Η ταξική αλήθεια τσούζει

Η ταξική αλήθεια τσούζει

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Μαξίμ Γκόρκι

Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέτσκοφ είναι το πραγματικό όνομα του Γκόρκι που στα ρωσικά θα πει «πικρός». Γεννήθηκε στο χωριό Νίζνι Νόβγκοροντ το 1868. Ορφανός και πάμφτωχος, πριν κλείσει τα δέκα του χρόνια, περιπλανήθηκε στη ρώσικη γη, αναζητώντας δουλειά. Δουλεύοντας σε διάφορα επαγγέλματα, ήρθε σε επαφή με όλους τους κατατρεγμένους, τους φτωχούς εργάτες και μουζίκους, γνώρισε από κοντά την αθλιότητα, την ανέχεια και τον κατατρεγμό. Η ζύμωσή του με τον ανθρώπινο πόνο, τον εμπλούτισε με εμπειρίες τις οποίες θα χρησιμοποιήσει ήδη στα πρώτα του κείμενα.

Από πολύ νέος έχει συνειδητοποιήσει την αξία της εργασίας, όχι μόνο ως αναγκαιότητα επιβίωσης αλλά κι ως μέσο δημιουργίας που μπορεί να οδηγήσει στον ατομικό και συλλογικό εξανθρωπισμό του ανθρώπου. Αυτή η αντίληψη τον οδήγησε στο μαρξισμό, τον οποίο υπηρέτησε ως το θάνατό του τόσο μέσα από το έργο του όσο και μέσα από την ίδια του τη ζωή. Ο γραπτός λόγος για τον Γκόρκι είναι το όπλο που αποκαλύπτει την άγρια εικόνα των προλεταρίων της εποχής του, αλλά και την αναγκαιότητα του συνειδητού ξεσηκωμού των σκλάβων για την ανατροπή του εφιάλτη που βιώνουν και την οικοδόμηση μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από αφέντες και δούλους.

Παρά τις αντιξοότητες άρχισε από νωρίς να εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία. Το 1892 δημοσίευσε το πρώτο του διήγημα. Η επιτυχία των διηγημάτων του τον έκανε γνωστό σε όλη την Ευρώπη και η διεθνής απήχηση ενισχύθηκε από τα θεατρικά έργα που ακολούθησαν. Οι μεγάλες κοινωνικο-πολιτικές αλλαγές της Ρωσίας, με την Οχτωβριανή Επανάσταση, βρήκαν τον Γκόρκι στο πλευρό του καταπιεσμένου ρωσικού λαού. Συγκρούστηκε τόσο με την άρχουσα τάξη όσο και με την τάξη των μικροαστών, καθιερώθηκε ως πρωτεργάτης της νέας σοβιετικής λογοτεχνίας και συνέβαλε στη δημιουργία του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Με το έργο του αποτέλεσε μια γέφυρα ανάμεσα στην παλιά και νέα Ρωσία. Πέθανε στη Ρωσία, το 19

Στο βυθό

Το έργο «Στο βυθό» είναι ένα από τα έργα του σπουδαίου Ρώσου δημιουργού, που μπορεί όποιος θέλει να το παρακολουθήσει από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Η ομάδα των ηθοποιών της Πειραματικής Σκηνής, εμπλουτισμένη με νέο έμψυχο υλικό, προσεγγίζει τον Ρώσο δημιουργό, με ένα έργο που έχει εντυπωσιακές προσωπογραφίες και εφιαλτικά επίκαιρη διάσταση, καθώς το θέμα της περιθωριοποίησης θέτει σε αμφισβήτηση τον σύγχρονο πολιτισμό.

Σύνοψη του έργου

Σε ένα ιδιωτικό υπνωτήριο, τις παγωμένες χειμωνιάτικες νύχτες, συνωστίζονται κάθε λογής άνθρωποι: αλκοολικοί, πόρνες, κλέφτες, ηθοποιοί, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές, πρώην αριστοκράτες και προλετάριοι. Υπάρξεις μοναχικές, χαρακτήρες που ζουν στο περιθώριο, πρόσωπα με στοιχεία έντονα κοινωνικοαναρχικά αλλά με τον πιο ατομικιστικό τρόπο βυθίζονται στη σκληρότητα και την αναισθησία. Στο βυθό της ύπαρξής τους, εκεί όπου ο πάγος δε λιώνει ποτέ και τα όνειρά τους ματαιώνονται, τα πρόσωπα αυτά συναντιούνται με τα πάθη τους και αναμετρούνται με το θάνατο.

Στο άθλιο υπόγειο που νοικιάζει ο Καστιλιόφ έχουν βρει κατάλυμα άνθρωποι πάμφτωχοι και περιθωριακοί: ο κλειδαράς Κλιες με την ετοιμοθάνατη γυναίκα του, ένας μέθυσος αποτυχημένος ηθοποιός, ένας ξεπεσμένος βαρόνος, ένας μυστηριώδης προσκυνητής. Ανάμεσά τους η Βασιλίσα, η γυναίκα του ιδιοκτήτη, προσπαθεί να πείσει τον εραστή της, τον νεαρό Βάσκα, να τη βοηθήσει να ξεφύγει από το κολαστήριο, σκοτώνοντας τον άντρα της. Όμως ο Βάσκα έχει το βλέμμα του στραμμένο αλλού.

Ο «Βυθός» γράφτηκε από τον Μαξίμ Γκόρκι το 1902. Η διασκευή της Ρούλας Πατεράκη, που έγινε ειδικά για την παράσταση, ακολουθεί πιστά την πλοκή του πρωτότυπου έργου αλλά τη μεταφέρει σε ένα πιο σύγχρονο πλαίσιο. Η γλώσσα και οι χαρακτήρες του έργου έτσι αλλάζουν, πλησιάζουν περισσότερο τη δική μας εποχή και γίνονται πιο οικείοι. Η χρονική στιγμή, ωστόσο, που διαδραματίζεται το έργο δεν προσδιορίζεται με ακρίβεια.


Διασκευή - σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη

Σκηνικά Εύας Μανιδάκη

Κοστούμια Αγγελου Μέντη

Κίνηση Αγγελικής Στελλάτου

Μουσική Μαρίας Κουρμούλη, Νίκης Καραγεώργου,

Φωτισμούς Αλέκου Γιάνναρου.

Παίζουν με σειρά εμφάνισης: Νίκος Καρδώνης, Ελένη Ρουσσινού, Σταύρος Καλλιγάς, Μάνια Παπαδημητρίου, Γιώργος Βαλαής, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Δημήτρης Ημελλος, Βασίλης Καραμπούλας, Βασίλης Ανδρέου, Πέτρος Γιωρκάτζης, Γιώργος Φριντζήλας, Λαέρτης Βασιλείου, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Κίτσου, Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Στάθης Γράψας.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Το παραμύθι πηγαίνει σύγνεφο.

  1. Έχουν άδικο οι 17ρηδες που επιπλήττονται από τις εφημερίδες γιατί ονειρεύονται μια θέση στο δημόσιο και δεν έχουν ονειρώξεις ότι θα γίνουν Μπιλ Γκέιτς; Για πείτε μου.

  1. Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη σε συνέντευξη της, δήλωσε απογοητευμένη από τις πρόσφατες δουλειές συναδέλφων της και την κατάντια του ελληνικού τραγουδιού! Συγνώμη Άλκηστις, με όλο τον σεβασμό στην ιστορία σου στην ελληνική μουσική, εσύ είσαι ικανοποιημένη από τον δίσκο που έβγαλες;

  1. Όσα χρόνια θυμάμαι από την πολιτική σκηνή αυτής της χώρας, οι ΠΑΣΟΚοι, σε όποια ομάδα κι αν ανήκουν, σε όποια «φατρία» κι αν έχουν στοιχηθεί, νομίζουν πως έχουν εξασφαλίσει εσαεί το «ελεύθερο» να λένε ότι θέλουν και ταυτόχρονα να κάνουν ότι γουστάρουν. Και τούτο, παρότι τα όσα λένε και τα όσα κάνουν είναι ακριβώς αντίθετα μεταξύ τους.Η φωτογραφια ειναι απο το error.gr

  1. Θλιβερή διαπίστωση. Αλλά πραγματική: Ο μόνος λόγος, εδώ και χρόνια που το Υπουργείο Πολιτισμού γίνεται θέμα συζήτησης είναι ένα σκάνδαλο. Ο πολιτισμός στην Ελλάδα δεν έχει όνειρα και στόχους δεν έχει πολιτικές και όραμα. Το μόνο που έχει είναι λεφτά για να μοιράζει σε «μη κερδοσκοπικές εταιρείες» και «φιλότεχνους» μεγαλοκαρχαρίες.

  1. Επειδή το παραμύθι πηγαίνει σύγνεφο. Ούτε ιδεολογικές, ούτε πολιτικές, ούτε προγραμματικές διαφορές υπάρχουν μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Εκείνο που τους χωρίζει είναι ταυτόχρονα και το μοναδικό που τους ένωνε τόσα χρόνια, κρυφά και φανερά: Ο συνδετικός ιστός της εξουσίας. Με ότι αυτό σημαίνει: Προνόμια, στάτους, «πόστα», καρέκλες.Η φωτογραφια ειναι απο το error.gr

  1. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτόν τον ξαφνικό έρωτα που έπαθαν οι περισσότεροι (όχι όλοι) κριτικοί κινηματογράφου με το μελό Τζο Ράιτ. Δεν λέω ότι είναι για πέταμα το εργάκι, εμένα όμως με άφησε μάλλον ασυγκίνητο, στις δε σκηνές του πολέμου μετάνιωσα που δεν πλέκω, ώστε να σκάρωνα κανένα πουλοβεράκι. Σκέφτομαι ότι αν η «Εξιλέωση» θεωρείται αριστούργημα, τότε τα «Όσα παίρνει ο άνεμος» και «Το τέλος μιας σχέσης» για να αναφερθώ σε δυο μόνο από τα κλασικά μελό, τι είναι;

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

«Πλυντήρια» Siemens...

  1. Έπεσε η ανταγωνιστικότητα. Κάποιοι απρόσεχτοι και βιαστικοί επιχειρηματίες ...αναγκάζονται τώρα να συλλαμβάνονται με 4.000 χάπια μεθαδόνης. Να πληρώνουν αξιωματικούς του ναυτικού 30.000 ευρώ για να σκοτώσουν τους ανταγωνιστές τους. Κόσσοβο χωρίς σύνορα, τράπεζες χωρίς σύνορα, κεφάλαια χωρίς σύνορα, μαφίες χωρίς σύνορα, ναρκωτικά χωρίς σύνορα, κάμερες χωρίς σύνορα. Η «ελεύθερη οικονομία» του μπιστολιού και η επιχειρηματικότητα, χρειάζονται κάμερες παντού. Γιατί μπορεί να σηκώσεις και συ κεφάλι δούλε και να απαιτήσεις να έχεις δουλειά, να θες αυξήσεις, συντάξεις ανθρώπινες, σχολεία που να μπορείς να κάνεις μάθημα χωρίς να παγώνεις, χωρίς να πιάνεις τη μύτη σου από τη βρώμα, νοσοκομεία χωρίς φακελάκια.

  1. Η δουλειά του είναι εξαιρετική. Σαρώνει τα βραβεία σε όποιο φεστιβάλ προββάλονται τα έργα του. Παρόλα αυτά παραμένει παραδειγματικά σεμνός και ακούραστα εργατικός. Ο Γιώργος Αυγερόπουλος, υπερασπίζετε το ντοκιμαντέρ και ως τέχνη και ως λειτούργημα.

  1. Τα σύνορα, τίθενται σε καθεστώς αμφισβήτησης πάντα με δυο τρόπους, οι οποίοι μόνο κατ' επίφαση λειτουργούν αντιπαραθετικά, αφού, επί της ουσίας, δρουν συμπληρωματικά: Ο ένας τρόπος είναι η υποταγή και υπόκλιση, στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, σε κείνους που «παίζουν» με τα σύνορα για δικούς τους γεωστρατηγικούς λόγους, όπως οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Ο άλλος είναι η υποταγή και η υπόκλιση, στο εσωτερικό πεδίο, στην εγχώρια πατριδοκαπηλία και στον εθνικισμό...

  1. Το «Muzine» είναι ένα νέο μουσικό περιοδικό που έρχεται από την Πάτρα κάθε δίμηνο. Άψογο design, εύστοχα κείμενα, καταπληκτικά cd! Κάποιοι αντιστέκονται ακόμα στη μεταμοντέρνα φτήνια.

  1. Η υπόθεση της Ελλάδας με τα Σκόπια έχει σχέση με τα σύνορα. Έχει σχέση με τις διεθνείς συνθήκες. Έχει σχέση με την ειρήνη και την καλή γειτονία σε μια περιοχή του πλανήτη που οι αλυτρωτισμοί, οι εθνικισμοί, οι σοβινισμοί και οι πόλεμοι είναι ζήτημα του παρόντος και όχι του απώτατου παρελθόντος. Το «πακετάκι» το πραγματεύεται ο κ. Νίμιτς, εντολοδόχος ενός «διεθνούς δικαίου» που βομβαρδίζει και αλλάζει τα σύνορα στα Βαλκάνια, που ποδοπατά τις συνθήκες και ανάβει το φιτίλι του εθνικισμού, του σοβινισμού και του πολέμου, μόνο με την υπόθεση της ειρήνης δεν ασχολείται. `Η, για την ακρίβεια, ασχολείται με τον τρόπο που υπαγορεύουν οι εντολοδότες του. Καταλαβαίνεται!

  1. Ποιων τις καρδιές πίστεψαν πως θα κλέψουν οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης «Heartς in Athens» ξαμολώντας στους δρόμους της Αθήνας άτακτα πεταμένα γλυπτά και κοντραπλακέ που μοιάζουν με παρατημένα κομμάτια θεατρικού σκηνικού; Οι καρδιές μπορεί να υπηρετούν τους «φιλανθρωπικούς» σκοπούς των εμπνευστών τους, αλλά όχι και την αισθητική μας και είναι εμφανώς λίγες μπροστά στους τετράποδους προκατόχους τους, τις αγελάδες, επιβεβαιώνοντας το «κάθε πέρυσι και καλύτερα» Ακόμα και στο κιτς.

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

13 Φλεβάρη. Ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος!

Το πρώτο βήμα είναι να κατέβεις στην απεργία...

Το δεύτερο βήμα αλλά εξίσου σημαντικό είναι με ποιους θα πας.

Πριν αποφασίσεις διάβασε τα παρακάτω!

  • 2000 - 2001: Λίγο πριν ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ συναντάται με κλιμάκιο του ΟΟΣΑ και το διαβεβαιώνει ότι δε θα μπει σε αμφισβήτηση η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ. Ξεκινώντας τις διαπραγματεύσεις αποφεύγει να ζητήσει από την αρχή συγκεκριμένες αυξήσεις. Στη δεύτερη συνάντηση με τους εργοδότες (Μάρτης 2000), ο ΣΕΒ δίνει αυξήσεις 2,5% και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ συζητά για ένα 5%. Τελικά, το Μάη του 2000 οι δύο πλευρές υπογράφουν σύμβαση που προβλέπει μέση ετήσια αύξηση των μισθών μόλις 2,8% για το 2000 και 2,6% για το 2001. Οι υπογραφές «έπεσαν» στις 15 Μάη. Το μεροκάματο στα τέλη του 2000 διαμορφώνεται στα 20,5 ευρώ (μετατροπή από δραχμές) και το 2001 στα 21,18 ευρώ. Αντίστοιχα ο μισθός στα 457,65 και στα 472,88 ευρώ.
  • 2002 - 2003: Η ιστορία επαναλαμβάνεται και η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ υπογράφει με τους εργοδότες νέα διετή σύμβαση για τα έτη 2002 - 2003. Αρχικά, η πλειοψηφία φέρεται να ζητά αύξηση της τάξης του 5,6%. Οι εργοδότες μιλάνε για 3,4%. Τελικά, οι δύο πλευρές υπογράφουν τη σύμβαση που προβλέπει αυξήσεις μόλις 3,4% (συν 1,1% ως αναπλήρωση του εισοδήματος που χάθηκε το 2001 λόγω πληθωρισμού) για το 2002 και 3,9% για το 2003. Τα μεροκάματα το 2002 και το 2003 (στο τέλος των δύο χρόνων) διαμορφώνονται στα 22,35 ευρώ και στα 23,29 ευρώ, αντίστοιχα. Οι μισθοί στα 498,86 και 519,17 ευρώ.

  • 2004 - 2005: Ενόψει της νέας σύμβασης που τελικά είναι και αυτή διετής και αφορά στα έτη 2004 - 2005, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ ζητά αυξήσεις περίπου 8%. Οι εργοδότες ζητούν απροκάλυπτα οι αυξήσεις να είναι ποσοτικές και όχι ποσοστιαίες. Το Μάη του 2004 υπογράφεται η σύμβαση που και πάλι προβλέπει αυξήσεις - ψίχουλα. Μόλις 4,7% για το 2004 και 3,4% για το 2005. Στα τέλη του 2004 και του 2005 τα μεροκάματα διαμορφώνονται στα 25,01 και 26,41 ευρώ και οι μισθοί στα 559,98 και 591,18 ευρώ, αντίστοιχα.

  • 2006 - 2007: Στην τελευταία διετή σύμβαση 2006 - 2007, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ μιλά και πάλι για αυξήσεις της τάξης του 8% το οποίο αργότερα κατεβαίνει στο 5,8%, ενώ οι εργοδότες δίνουν 3%. Η σύμβαση που υπογράφεται προβλέπει 3,86% για το 2006 και 3,4% για το 2007. Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι οι συμβάσεις που υπογράφτηκαν είναι ικανοποιητικές για τους εργοδότες, αφού οι αυξήσεις που δόθηκαν ήταν πολύ κοντά στο δικό τους αρχικό σχεδιασμό. Ενώ η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ πήγε πολύ πιο κάτω ακόμα και από όσα αρχικά πρότεινε η ίδια - τα οποία έτσι και αλλιώς βρίσκονταν μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων.

Έτσι φθάσαμε στις 31-12-2007 το μεροκάματο να είναι μόλις 29,39 ευρώ μεικτά και ο μισθός 657,89 ευρώ μεικτά.

Σ' αυτή την απεργιακή μάχη μπορούν και πρέπει, ακόμα περισσότεροι εργαζόμενοι που το προηγούμενο διάστημα δεν τόλμησαν, να κάνουν το θαρραλέο και αναγκαίο όσο ποτέ βήμα.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Μόνη ελπίδα οι νέοι


«Μόνη ελπίδα οι νέοι, που όσο κι αν προσπαθούμε να τους βάλουμε σε καλούπια, αυτοί αντιστέκονται. (...). Εχοντας εμείς ευτελίσει κάθε θεσμό, κάθε όραμα, κάθε ιδέα, πετύχαμε να τους ελευθερώσουμε από τις δομές της υποταγής που συνθέσαμε για να δημιουργήσουμε ένα "ποίμνιο" υπάκουο. Υπάρχει σ' αυτή την αντίσταση η ελπίδα για όλους μας»

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2008

Η ιστορία των Βαλκανίων είναι η ιστορία των συνόρων τους.


  1. «Αυτό που δίδαξε ο Ιησούς ας δεχτούμε ότι το επέλεξε η περίπτωση. Αυτό που δεν μπορούμε όμως να δεχτούμε είναι ότι πήρε ο ίδιος το μάθημα κατά γράμμα (...). Προχωρούσε ο Ιησούς από ένα δρόμο στους αγρούς και πείνασε, κι όπως είδε από μακριά μια συκιά με φύλλα, πήγε μήπως βρει τίποτα, φτάνοντας όμως κοντά της, δε συνάντησε παρά μόνο φύλλα, αφού δεν ήταν ακόμα η εποχή για σύκα. Είπε τότε, Ποτέ πια δε θα γεννηθεί φρούτο από σένα, και την ίδια στιγμή η συκιά ξεράθηκε. Είπε η Μαρία η Μαγδαληνή που βρισκόταν μαζί του, Δίνε σε όποιον χρειάζεται και μη ζητάς απ' αυτόν που δεν έχει. Μετανιωμένος ο Ιησούς, διέταξε τη συκιά να ζωντανέψει, εκείνη όμως ήταν νεκρή».

(Ζοζέ Σαραμάγκου, «Το Κατά Ιησούν Ευαγγέλιον», εκδόσεις Καστανιώτη).

  1. Το θέμα του ονόματος της FYROM, επισκιάζει το θέμα της αλλαγής συνόρων με ανεξάρτητο Κόσσοβο. O Καρατζαφέρης παίζει τον νέο Σαμαρά. Θέατρο σκιών. Θέατρο εντυπώσεων. Έτσι παίζεται το παιχνίδι. Γιατί δε μετράει πια η ουσία. Κανείς δεν έχει καιρό γι΄ αυτήν. Οι εντυπώσεις μετράνε. Η ουσία χρειάζεται χρόνο. Και δεν έχουμε χρόνο γιατί τρέχουμε. Το βασικό, βέβαια, στην υπόθεση του ονόματος της γειτονικής χώρας είναι τούτο: Η ιστορία των Βαλκανίων είναι η ιστορία των συνόρων τους. Άρα το βασικό (για όποιον θέλει την ειρήνη) είναι η απομόνωση όσων επιθυμούν να κρατούν το θέμα των συνόρων «ανοιχτό».

  1. «Αντιμέτωπος με την διαφθορά» σημαίνει να μάχομαι εναντίον της έννοιας η οποία βρίσκεται απέναντι. Όταν η έννοια βρίσκεται εντός των τειχών τότε η σωστή καταγραφή είναι «συμμέτωπος με τη διαφθορά»

  1. Εκείνο το παλικαράκι ο κ. Νίμιτς που χάθηκε. Περίεργη περίπτωση ο κ. Νίμιτς, κοτζάμ ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ και να αντιμετωπίζει τα θέματα της Βαλκανικής με όρους ...Βουκεφάλα; Το πόσο «ιθαγενείς» θεωρεί τους κατοίκους της περιοχής, φαίνεται, εκτός των άλλων, από το γεγονός ότι ενώ στον Μέγα Αλέξανδρο αναγνώρισε τον αιμοσταγή κατακτητή που έφτασε μέχρι τη Βακτριανή, αντίστοιχη δήλωση για τον σύγχρονό του, τον Μπους, που δολοφονεί αμάχους στη Βακτριανή (Αφγανιστάν), ο κ. Νίμιτς δεν έχει κάνει...

  1. Ήξερα το για ψύλλου πήδημα. Ήξερα της γριάς το πήδημα. Ήξερα το μεγάλο πήδημα. Ήξερα το πήδημα του Κατσαντώνη. Ήξερα το πήδημα της Ρόδου. Ήξερα το πήδημα της φωτιάς. Ήξερα πήδημα του σπίνου και των άλλων ωδικών πτηνών, αλλά δεν ήξερα ότι όλη η χώρα έχει πάρει τις διαστάσεις ενός πελώριου σκάμματος.