυβερνήσουν, έχουν ξύλινη γλώσσα, οι γυναίκες τους δεν ξυρίζουν τις μασχάλες τους… ένα δράμα. Εν τω μεταξύ είχα αρχίσει να πεινάω. Τους ψήφισα ο μαλάκας.

Το 2014 πάλι οι καινούργιοι μου λένε, «εμάς ψηφίζεις και τώρα». Και μην ανησυχείς δεν θ’ αλλάξουμε τη βολή σου. Είναι αδιαμφισβήτητη η θέση μας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Μόνο για τανκς δε μου είπαν αλλά τώρα είχαν στραμμένα πάνω μου τα κανάλια, τις εφημερίδες τους κι είχαν κάνει σμπαράλια την άμυνά μου με την υποκουλτούρα τους.

Πάνω εκεί διάβασα πως ο εγκέφαλός μας διαθέτει 10 εις την 12η κύτταρα, που με σειρά τους και βάσει της ιδιότητας του ατόμου του άνθρακα, μπορούν να βρεθούν σε 20 στην 100.000.000.000.000.000.000.000.000η διαφορετικές δυνατές καταστάσεις και αναρωτήθηκα:

Πως στο διάολο γίνεται, σε τόσο τεράστιο αριθμό δυνατών καταστάσεων, εγώ να παραμένω πάντα τόσο μαλάκας;

stelios kanakis

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΝΕΟΠΑΣΟΚΟΙ






Στον Δήμο Αμύνταιου κατέβηκαν δύο ΔΕΞΙΟΙ υποψήφιοι και το ΚΚΕ.



Ο Σύριζα δεν είχε συνδυασμό.



Ξέρετε τι είπε στον κόσμο του;


Όχι να καταψηφίσει τις κυβερνητικές δυνάμεις.


Όχι να στηρίξει , αντιμνημονιακές, προοδευτικές δημοκρατικές δυνάμεις.


Αλλά να ψηφίσει κατά συνείδηση.



Λοιπόν και ο κόσμος του Σύριζα έτσι έπραξε, ακολούθησε την γραμμή και οι δύο δεξιοί πήραν συνολικά 96%.



Ούτε μισός Συριζαίος δεν ψήφισε Λαϊκή Συσπείρωση.

Αυτό έκανε και σε 70 άλλους δήμους που δεν είχαν υποψήφιους.