ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ

Σε μια καπιταλιστική χώρα, σε μια αστική δημοκρατία, που έχει ένα αστικό κοινοβούλιο, που ψηφίζει αντεργατικούς νόμους, αντιλαϊκά μέτρα, που εξαθλιώνει και προλεταριοποιεί και τα μικροαστικά, μικρομεσαία στρώματα. που τα μέσα παραγωγής κατέχουν μια χούφτα παράσιτα, υπάρχει μια μερίδα κόζζζμου, «αριστερούληδων», πρώην ΠΑΤΣΟΚΑΡΩΝ , νυν Συρζαίων, που απαιτούν από τους κομμουνιστές να παράξουν ΤΟ ΘΑΥΜΑ! Να κοιμηθούμε δηλαδή μια Κυριακή, μια πρώην σχόλη, (καταργήθηκε η Κυριακή αργία) και να ξυπνήσουμε μια βουρκωμένη Δευτέρα σε μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία που η Υγεία, η Παιδεία, η Ενέργεια, θα είναι ΔΩΡΕΑΝ, δεν θα πληρώνουν χαράτσια, ΕΝΦΙΑδες , κερατιάτικα γενικά... Μια κοινωνία ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ! Ωστόσο οι ίδιοι θα παρακολουθούν επί του καναπέως τους, την αλλαγή, θα ασκούν κριτική, θα χειροκροτούν τα φληναφήματα του ΖΙζέκ, περί πτωμάτων που δεν το έχουν πάρει χαμπάρι, θα ψηφίζουν τους ξεπουλημένους εργοδοτικούς, της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ, θα αποπροσανατολίζουν ...

Κύριε, ο εν πολλές αμαρτίες, σφαγές, πολέμους, κέρδη περιπεσών Καπιταλισμός, σαν ένοιωσε το αριστερό άγγιγμα της ''αριστεράς'' λίγο πριν σαπίσει και ενταφιαστεί, πασαλείφτηκε με την γλίτσα του σάλιου της καρικατούρας του Σωτήρος. Αλλοίμονο στο λαό που οδηγείται σε νέο Μεσαίωνα σε νύχτα κατασκότεινη, χωρίς φεγγάρι. έρμαιο στη μανία των Μονοπωλίων της εκμετάλλευσης, και στου Ιμπεριαλισμού την θανατερή αγκαλιά. Δέξου θεέ Καπιταλισμέ τις πηγές του αίματος, των δακρύων, του ιδρώτα της κλεμμένης υπεραξίας, εσύ που μεταλλάσεις φρονήματα, με το πιοτί της εξουσίας, εσύ που διαβρώνεις συνειδήσεις με το παροξυσμό που προκαλεί το κέρδος. Λύγισε τον λαό, κάνε τον να γείρει στο μαξιλάρι της αυταπάτης Θα καταφιλήσω τις σιδερένιες φτέρνες σου, θα σφουγγίσω τα πλοκάμια των μηχανισμών σου με τις σιχαμένη προδοτική μου γλώσσα. Αυτά τα ποδάρια που θα κόψω είναι αυτών που αντιστέκονται στις απεργίες, στους λαϊκούς αγώνες. Όταν τους ακούω να περπ...

Η ελευθερία για τον απλό εργαζόμενο όπου υπάρχει καπιταλισμός, είναι η ελευθερία να τον εκμεταλλεύονται τα αφεντικά του. Αν δεν πουλήσει την ικανότητα που έχει για μια εργασία στο αφεντικό του δεν θα μπορεί ούτε να φάει. Ο εργάτης είναι δεμένος στο αφεντικό του «πιο στέρεα απ’ όσο κρατούσαν οι σφήνες του Ηφαίστου τον Προμηθέα δεμένο στο βράχο του» όπως έλεγε ο Μαρξ. Όποιος λοιπόν μιλάει για ελευθερία σε μια καπιταλιστική κοινωνία μάλλον προσπαθεί να κοροϊδέψει τον εαυτό του.

Η Λευτεριά του Σολωμού κι η Αρετή του Κάλβου θα ξανάρθουν, όπως λέει ο Βάρναλης «στην πατρικιά τους γη, του Εικοσιένα».  Εδώ είναι το σπίτι τους.  Οχι όμως από μόνες τους.   «Θέλει δουλειά πολλή», κι αγώνα.  Το θέμα δεν είναι μόνο κομμουνιστικό, αλλά παλλαϊκό.  Είναι λαϊκή επιταγή.  Οχι μόνο οι κομμουνιστές, αλλά όλος ο κόσμος πρέπει να αντιταχθεί στις δουλικές διαχειριστικές κυβερνήσεις ξένων συμφερόντων.  Ας καταλάβει πια ο κόσμος ότι η μεταπολίτευση δεν ήρθε ποτέ.  Μάλλον ήρθαν καπιταλιστικά μορφώματα, που ονομάζουν Δημοκρατία.  Μια Δημοκρατία χωρίς Σύνταγμα, χωρίς απλή αναλογική, χωρίς τίποτα, ...μόνο στ' όνομα.  Ξεχάσαμε πίσω την πατρίδα.  Ξεχάσαμε τι θα πει δουλειά και χάσαμε την αξιοπρέπεια, σαν κέρμα στον υπόνομο.  Ξεχάσαμε τη γη μας και μαζί μ' αυτή από πού βγαίνει ο Ηλιος.  Ας μην το επιτρέπουμε.  Ανατρέψτε τους.  Ας πολεμήσουμε λοιπόν με ό,τι «νόμιμο όπλο...

Ο ξεσηκωμός του Νοέμβρη του '73, η κατάληψη της Νομικής που προηγήθηκε, συνολικά η αντιδικτατορική πάλη κατά της στρατιωτικής δικτατορίας συνεχίζουν να εμπνέουν όσους δεν βολεύονται με τη βαρβαρότητα, που φέρνουν στο λαό και τη νεολαία η πολιτική και η εξουσία που υπηρετεί τα μονοπώλια, η Ευρωπαϊκή Ενωση, τα κόμματά τους.  Προσφέρουν διδάγματα για την αξία της οργανωμένης πάλης του λαού και της νεολαίας και ενός ισχυρού ΚΚΕ, ως προϋποθέσεις που ενισχύουν την αντοχή, την αποτελεσματικότητα και την προοπτική των λαϊκών αγώνων. Μας θυμίζουν τους σφιχτούς δεσμούς της χούντας με το αστικό πολιτικό σύστημα, ότι η χούντα ήταν μια μορφή εξουσίας του κεφαλαίου.  Οτι ο φασισμός είναι γέννημα του καπιταλιστικού συστήματος και θρέφεται από αυτό.  Οτι ο αντικομμουνισμός ήταν η επίσημη ιδεολογία όχι μόνο της στρατιωτικής δικτατορίας, αλλά και του κράτους και των αστικών κομμάτων που έστρωσαν το δρόμο για την επιβολή της.  Τις ευθύνες των αστικώ...