Η ταξική αλήθεια τσούζει

Η ταξική αλήθεια τσούζει

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΟΗΤΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ



Στην μητρόπολη του καπιταλισμού υπάρχουν 18,4 εκατομμύρια άδεια σπίτια και 842.000 άστεγοι. 

Δηλαδή αντιστοιχούν 22 άδεια σπίτια για κάθε άστεγο. Κατά τα άλλα παπαγαλίζουν για κράτος δικαίου, ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα και άλλα προπαγανδιστικά για να κρύβουν την βρωμιά, την προστυχιά και την απανθρωπιά του συστήματος τους…

Η εκατοστιαία αναλογία εκατομμυριούχων στο Κογκρέσο είναι 50% δηλαδή ό ένας στους δύο «εκπροσώπους» του λαού είναι εκατομμυριούχος, ενώ η εκατοστιαία αναλογία εκατομμυριούχων στο σύνολο των ΗΠΑ είναι 1%.

Δηλαδή οι μηχανισμοί του αστικού κράτους έχουν κατεβάσει το ταξικό κριτήριο και επομένως το πολιτικό κριτήριο του πληθυσμού υπό το μηδέν…

Στην πλουσιότερη χώρα του κόσμου υπάρχουν 49 εκατομμύρια κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας και 97 εκατομμύρια φτωχοί κοντά στο όριο φτώχειας.

Δηλαδή το σύνολο των φτωχών στις ΗΠΑ είναι 146 εκατομμύρια δηλαδή ο μισός πληθυσμός των ΗΠΑ είναι επίσημα φτωχοί.

Από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της εξηκονταετίας 1947-2007 η παραγωγικότητα της εργασίας έχει εκτοξευθεί στα ύψη, αλλά οι μισθοί λιμνάζουν στα επίπεδα της δεκαετίας του 1960. Έτσι καθόλου τυχαία το χρηματιστικό κεφάλαιο θησαυρίζει στη Wall Street δηλαδή η ολιγαρχία του πλούτου συνεχίζει ανενόχλητη τη ληστεία του λαού.

Οι ΗΠΑ έχουν το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, όμως έχουν το 25% των φυλακισμένων παγκοσμίως. Το ρατσιστικό σύστημα δικαιοσύνης έχει φυλακίσει :
Τον 1 στους 15 μαύρους.
Τον 1 στους 35 ισπανόφωνους.
Τον 1 στους 105 λευκούς.

Σύμφωνα με τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό του 2012, οι φόροι σε δισεκατομμύρια δολάρια στις ΗΠΑ ξοδεύονται ως εξής :

Οι στρατιωτικές και πολεμικές δαπάνες ανέρχονται σε πάνω από 700 δισ. $, ενώ οι δαπάνες για Υγεία ανέρχονται σε μόλις 80 δισ. $ περίπου, οι δαπάνες για Στέγαση ανέρχονται σε 40 δισ. $ περίπου και οι δαπάνες για Παιδεία ανέρχονται σε 70 δισ. $ περίπου.



Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

ΦΑΣΙΣΜΟΣ: ΕΝΑ ΠΟΛΥΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ



Όσα υποκριτικά και να λένε οι αστοί για την δήθεν ανησυχία τους για την εμφάνιση και την άνοδο του φασισμού, ξέρουν ότι αποτελεί ένα από τα εργαλεία του συστήματος που υπηρετούν. Μπορεί να μην το φωνάζουν, αλλά ενδόμυχα αναγνωρίζουν ότι ο φασισμός αποτελεί το προπύργιο εναντίον της κοινωνικής επανάστασης. Και αυτό δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο. Για προσέξτε πόσο ειλικρινής ήταν ο Λόιντ Τζορτζ, πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας από το 1916 μέχρι το 1922,σε μια ομιλία που έκανε στις 22 Σεπτέμβρη του 1933… παραμονές του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου:


«Αν οι δυνάμεις κατάφερναν να ανατρέψουν το Ναζισμό στη Γερμανία, τι θα ακολουθούσε; Όχι ένα συντηρητικό, σοσιαλιστικό ή φιλελεύθερο καθεστώς, αλλά ο ακραίος κομμουνισμός. Σίγουρα, αυτό δε θα μπορούσε να είναι ο στόχος τους. Η κομμουνιστική Γερμανία θα ήταν απείρως πιο τρομακτική από την κομμουνιστική Ρωσία, Οι Γερμανοί θα ήξεραν να διευθύνουν αποτελεσματικά τον κομμουνισμό τους. Αυτός είναι ο λόγος που όλοι οι κομμουνιστές του κόσμου, από τη Ρωσία ως την Αμερική, προσεύχονταν τα έθνη της Δύσης να εξαναγκάσουν τη Γερμανία σε κομμουνιστική επανάσταση. Θα ικέτευαν την κυβέρνηση να προχωρήσει με σύνεση» (Times, 23 Σεπτέμβρη 1933)

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

ΝΑΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ


«Το φρόνημά μου είναι το πλέον ειρηνικό. Οι επιθυμίες μου είναι: μια ταπεινή καλύβα, μια αχυρένια σκεπή, μα κι ένα καλό κρεβάτι, καλό φαΐ, γάλα και βούτυρο, όλα τους πολύ φρέσκα, λουλούδια στο παράθυρο, έξω από την πόρτα κάμποσα ωραία δέντρα, κι αν ο καλός Θεός θέλει να με κάνει εντελώς ευτυχισμένο, τότε θα με αφήσει να ζήσω τη χαρά να κρεμαστούν σε αυτά τα δέντρα έξι με επτά από τους εχθρούς μου. Με καρδιά συγκινημένη θα τους συγχωρήσω πριν από τον θάνατο τους ότι κακό μου κάνανε στη ζωή – ναι, πρέπει να συγχωρεί κανείς τους εχθρούς του, όχι όμως προτού απαγχονιστούν». 
Χάινριχ Χάινε – Gedanken and Einfälle

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ


«Δεν υπάρχει πιο εντυπωσιακή απόδειξη του πραγματικού ρόλου του φασισμού από τη σοβινιστική ληστρική πολιτική συγκεκριμένων ομάδων του χρηματιστικού κεφαλαίου, την οποία καλύπτουν με “εθνικά” και “φιλειρηνικά” προσχήματα».