ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ

Παίρνεις το ΙΧ σου και ξεκινάς για μια μικρή απόδραση, ένα διάλυμα από την «ριμάδα» την καθημερινότητα., είσαι όμως αναγκασμένος να χρησιμοποιήσεις την Εθνική Αθηνών - Πατρών, που σε κάθε βήμα σου διαπιστώνεις και μια κακοτεχνία και που σε κάθε χιλιόμετρο ορθώνονται μπροστά σου γιγάντιες ταμπέλες, που, πολύ... ευγενικά, σε ενημερώνουν ότι λόγω του άθλιου οδοστρώματος στο επόμενο χιλιόμετρο θα ...σκοτωθείς (!), και τότε θυμάσαι τις νέες αυξήσεις στα διόδια ύψους μέχρι και 148%! Και σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Και απορείς με το θράσος τους… Ένα θράσος που είναι ευθέως ανάλογο της υπαλληλικής τους σχέσης με τους μεγαλοεργολάβους και τους μεγαλοκατασκευαστές. Και το παίρνεις απόφαση… Το θράσος τους είναι αβυσσαλέο. Τόσο αβυσσαλέο όσο γελοία αναδεικνύονται εκείνα τα βαρύγδουπα περί «νταβατζήδων» και «εθνικών εργολάβων». Και μιας που για εκδρομή ξεκινήσαμε και καταλήξαμε να μιλάμε για «νταβατζήδες», αντί οι αρχηγοί των δύο κομμάτων που διαιωνίζουν αυτό το κράτος να ξεσπαθώνουν εναντίον...

Πάει, χάλασε ο κόσμος. Αμα αρχίζουνε οι βεζίρηδες και διαπιστώνουν πως ο κόσμος γελάει ενώ η πίεση αυξάνει, πάει, χάλασε το πράγμα. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά έχουνε πέσει και οι μάσκες, έτσι που οι χτεσινοί αριστεροί υπάλληλοι της αστικής τάξης γίνανε σήμερα δεξιοί υπάλληλοι της ίδιας τάξης.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από την μέρα που έγινε γνωστή η απομάκρυνση του κ. Κούλογλου από την ΕΡΤ. Μια απομάκρυνση που προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων στον «μικρόκοσμο» των blogers . Και να τα δημοσιεύματα και να οι συλλογές υπογραφών και πολλά άλλα. Δεν θα πω ότι δεν έκαναν καλλα. Έτσι το είδαν έτσι έκαναν. Θα πω όμως ότι κανένας από όλους αυτούς δεν έχει γράψει ούτε λέξει για τις παραιτήσεις που υπέβαλαν οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στη WEB TV του Στέλιου Κούλογλου, μετά τις απειλές του μεγάλου «αγωνιστή» δημοσιογράφου, να μην απεργήσουν. ΚΡΙΜΑ, όχι για τον κύριο Στέλιο, ο ρόλος του οποίου είναι γνωστός… αλλά για τα αδέλφια μου τους blogers .

Με πρωτοβουλία των δημοτών της εργατοσυνοικίας «23 Γενάρη» του Καράκας, και με δικά τους μέσα, δημιουργήθηκε μια πλατεία, με μνημείο - προτομή προς τιμήν του επαναστάτη ηγέτη των Ένοπλων Επαναστατικών Δυνάμεων Κολομβίας (FARC), Μανουέλ Μαρουλάντα που «έφυγε» στις αρχές του χρόνου. Ο Μαρουλάντα, ήταν ηγέτης των FARC-EP επί 44 χρόνια. Συνέδεσε το όνομα και τη ζωή του με τους αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την κοινωνική απελευθέρωση, το σοσιαλισμό, είχε αποφασιστική συμβολή στην άνοδο των αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων που σημειώνεται τα τελευταία χρόνια στη Λατινική Αμερική. Η συνέχεια του αγώνα μέχρι την τελική νίκη αποτελεί τον καλύτερο φόρο τιμής στη μνήμη του.

Ο κυρ’ Αλέκος ο Αλαβάνος κάλεσε την προηγούμενη Κυριακή το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έσπευσε εκ προοιμίου να εντάξει στις «δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης» (;) (!) (;) (!) που θα σταθούν απέναντι στη ΝΔ, να δράσει από κοινού με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: Α) Για να μην ξεπουληθεί η «Ολυμπιακή», Β για την υπεράσπιση του δημόσιου Πανεπιστημίου, Γ) για να μην προχωρήσει η σκανδαλώδης εκχώρηση δημόσιας γης στη Μονή Βατοπεδίου, Δ) για την αποτροπή δημιουργίας ΝΑΤΟικού Κέντρου στη Σούδα, και… Ε) για την καθιέρωση της «απλής αναλογικής». Συγγνώμη κυρ’ Αλέκο μου, με το συμπάθιο, αλλά, πρότεινες σ' ένα κόμμα που επιχείρησε πέντε φορές να ιδιωτικοποιήσει την «Ολυμπιακή Αεροπορία» να ...αντισταθεί τώρα στο σχέδιο ξεπουλήματός της; Ζητάς κύριε Αλέκο από το ΠΑΣΟΚ, του οποίου το πρόγραμμα βρίθει από θέσεις για την ιδιωτικοποίηση όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης, να υπερασπιστεί το δημόσιο χαρακτήρα των ΑΕΙ; Προτείνεις καλέ μου κύριε Αλαβάνο «κοινή δράση» για το Βατοπέδιο, όταν οι υπου...

Τώρα τελευταία είναι της μόδας οι τσακωμοί ΗΠΑ και Ρωσίας για το θέμα της ενέργειας. Για τα πετρέλαια και το φυσικό αέριο. Όμως παραλείπετε επιμελώς από τα ΜΜΕ, να αναφερθεί ότι υπάρχει και ένας τομέας ενέργειας που τα βρίσκουν μια χαρά. Η πυρηνική ενέργεια. Μάλιστα η Ρωσία και οι ΗΠΑ έχουν υπογράψει συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας που θα επιτρέψει στις εταιρείες των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών δυνάμεων του κόσμου να επεκτείνουν το διμερές πυρηνικό εμπόριο. Ρε λες να 'χουν δίκιο αυτοί οι «δογματικοί» οι κομμουνιστές, όταν λένε πως όσα χωρίζουν τους ιμπεριαλιστές είναι πολύ λιγότερα από όσα τους ενώνουν;...

Αγαπητέ κ. Αντώνη Παπαδόπουλε , σαν καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ της Δράμας, έχετε την καλοσύνη να ενημερώσετε την ελληνική κοινωνία, με τι κριτήρια ορίσατε πρόεδρο της κριτικής επιτροπής του ελληνικού τμήματος τον Μανούσο Μανουσάκη; Θυμίζω ότι η τελευταία ταινία του Μανούσου ήταν τα «Η Σκιάχτρα» που σκηνοθέτησε το 1985, δηλαδή πριν από 23 χρόνια. Έκτοτε ασχολήθηκε με τους «ψίθυρους καρδιάς» της τσιγγάνας Ερατώ, με το «άγγιγμα ψυχής» ενός ιερέα με μονίμως σφιγμένα χείλη και υγρά γλαρά μάτια κτλ. Είναι δυνατό κ. Αντώνη, ο «μάγος» της prime time τηλεοπτικής ζώνης να κρίνει το έργο παιδιών με όραμα, με άποψη, με διάθεση να αγωνιστούν για να υπάρξουν χωρίς να κάνουν τις εκπτώσεις που έκαναν οι Μανουσάκηδες της μικρής και της μεγάλης οθόνης;

«Γελάει δυνατά και σπρώχνει. Αυτή είναι η Ελένη που όλοι αγαπάμε». Αυτός είναι ο σαχλός (με όλη μου την επιείκεια) τρόπος με τον οποίο περιχαρής ο Alpha διαφημίζει μέσω τρέιλερ την πολυπαινεμένη και καλοπληρωμένη Ελένη Μενεγάκη, η οποία οσονούπω επιστρέφει στο πρωινό πόστο της για να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: Να γελάει δυνατά και να σπρώχνει!!!

Τώρα που ξανάρθε στην επικαιρότητα το θέμα της παράδοσης του Βοτανικού στον Βαρδινογιάννη, τον Βγενόπουλο και την υπόλοιπη πολυμετοχική παρέα, θυμήθηκα πόσο εγνωσμένης περιβαλλοντικής ευαισθησίας είναι ο κ. Κακλαμάνης. Δεν πιστεύω να ξέχασε κανείς τις προτροπές του δημάρχου για να γεμίσουν οι δημότες της Αθήνας με γλάστρες τα μπαλκόνια και να φυτέψουν με δέντρα τις ταράτσες; Ειδικά οι ταράτσες έχουν «τιγκάρει» δέντρα. Α, να μην ξεχάσω και την σούπερ οικολογική παράδοση του Πεδίου του Άρεως στον κ. Κυριακού.

Οι «Τσούχτρες» εξασφάλισαν και σας παρουσιάζουν πριν από την κυκλοφορία της έκδοσης, μερικές σελίδες από ένα καταπληκτικό λεύκωμα με 1.070 εικόνες με αρχειακό υλικό από τα 90 χρόνια ύπαρξης και δράσης του ΚΚΕ Κάντε κλικ στις εικόνες

Προσκαλώ όλους τους θαυμαστές του τέλειου αμερικανικού (και αγγλοσαξονικού γενικότερα) συστήματος, να απαντήσουν στο εξής ερώτημα: «Πόσο έξυπνος και πολιτικά ανεπτυγμένος, είναι ο πολίτης που ενώ δεν έχει κοινωνική ασφάλιση και με τα λεφτά του, η κυβέρνησή "του", βομβαρδίζει ξένες χώρες, ξαναψηφίζει την ίδια κυβέρνηση;» Το ελληνικό κράτος είναι ένα αμερικάνικο κομψοτέχνημα που προέκυψε από εμφύλιο πόλεμο και εισβολή των Άγγλων και των Αμερικανών. Δεν το φτιάξαμε εμείς αυτό το κράτος. Το φτιάξανε οι Αμερικανοί για τους «νταβατζήδες» και δικό τους είναι. Γι΄ αυτούς δουλεύει. Αντιγράφοντας τον τρόπο ζωής των δημιουργών του, δεν μπορούμε να το εξανθρωπίσουμε. Αυτό το «πράγμα» που ζούμε δε διορθώνεται, μόνο ανατρέπεται.

Οι καπιταλιστές ζητάνε ξανά και ξανά - δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς - τα βάρη της κρίσης που γεννά το ίδιο το σύστημά τους να τα πληρώνουν τα μόνιμα υποζύγια, οι εργάτες. Απ' αυτούς αρπάζεται η υπεραξία, από τη δική τους δουλειά βγαίνει το κέρδος, κι όσο το κέρδος του ενός καπιταλιστή θα κυνηγά το κέρδος του άλλου, η πίεση θα μεταφέρεται στους εργάτες. Αυτό το κυνήγι σταματά μόνο με την κατάργηση των ίδιων των καπιταλιστών.

Ο Μπάρακ Ομπάμα , ισχυρίστηκε ότι το Ισραήλ αποτελεί ένα «θαύμα» στη Μέση Ανατολή, σημειώνοντας για πολλοστή φορά τη «διαρκή του προσήλωση στην ασφάλεια του Ισραήλ και την ελπίδα του ότι θα είναι αποτελεσματικός εταίρος, τόσο ως γερουσιαστής, όσο και ως πρόεδρος, για την επίτευξη διαρκούς ειρήνης στην περιοχή». Αλίμονο… Κάθε φορά που βλέπω τον Ομπάμα η την Κλίντον, σκέφτομαι ότι στην Αμερική η «γιορτή της δημοκρατίας» τραβάει σε μάκρος και είναι και κει η αναζήτηση ενός ρόλου, χωρίς σενάριο. Μια γυναίκα σύζυγος προέδρου και ένας μαύρος για πρώτη φορά και κάποιοι λευκοί όπως πάντα, υποβάλλονται σε διάφορες δοκιμασίες για το αξίωμα του προέδρου της χώρας. Ριάλιτι για την τηλεόραση. Ο θρίαμβος της ψυχολογίας επί της πολιτικής. Η κυριαρχία της διαφήμισης και του μάρκετινγκ επί της λογικής. Στις τέτοιου τύπου «γιορτές της δημοκρατίας», κυριαρχούν συνήθως οι επικοινωνιολόγοι και οι επιχειρηματίες της βιομηχανίας επηρεασμού της κοινής γνώμης. Άρα η επιχειρηματικότητα. Και το χρήμ...

Αντιγράφω από δελτίο τύπου. (δεν κάνω πλάκα) «Ο ηθοποιός Άνθιμος Ανανιάδης, που παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει καταφέρει να απασχολήσει την κοινή γνώμη με τη δραστηριότητα του στον αστραφτερό κόσμο της ελληνικής show biz, σκοπεύει να φωτογραφηθεί αφιλοκερδώς για ημερολόγιο του 2009 που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό από μεγάλο εκδοτικό οίκο. Τα έσοδα από τις πωλήσεις του ημερολογίου, το οποίο θα κυκλοφορεί πανελλαδικά στα περίπτερα θα διατεθούν για να υποστηρίξουν το έργο γνωστού φιλανθρωπικού σωματείου. Το ημερολόγιο θα περιέχει αποκαλυπτικές φωτογραφίες του Άνθιμου Ανανιάδη με φόντο υπέροχα τοπία της Ελλάδας.» Δεν θα σταθώ στα τσιτσιδιάμαστα του Άνθιμου, ότι μπορεί ο καθένας κάνει. Ούτε για τις φιλανθρωπίες της show biz, εξάλλου αυτά είναι χιλιοειπωμένα. Εκείνο το «έχει καταφέρει να απασχολήσει την κοινή γνώμη με τη δραστηριότητα του» είναι που μου έφερε σκοτοδίνη. Πότε τα κατάφερε και δεν το πήρα είδηση; Εκτός από ένα τριτοκλασάτο σίριαλ με κάποια ατάλαντη Μαρία, το ...

Έμαθα ότι το ιστορικό κτίριο της ΕΜΙ- Columbia στον Περισσό θα γίνει Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων σε συνεργασία με το αντίστοιχο της Μαντάμ Τισό στο Λονδίνο. Για να μην ρίξω το επίπεδο μου, θα το χαρακτηρίσω με επιείκεια… Κουφό!!! Δεν έχουμε Εθνικό Αρχείο Ηχογραφημάτων. Δεν έχουμε Μουσείο Ελληνικού Τραγουδιού. Δεν έχουμε Δημόσια Μουσική Βιβλιοθήκη. Δεν έχουμε Ακαδημία Παραδοσιακής Μουσικής. Ο Βαμβακάρης, ο Τσιτσάνης κι ο Ζαμπέτας ... φτιαγμένοι από κερί μας έλειπαν! Α, ρε, θα σας έλεγα νούμερα… αλλά τι μου φταίνε και τα νούμερα.

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Οι «μεταρρυθμίσεις» στην Παιδεία , στο Ασφαλιστικό , στην «Ολυμπιακή» , στον ΟΤΕ , στις εργασιακές σχέσεις , στη διοικητική συγκρότηση του κράτους, στο πρόγραμμα «ανάπτυξης», στις συνταγματικές διατάξεις για τα δάση , ...δεν έχουν ως πυξίδα την αλλαγή του «παλιού» στην κατεύθυνση του «καινούριου». Πατούν στο κακό που προϋπάρχει και το οποίο κατά ένα παράξενο τρόπο βρε παιδί μου, παρήχθη από τα πολιτικά κόμματα που συνηθίζουν να δημαγωγούν στο όνομα του «νέου», για να κάνουν ακόμα χειρότερα τα πράγματα για το λαό.

Κάτι τρέχει με τα εισιτήρια του Ηρωδείου. Στην συναυλία του Σταύρου Ξαρχάκου η διακεκριμένη θέση εκτινάχτηκε στα 80 ευρώ. Η ίδια θέσει στον Νίκο Πορτοκάλογλου είχε εκτοξευτεί στα 100 !!! και στα 80 ευρώ. Σε μια οικονομική συγκυρία που για τον κόσμο που στηρίζει τους καλλιτέχνες ακόμη και τα 60 η τα 40 ευρώ είναι πολλά, μήπως θα έπρεπε οι πρωταγωνιστές των συναυλιών να επέμβουν; Ξέρω αυτά τα κανονίζουν οι διοργανωτές, οι μάνατζερ, οι παρατρεχάμενοι, κτλ καπιταλιστικά παράσιτα. Ώμος επιτέλους οι καλλιτέχνες πρέπει να προασπίσουν την επαφή τους με τον λαό, εκτός κι αν απευθύνονται πλέον στην ελίτ αυτού του τόπου.