ΤΣΟΥΧΤΡΕΣ

«Απέναντι στην απαισιοδοξία, την παρακμή, τη φθορά, την αισχρότητα, τα τραγικά πεπρωμένα, τις αυτοηρωποιήσεις , τον εξωραϊσμό του θανάτου, την επιστροφή στο πρωτόγονο, το μυστικισμό, τον πνευματισμό και τη διαφθορά, το επαναστατικό προλεταριακό κίνημα του κομμουνισμού, του μαρξισμού, ο κληρονόμος του μέλλοντος δηλώνει την ακατανίκητη αισιοδοξία του για το συνολικό μέλλον της ανθρωπότητας, και με αυτό το σύνθημα, οπλισμένος με την επιστημονική κατανόηση, το διαλεκτικό υλισμό, το μαρξισμό, θα νικήσει και θα σαρώσει τα κατακάθια της αρρώστιας και της σήψης τα οποία βρίσκουν έκφραση στο φασισμό».     Ράντζανι Πάλμε Ντατ - Φασισμός και κοινωνική επανάσταση    

  «Τί είναι δημαγωγία; Κάθε άρχουσα τάξη θα χρησιμοποιήσει το επίθετο "δημαγωγός" για κάθε επαναστάτη ηγέτη των μαζών ο οποίος τις αφυπνίζει στον αγώνα για ανατροπή των καταπιεστών τους, όπως συνέβη στο έπακρο με τον Λένιν ή τον Λίμπκνεχτ . Αυτός ο χαρακτηρισμός αποτελεί εξόφθαλμη κακή χρήση της γλώσσας· διότι, η σχέση του επαναστάτη ηγέτη με τις μάζες βασίζεται στην πιο αυστηρή μέριμνα για την αντικειμενική αλήθεια, δημοφιλή ή όχι, και την πιο συνεπή και αταλάντευτη εκπλήρωση των συμφερόντων του μαζικού αγώνα για την απελευθέρωση από οποιαδήποτε αντίπαλο, όσο ισχυρός και αν είναι. Η δημαγωγία, από την άλλη, είναι η τέχνη να παίζει κανείς με τις ελπίδες, τους φόβους, τα συναισθήματα και την άγνοια των φτωχών και των βασανισμένων προς όφελος των πλούσιων και ισχυρών. Αποτελεί την πιο μοχθηρή των τεχνών. Αυτή είναι η τέχνη του φασισμού».     Ράντζανι Πάλμε Ντατ - Φασισμός και κοινωνική επανάσταση  

 

 

  «Στην ιστορία της ανθρωπότητας όλες οι επαναστάσεις είχαν ως σκοπό την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την κοινωνική τάξη που ήταν φορέας των νέων σχέσεων παραγωγής, αυτών που αντιστοιχούσαν στο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Το ίδιο ίσχυσε και για την Οκτωβριανή Επανάσταση. Όμως, αντίθετα απ' όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις, η Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση δεν αντικατέστησε μια μορφή εκμετάλλευσης με μια άλλη, αλλά, καταργώντας την πιο ανεπτυγμένη μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στόχευε στην κατάργηση κάθε μορφής κοινωνικής ανισοτιμίας, κοινωνικής και εθνικής καταπίεσης». Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1918 - 1939 - Α1 Τόμος

 

 

  «Από τους θεούς ζητώ να μου παραχωρήσουν μόνο το προνόμιο τίποτε να μην τους ζητώ…»   Ζοζέ Σαραμάγκου – Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις

"Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα στη χαρτοπαιξία το έχεις όταν δεν παίζεις καθόλου" Geralmo Cardano

  «…ορισμένες ερωτήσεις γίνονται ακριβώς για να κάνουν πιο φανερή την απουσία της απάντησης…»   Ζοζέ Σαραμάγκου – Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις

"Οι νεκροί δε μίλησαν ποτέ, γι' αυτό και τους βαραίνει μια μεγάλη κατηγορία. Γι' αυτό και ξέχασαν για πάντα την αξία της φωνής. Πρέπει, λοιπόν, εμείς να μιλάμε για λογαριασμό τους. Πρέπει να υπερασπιζόμαστε το δίκιο της απουσίας τους". Βασίλης Βασιλικός - "Ζ" Φανταστικό ντοκιμαντέρ ενός εγκλήματος

  «…είναι αμφίβολο ότι ο Χριστός αποχαιρέτησε τη ζωή με τα λόγια της Γραφής, τα λόγια του Ματθαίου και του Μάρκου, Θεέ μου, Θεέ μου, δια τι με εγκατέλιπες, ή αυτά του Λουκά, Πάτερ, εις χείρας σου παραδίδω το πνεύμα μου, ή, τέλος, τα λόγια του Ιωάννη, Τετέλεσται, αυτό που στ' αλήθεια είπε, στο λόγο της τιμής μου, όποιον λαϊκό άνθρωπο και να ρωτήσετε θα σας επιβεβαιώσει τα λεγόμενά μου, Αντίο, κόσμε, που κάθε μέρα είσαι και χειρότερος».   Ζοζέ Σαραμάγκου – Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις

"Και ενώ νομίζαμε ότι έχουν αποκοιμηθεί οι πάντες, ένα κλικ χρειάστηκε για να γίνει η μεγάλη εξέγερση". Νέλσον Μαντέλα

  «…μόνο οι θνητοί δικαστές τολμούν να κρίνουν, οι θεοί ποτέ, υποτίθεται πως γνωρίζουν τα πάντα, εκτός κι αν τα πάντα είναι ψεύτικα, εκτός κι αν η έσχατη αλήθεια των θεών είναι ακριβώς ότι δεν γνωρίζουν τίποτε, ή αν η μοναδική τους ασχολία είναι να ξεχνούν κάθε στιγμή όλα όσα τους διδάσκουν οι πράξεις των ανθρώπων, οι καλές και η κακές, ίσες κι όμοιες απέναντι στους θεούς καθώς τους είναι εξίσου άχρηστες»   Ζοζέ Σαραμάγκου – Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις

  «…στην πραγματικότητα οι άνθρωποι παπαγαλίζουν οι μεν τους δε, άλλος τρόπος μετάδοσης της γνώσης δεν υπάρχει…»  Ζοζέ Σαραμάγκου – Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις 

  «Εγώ είμαι, δίχως την παραμικρή ειρωνεία, δίχως δυσαρέσκεια, ευχαριστημένος που νιώθει ούτε καν ευχαρίστηση, εκτός από την ικανοποίηση του να είναι αυτό που είναι και να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, έτσι κάνει όποιος δεν επιθυμεί τίποτα περισσότερο ή ξέρει πως δεν μπορεί να ‘χει τίποτε περισσότερο, γι' αυτό και δεν ζητά παρά μόνο ότι είχε ήδη, δηλαδή το παν».  Ζοζέ Σαραμάγκου – Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις 

     «…μόνο οι θνητοί δικαστές τολμούν να κρίνουν, οι θεοί ποτέ, υποτίθεται πως γνωρίζουν τα πάντα, εκτός κι αν τα πάντα είναι ψεύτικα, εκτός κι αν η έσχατη αλήθεια των θεών είναι ακριβώς ότι δεν γνωρίζουν τίποτε, ή αν η μοναδική τους ασχολία είναι να ξεχνούν κάθε στιγμή όλα όσα τους διδάσκουν οι πράξεις των ανθρώπων, οι καλές και η κακές, ίσες κι όμοιες απέναντι στους θεούς καθώς τους είναι εξίσου άχρηστες»       Ζοζέ Σαραμάγκου – Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις    

  «Ας μη λέμε λοιπόν: “Αύριο θα κάνω”, γιατί το πιο  πιθανό είναι πως αύριο θα είμαστε κουρασμένοι, ας λέμε καλυτέρα, “Μεθαύριο”, κι έτσι θα’ χουμε μια μέρα μπροστά μας για να αλλάξουμε γνώμη και σχέδια, ακόμη πιο συνετή στάση θα ήταν να πούμε: “Μια μέρα θα αποφασίσω πότε θα έρθει η μέρα να πω μεθαύριο”, κι ίσως ούτε κι αυτό να μη χρειάζεται, αν είναι ο θάνατος που όλα τα ορίζει να έρθει να απαλλάξει από τη δέσμευση γιατί αυτό, μάλιστα, αυτό είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο, η δέσμευση, η ελευθερία που μόνοι μας αρνιόμαστε».       Ζοζέ Σαραμάγκου – Η χρονιά που πέθανε ο Ρικάρντο Ρέις  

  «Ήθελα λοιπόν, να σου πω πως, όταν ήμουνα δεμένος καθιστός σ' αυτή την καρέκλα με τα τετράγωνα πόδια, με βάραγε μια κουφάλα και μου ‘λεγε, ώστε πανανθρώπινη τη θέλετε ε, πούστη; Και δωσ’ του βάραγε. Εννοούσε βέβαια τη λευτεριά. Δε λέει το τραγούδι: “Θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”; Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί του ‘κάτσε στο στομάχι το πανανθρώπινη».   Χρόνης Μίσσιος  - …καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς

"Το μόνο φοβερό εντός μας και επί γης και ίσως εν ουρανό είναι αυτό που δεν έχει ακόμη ειπωθεί. Δεν θα ησυχάσουμε παρά μόνο όταν θά' χουν όλα ειπωθεί, μια για πάντα, τότε θα σιγήσουμε επιτέλους και δεν θα φοβόμαστε πια να σιωπούμε. Και τέρμα". Σελίν - Ταξίδι στην άκρη της νύχτας